Slalom (2020)

De 15-jarige Lyz (een prachtige Noée Abita) wordt in een exclusieve skischool opgenomen waar skitalent wordt opgeleid tot professioneel skiër. Met dit gegeven wordt een aardige coming of age film bereid die zich bezig houdt met de vraag hoever Lyz wil gaan om haar droom waarheid te laten worden.

De toon van de film is rauw en hard. Wie niet de gewenste prestaties levert, wordt niet alleen door zijn klasgenoten bespot maar moet vrezen voor zijn sportieve toekomst. De strenge leraar en ex-skiër Fred maakt het zijn studenten niet genakkelijk. Zijn idee van pedagogiek bestaat eruit om zijn jonge talenten te schofferen, op militaire wijze te harden en te terroriseren teneinde hun sportieve prestaties te verhogen. Wie de antagonist is in deze film is niet moeilijk om te raden. Het script geeft hem trouwens weinig speelruimte om iets anders te kunnen zijn. Fred (solide gespeeld door Jérémie Renier) is een manipulatief monster en bezit amper natuurlijke charme.

Desondanks bestaat er een aantrekkingskracht tussen beide personages. Opvallend is dat regisseur en schrijver Charlène Favier de aantrekking als een wederkerig proces optekent. Favier toont de aantrekking bovendie in een wereld die geografisch en maatschappelijk geïsoleerd is en zijn eigen regels en normen hanteert. Als kijker groei je toch enigszins mee met (en ontwikkel je begrip voor) die afwijkende normering. Een eenduidige oordeel over coach Fred die absolute grenzen overtreedt, laat de film achterwege. Daarover mag de kijker zelf beslissen.

Noée Abita die ik ook al bewonderde in Ava (2017), is wonderschoon. Bovendien speelt ze gewoon goed. Haar tweede hoofdrol in een coming of age is wederom een interessante. Net als de film. De film zoomt in op een kleine competitieve wereld die demonstreert hoe (ambitieuze) jongeren heel snel in iets gevangen kunnen raken en kunnen afglijden zonder dat er sprake is van een beschermend mechanisme.

Slalom gebruikt het immer aanwezige idyllische decor met onnoemelijk veel witte sneeuw als een sprekend symbool voor jeugdige onschuld. De continue confronatie met dit romantische decor proefde in de loop van de film bitterder en bitterder.

Coming-of-age film verpakt als sportdrama. Een zeer actueel thema in het licht van de talrijke berichten over grensoverschrijdend gedrag door coaches ten aanzien van hun vaak (zeer) jonge pupillen.

Opmerkelijk speelfilmdebuut van regisseur Charlène Favier, die naar verluidt deels put uit eigen ervaringen. Protagoniste Noée Abita kende ik nog niet, maar daar zal wel verandering in komen want zij heeft in meerdere opzichten indruk op mij gemaakt.

15-jarig Frans skitalent Lyz Lopez [Noée Abita] maakt kans om de Olympische Spelen te halen, aldus haar coach Fred [Jérémie Renier], die Lyz en haar moeder belooft zich volledig in te zetten om van Lyz een succes te maken. Fred gaat op den duur zijn boekje te buiten en het feit dat Lyz daar vrij gemakkelijk in meegaat getuigt van een wel erg grote naïviteit. Noch Favier noch Lopez slaagt erin om Abita’s reactie inzichtelijk of begrijpelijk te maken. Het misbruik lijkt daardoor soms meer bijzaak dan hoofdzaak en dat zal niet de bedoeling geweest zijn. Het einde is dan ook gemakzuchtig en onbevredigend. Er zijn wel een paar goed gefilmde skiscènes.

Subtiel uitgewerkte, goed gespeelde film over misstanden in de skiwereld. De verstrekkende gevolgen van grensoverschrijdend gedrag voor de vijftienjarige Lyz (Noée Abita) worden zeer overtuigend in beeld gebracht, zonder dat de film vervalt in veroordelende moraallesjes. Wellicht iets te klinisch en afstandelijk qua aanpak om echt emotioneel doel te treffen, maar de film kruipt uiteindelijk wel op ongemakkelijke wijze onder de huid.