Demonlover (2002)

Ontzettende afstandelijke film maar hoe meer ik me ging verdiepen in de film hoe meer hij tot me kwam. De sfeer deed me doen denken aan het beste werk van Lynch. Het verhaal is moeilijk te volgen maar "it pays of" als je de film kunt uit zitten. ook de muziek van Sonic Youth is een must. Donkere, grimmige, melancholieke geluidsklanken zweven door mooi camera werk. niet ieders smaak. Ik heb in ieder geval genoten.

Deze film is enorm ambigu. Het eerste deel is een nogal saai, maar mooi gefilmd, ijskoud verhaal over intrige binnen de zakenwereld, dat mij absoluut niet kon overtuigen. Misschien dat de makers dat ook hebben gemerkt of zo, ik weet het niet, maar ineens verandert dan de toon van de film totaal en wordt het inderdaad een Lynchiaanse vertelling waar kop nog staart is aan te krijgen, met donkere sfeer en muziek. Dat deel is echt wel beangstiggend maar het verhaal slaat werkelijk nergens op. En dan niet zoals Lost Highway nergens op slaat, want daar is dat geen enkel probleem, maar gewoon een idioot belachelijk gedoe over gewelddadige porno en weet ik veel wat nog allemaal. Trouwens ook absoluut niet choquerend, deze film, het laat je gewoon compleet koud. Maar goed, nu weet ik terug waarom Lost Highway zo verdomd geniaal is, zo heeft deze film nog een nut gehad ook. En de muziek is inderdaad zeer goed, net als de acteerprestaties, dat mag ook gezegd. Dus, daarvoor, en samen met de knappe sfeer in sommige scenes, toch nog, laten we zeggen, twee sterren.

I've seen reviews that think the plot falls apart after `the first half,' which means after Gershon and Nielsen fight. What happens is that both women black out, and then Sevigny and cohorts clean up the mess, perhaps dispose of Gershon (it doesn't matter), and `rescue' Nielsen. Then she finds out that Sevigny ALSO is an undercover agent. Sevigny in the meantime, while Nielsen is knocked out, has managed to climb the corporate ladder, so that their roles are reversed – both at Volf AND as spies for Magnatronics. (Maybe Sevigny worked for Magnatronics from the start, or maybe she was co-opted later; it doesn't matter.) As someone playing her role in a dominance-submission relationship, she is then stuck as a submissive, and acts it. It's not out of character. She is just no longer the top she thought she was.

The plot doesn't go haywire; it's just that Assayas has fun with us, as we find out that Karen is familiar with the ways of Magnatronics and then, finally, that Sevigny actually works for Berling. In other words, EVERYONE we've met at Volf, except Volf himself, is actually an undercover agent. The company is a shell full of people who are not on its side, who are only out for themselves and are, through greed and deceitfulness, actually in the employ of their employer's enemy. Just as the society is shown to have no values outside of individual success and dominance, so it is shown, to an absurd extreme, within the analogue of the Volf Corporation. The DNA molecule at the end of the movie fits this theme: stripped of the overlay of cultural illusions, it's all just survival of the fittest, each gene-set for itself.

Finally, I want to comment that Nielsen's reaction to Berling in the bed scene makes sense, too. While who is the dominant is undecided, she seems to be into the sex, undoing his belt, etc. But then he asserts his dominance, and the scene turns into a rape. They couldn't really have balanced consensual sex, since it's about winning, not about love. Hence he takes the dominant role, forcing intercourse (even though she clearly was heading there anyway!). Next it's her turn to `win,' his having just trumped her with male physical strength: she uses the equalizer.

Aparte, cyberpunkachtige thriller met twee gezichten. Het eerste uur gebeurt er vrijwel niets, maar wekt de film door middel van scherpe dialogen en geloofwaardige situaties een zekere verwachting op. Jammer genoeg wordt die onderhuidse spanning in het vervolg van de film niet goed waargemaakt, glijdt Demonlover steeds verder af en vind ik het einde veel te gemakkelijk, na bijna 2 uur tóch te abrupt en allerminst overtuigend.

Potentie had de film genoeg. Met intriges voor het oprapen, wie belazert nu wie, en dat behoorlijk goed en niet te snel uitgewerkt door goede acteurs die zich lijken te kunnen uitleven door het breed uitgesponnen scenario. Filmtechnisch is het allemaal prima in orde, en ook de al eerder genoemde afstandelijke sfeer is gezien het onderwerp goed getroffen. Een moordscene wordt erg realistisch uitgevoerd, beter dan in menig andere film.

Maar helaas, beloftes worden vaak niet waargemaakt, zeker niet in deze film. Op een keer raakt de film zélf het spoor bijster en weet het niet goed meer welke kant het op moet. Chaos troef als de ene losstaande scene zich door een andere laat opvolgen, en je zelf de ontbrekende puzzelstukjes maar moet zien in te vullen. Dat is niet zo moeilijk, maar de consistentie en daarmee geloofwaardigheid is dan allang verdwenen.

Het eindshot is ronduit teleurstellend. Hierin wordt de afstandelijkheid en kilheid veel te ver doorgevoerd om nog enige indruk te maken. De hoofdrolspeelster wordt het slachtoffer van een obscure Russische martelsite, die gerund wordt door één van de softwarebedrijven waar ze voor spioneerde. Je ziet het einde aankomen, maar dat het dan zó slecht wordt uitgewerkt, is onverwacht en in schril kontrast met de gewekte verwachtingen.

Moeilijk te beoordelen, deze thriller. De eerste helft leek op een dikke voldoende af te stevenen, de tweede helft haalt amper een 1,5. Dan maar een gemiddelde

2,5*

Een film die me geregeld wist te 'ontregelen'. Bovenstaande woordenwisseling vond ik zo frappant dat ik vermoed dat regisseur Olivier Assayas het over zijn publiek / critici heeft. Of zit ik er helemaal naast?

Moddervette in your face, iets wat de Fransen maar al te graag doen.

In het begin dacht ik dat dit om een soortevan cyberpunk/virtual reality film ging, maar daar zat ik dus flink naast want eigenlijk wil de regisseur hier gewoon de keiharde realiteit van het internet vastleggen. Het mooie van alles is dat het eerste uur echt behoorlijk wazig is, en je eerst geen idee hebt waar het naartoe wilt gaan. Je maakt eerst kennis met Diane, die hier best goed is neergezet door Connie Nielsen, die samen met haar collega's verbanden wilt leggen met een Japanse manga porno industrie, en ja; ook hier laten ze zien dat tentakel-fetisjme een absolute traditie is daar, waarbij je ook daarna, na de misselijkmakende beelden, niet echt weet waar het allemaal heen wilt gaan. Word het een soort spionagefilm of draait het weer om die typische samenzweringen. Jup! Maar het lijkt er duidelijk op alsof je nog liever de mannetjes van de geheime dienst achter je aan hebt zitten dan "bepaalde" heren van het internet, waarbij we nog even keihard met de neus op de feiten worden gedrukt hoe grenzeloos die wereld is. Wat dus begint bij een soortevan standaard spionage-thriller, maakt het een omslag wanneer we oog in oog komen met de site Hellfire.com, wat me ook gewoonweg de rillingen over mijn rug deed lopen. Daarna word de film steeds enger en grimmiger. En dan moet je je nog in je achterhoofd houden dat het misschien maar een paar zoekopdrachten en muisklikken hoeft te kosten om dit soort shit te kunnen aanschouwen, dat je ook nietsvermoedend zo voorbij een locatie kan lopen, fietsen of rijden waar dit soort dingen zouden kunnen worden opgenomen, en dat je de makers, of degene die erop kicken ook gewoon in de kroeg, trein of misschien wel in je straat zou kunnen treffen (en dan heb ik het ook voornamelijk over de eindscene). Want het blijft een verborgen, grenzeloze en griezelige wereld dat zo zijn maskers creëerd.

Ook de soundtracks, dat voornamelijk bestond uit Sonic Youth, met de grimmige van hun herkenbare gitaarloops, waren ook totaal niet misplaatst. Zeker niet bij die Lost Highway achtige autoachtervolging. Of ik het verder nog met Lynch kan vergelijken aangezien ik de naam hier al een paar keer heb zien vallen weet ik nou zo net niet. Het had zo zijn eigen duistere en sinistere sfeertje die dan misschien wel net zo raakt als een Lynch-vehikel. Trouwens... zou dit ook niet een inspiratiebron zijn geweest voor Untraceble?

Realistisch eng!

4,0*

Dit is een film die eigenlijk heel goed had kunnen zijn maar op bijna alle fronten faalt. De zakelijke, kille setting in deze competitieve pornowereld is heel interessant maar jammer genoeg uiteindelijk ontzettend saai om te volgen en veelal moeilijk om het moeilijk doen. Hoewel de onderwerpen heel erg donker en zwaar zijn, choqueert de film nergens terwijl dat wel de bedoeling moet zijn, heb ik het idee. Het einde is dan ook gewoon voorspelbaar en de hele film heeft een soort ongeloofwaardigheid over zich heen hangen waardoor ik er nergens echt geboeid zat te kijken.

Jammer want er zit hier wel echt een goede en boeiende film in maar het komt er nergens uit.

Het begint als een sfeervolle thriller rondom bedrijfsspionage. Tweede helft worden de onderlinge relaties steeds ingewikkelder en raakt het geheel van koers. Kon me daardoor steeds minder boeien. Jammer.

3