The Secrets We Keep (2020)

Vanaf 19 november in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

Via een preview gekeken en de trailer is feitelijk een korte versie van de relatief lange film. Waarin alles eigenlijk al qua sfeer/ spanning alles wordt gezegd. De ontknoping op het eind was eveneens weinig verrassend.

Nu vind ik op zich films uit deze tijd erg mooi om te zien. Hoe snel de industriële ontwikkeling wel niet is gegaan in jaren. Dat in die tijd de sigaretten als gezonde tussendoortjes werden beschouwd is algemeen bekend. Maar dat Noomi in elke scene met een sigaret in haar hoofd moet staan is mij onduidelijk en behoorlijk storend. Maar mss komt dat omdat ik zelf niet rook

Ondanks dat het aanbod van nieuwe films niet veel brengt is het uitbrengen van deze film ook van weinig meerwaarde....

Tja, toen hadden ze nog geen ervaring met DNA-onderzoek...

Interessant verhaal, maar realistisch? De cast en de setting is in ieder geval prima met daarbij een mooi en compleet straatbeeld uit die tijd. Een best wel boeiende film met enkele spannende momenten en een onverwachte wending tegen het einde. Door de gebruikelijke, dus voorspelbare, ups and downs scoort deze niet heel hoog maar toch nog goed genoeg bij mij.

Zoveel potentieel en het kwam er helaas niet uit.

Ik heb al zo'n films gezien maar die waren meeslepender en spannender dan deze film.

Middelmatig mix van drama en thriller, had inderdaad beter geheim kunnen blijven. Een verhaal over een holocaust overlevende welke haar kampbeul ontmoet is al vaker getoond, maar zelden zo lomp en ongeïnspireerd als hier. Goede rol van Rapace, haar intensiteit hier had een betere film verdiend. De geweldscenes, inclusief zeer onsmakelijke beelden van een verkrachting, kunnen echt niet, erg sensatiebelust.

Weinig verrassende thriller. Het verhaal is aardig maar mist een echte goede twist of een krachtig moraal. De film begint best sterk maar zwakt in de tweede helft af en bewandelt de vertrouwde paden. Als kijker verwacht je dat met regelmaat het bos in gestuurd wordt en richting het eind in de luren wordt gelegd, maar helaas. De film verrast nergens en is gewoon recht toe recht aan. Zonder die verwachting is het best een aardige thriller met voldoende spanning en wat geweld. Het acteerwerk is in orde. Waarom Rapace de hele film door een peuk in haar handen moeten hebben is een raadsel. 3.0

The Secrets We Keep is zoals al eerder gezegd een film met een interessant begin. Halverwege valt het in een bepaalde ongeïnspireerde modus en wat er dan volgt is haast zo saai dat ik blij was dat de film voorbij was. Er komt geen verrassing of plotwending helemaal niets. Nietszeggends. Jammer is dit!

Wankelmoedige film over een posttraumatische ervaring, die van lieverlee obsessieve proporties krijgt. De film is in het middengedeelte niet vooruit te branden waardoor de aandacht geleidelijk aan verflauwt. Een tegenvaller.

De Roemeense Maja [Noomi Rapace] is na WOII geëmigreerd naar de VS en getrouwd met Lewis [Chris Messina] die een praktijk heeft in New York. Op een dag meent ze in een toevallige voorbijganger [Joel Kinnaman] de man te herkennen die vijftien jaar geleden betrokken was bij de slachtpartij waarbij Maja's familie is omgekomen en die ze zelf door puur geluk wist te overleven. Ze besluit deze man, die door het leven gaat als Thomas, te ontvoeren en vast te houden in de kelder van haar eigen huis in de hoop een bekentenis af te dwingen. Thomas ontkent echter in alle toonaarden en Lewis twijfelt steeds meer aan de schuld van deze ogenschijnlijk ongevaarlijke man.

Rapace en Kinnaman zijn uitstekend als het getraumatiseerde slachtoffer en de man waarover elk nieuwe beetje informatie net zo goed bewijs voor als tegen Maja's beschuldiging zou kunnen zijn. Het scenario rekt helaas de grenzen van de geloofwaardigheid teveel op en blijft jammer genoeg steken in een oppervlakkig spelletje 'is hij het of is hij het niet' met een gemakzuchtig einde.

Ik lees dat sommigen zich storen aan het vele roken. Ja, duuh! Het verhaal speelt zich af begin jaren zestig. Toen rookte iedereen! Als ze over honderd jaar een film over onze, huidige tijd maken vraagt men zich af waarom iedereen de godganse tijd op zijn telefoon zit te kijken

Los van dit alles... Een teleurstellende film.

Een verkrachting kan toch ook niet anders dan onsmakelijk?

Klopt voor een groot gedeelte als een bus, maar daarom heb ik het woord beelden in mijn zin gebruikt, de nadruk van mijn zin ligt potverdorie op de getoonde beelden, wise guy .

Je kunt het allemaal net wat subtieler in beeld brengen zonder dat het aan effect verliest. Bijvoorbeeld door de camera weg te draaien op het walgelijke moment surpreme, en alleen het geluid te laten horen. Werkt net zo goed als kippenvelveroorzaker zonder het goedkoop effectbejag gevoel wat ik nu bij bij deze scène had. Iets meer suggestie en niet die frontale smerige beelden zonder dat het een meerwaarde heeft. Dit bedenkelijke trucje hebben we al een keer gezien in die bekende Franse film(weet je de naam van die film nog Fikret8?), en dat was voor mij al 1 keer te veel.

De 3 hoofdacteurs doen het prima in deze film. Het verhaal is al vaak verteld, maar in deze film gaat het toch weer boeien. De nieuwsgierigheid is duidelijk daar ... je wilt echt weten hoe het af gaat lopen.|

Een dikke 7 !

Aardige film over een vrouw die een buurtgenoot kidnapt omdat ze hem verdenkt van oorlogsmisdaden. Het verhaal wordt vrij standaard gebracht. Ondanks dat het soms wat eentonig wordt, blijft het onderhoudend omdat je wilt weten wat de waarheid is. Niet overal even geloofwaardig gebracht, maar dit wordt gecompenseerd door het prima acteerwerk.

Herinneringen zijn subjectief en vertroebelen. Onderhevig aan het manipulatieve menselijke verstand verworden ze na maanden of jaren tot weerspiegelingen van gebeurtenissen waarin details zijn vervlakt en dientengevolge de realiteitszin van de herinnering is aangetast. The Secrets We Keep legt de focus op de omgang met het verleden en speelt met de betrouwbaarheid van een specifieke herinnering.
Dat klinkt interessant en wellicht wat hoogdravend. De uitwerking van dit thema wordt in de film minder interessant en zelfs wat platvloers uitgewerkt. Noomi Rapace speelt een vrouw die 15 jaar geleden in Europa ten tijde van WOII het slachtoffer werd van een oorlogsmisdaad en daardoor zwaar getraumatiseerd raakte. In haar huidige Amerikaanse woonplaats meent ze de dader te herkennen en confronteert hem. Een psychologisch en gewelddadig kat- en muisspel begint. Tegelijkertijd neemt ook het psychische kat- en muisspel rondom haar troebele herinneringen een aanvang.
De film hoort thuis in het sub genre Rape & Revenge. De gewelddadigheden spelen zich af zoals we dat gewend zijn in dergelijke films. Verbaal en fysiek wordt de dader door Rapace belaagd zoals je dat verwacht binnen het exploitatie genre. Heel spannend is het allemaal niet.
Van het gevecht in het hoofd van Rapace dat zo intrigerend werd aangelopen en de film een meerwaarde had kunnen geven uitstijgend boven de doorsnee genrefilm, komt ook niet veel terecht. Ik had me verheugd op een gewetenscrisis. Op disruptieve onzekerheid. Op verscheurende twijfel. De vraag of haar herinneringen haar parten spelen blijft echter oppervlakkig hangen. Het psychologische aspect blijft ondermaats uitgewerkt.
In plaats daarvan richt de film zich op fysiek en psychisch geweld. De vraag, in hoeverre herinneringen in een situatie vol stress een geloofwaardige bron zijn om als sluitend bewijs voor een veroordeling te dienen, komt niet meer indringend aan de orde. De film kriebelt wat aan het filosofische oppervlak van de vraag en laat het geheel verder links liggen.
Ook de relatie tussen Rapace en haar man die door haar wordt meegesleept in het gebeuren, ondervindt logischerwijs enige strubbelingen. In plaats van deze strubbelingen te gebruiken om weer bij de filosofische vraag terug te keren, lijken de bedenkingen van de echtgenoot er slechts een vormelijk doe te dienen. De eigenlijke focus van de film ligt op andere en meer sensationele zaken. Op plat geweld en op onstuitbare wraakgevoelens bijvoorbeeld.
The Secrets We Keep opereert onder een intrigerende filosofische dekmantel maar is weinig meer dan een ordinaire Revenge film waarin de finesse ontbreekt om een serieuze poging te doen om zich oprecht met moraal filosofische kwesties bezig te houden.
The Secrets We Keep is aardig oppervlakkig vermaak. Meer niet.

Deze film is 'matig'. Het is niet echt slecht, maar ook niet echt goed. Het is soms zelf irritant. Als je echt niks te doen hebt, kun je hem gaan kijken, maar verwacht niet teveel. Aardig tussendoortje. Meer niet.

Vond het wel een prima film.. ondanks de lage score.. een

3.0 ***

Deze film is een duidelijke remake van 'Death and the maiden' uit 1994 met Sigourny Weaver en Ben Kingsley. De kracht van die film was dat het zich voornamelijk op 1 locatie afspeelde met slechts 3 acteurs. The secrets that we keep vind ik lang niet zo krachtig. Noomy Rapace speelt goed maar komt niet tot haar recht.

Het verhaal is te onwaarschijnlijk om echt te kunnen raken. Aan Noomi Rapace ligt dat overigens niet, die blijft ondanks het makkelijke verhaaltje goed acteren en bovendien een verademing om te zien: die jukbeenderen! Haar echtgenoot Chris Messina vond ik dan weer heel slecht spelen. Het verhaal is ook wat voorspelbaar, want het zou wel heel raar zijn als zou blijken dat hij heel iemand anders is en er dus iets aan haar geheugen mankeert. Ook steeds diezelfde vage zwartwit flashbacks van wat haar in de oorlog is overkomen, op een gegeven moment dacht ik: ja, nou weet ik het wel. Had dat nou niet wat beter en heftiger gefilmd kunnen worden? Warme cappuccino-achtige kleuren waarin het zwart echt uitspringt, let maar eens op het haar van Rapace. De jaren '50 zien er weliswaar fraai uit, maar zijn ook heel dik aangezet.

Ondanks alle kritiek toch een fijn tussendoortje.

Heb de film aangezet vanwege de actrice Noomi Rapace.

Ik vind het zeker geen slechte film, maar had er gewoon meer van verwacht.

En die peuken.. Wij zijn op een geven moment gaan tellen welke scènes Noomi niet aan het roken was.

Dat gaf ook wel aan dat de aandacht af en toe even weg ebte.

Ik geef de film mede door het geforceerde roken, en het einde een .

Ik vond The Secrets We Keep best wel een aardige film. En ondanks er weinig tot geen actie in zit wist de film mij toch te boeien. Ook spanend werd het niet echt, op een enkele scene na. Maar toch heb ik me er totaal niet bij verveeld. Noomi Rapace acteerde hier weer goed, zoals ik ook wel van haar gewend ben. Die acteur die Thomas speelde, deed me denken aan een Belgische acteur waar ik de naam zo niet van weet. Ik dacht eerst dat hij dat was, tot ik zag dat het hier om een Zweedse acteur ging.

inderdaad wel een aardige film met niet teveel flash backs over de WO2.

Het verloop heb ik al wel in meerdere films gezien, maar ook in deze film blijft de vraag wie er gelijk heeft, en hoe het dus verder afloopt.

cast doet het goed.

Erg goede dramafilm!

De hele setting was ook in perfecte sfeer van begin 60er jaren neergezet, met geweldige oldtimers!

Maar ook de kleding, kapsels, brillen en huizen met inboedel waren dik in orde (Ook het vele roken hoorde daar bij).

Zeker ook een goed verhaal, waarmee nog maar eens wordt aangetoond dat er voor een goede film niet heel veel hoeft te gebeuren, een gruweldaad en hevige emoties zijn voldoende.

Wel moeten emoties als angst, ongeloof, pijn en wraak (refererend naar WO2 gruweldaden) wel heel erg geloofwaardig overkomen, maar dat heeft Noomi Rapace uitstekend gedaan, wat een top actrice!

Tegelijkertijd is het wel jammer dat zij de enigste is die de film draagt, de rest was nog net geen middelmaat, zelfs van het karakter "Karl" zou je uiteindelijk een gedaanteverwisseling verwachten, maar dat bleef helaas ook uit. Hierdoor wordt mijn beoordeling een halfje lager, maar blijft goed.

8-

3,5*

sapi

Persoonlijk had ik er wat meer van verwacht, maar de rol van Lisbeth Salander in Millenium, zal ze denk ik nooit meer overtreffen. Heb haar al in heel veel films nadien gezien, maar ze valt me tegen, net als in deze film. Ook het verhaal is niet echt meer origineel, heb hem afgekeken en toch nog een 3 sterren gegeven.

Het verhaal is aardig bedacht, maar de film vond ik middelmatig.

Deze cover hierboven ziet er beter uit, dan op de blu ray, maar dat ter zijde. Vond het helemaal niet zo'n slechte film. Reviews zeggen lang niet alles. De setting is erg mooi gemaakt, kleding, sfeer en muziek zijn dik in orde. Ook het verhaal wist mij wel te boeien. In deze film rijst met name de vraag of is dit de SS'er die haar op brute wijze heeft verkracht en haar zusje heeft vermoord of dat dit een sterk gelijkende man is. Over het algemeen speelt Noomi Rapace een goede rol en weet ze veel netjes te verbergen. De ontmoeting met haar nieuwe buren (haar buurvrouw) was misschien niet overal even goed. Vooral de buurvrouw zelf kwam niet altijd even zelfverzekerd over. Kinderen speelde leuk. Ook het bezoekje van de agent kwam niet overtuigend over en al helemaal niet toen manlief naar boven kwam maar goed de film blijft toch spannend tot het eind dat toch wel verrassend eindigde. En dan niet zo zeer het schot, maar meer hoe de titel nog meer eer aan doet.

Over de flashbacks was veel te doen, maar ik vond dit toch wel sterk overkomen. Met name door het gebruik van oude gekleurde beelden deden het goed. Het gaf juist de kracht van de film en haar emotie tot haar daad. Vond het dan ook niet grensoverschrijdend, maar meer een goede toevoeging om het geheel te complementeren.

Film 3.5
Beeld 4.0
Geluid 4.0

Ik moet zeggen, het is een tijdje geleden dat ik een film met Rapace heb gezien en het is echt door haar acteerwerk dat deze film een voldoende scoort. Ze weet het drama erg goed over te brengen, al doet Kinnaman z'n best. Plus ze lijkt nauwelijks ouder geworden.