Nadie Sabe Que Estoy Aquí (2020)

Geinig om de acteur die Hurley speelt in Lost terug te zien. Hij leeft met zijn oom als kluizenaar op een eilandje in het zuiden van Chili de twist wordt nauwelijks uitgewerkt en op zich heeft dit wel iets. Toch voelt de film als een lege weliswaar fraaie huls.

Prachtig verteld verhaal van de mensenschuwe Memo die geen werkelijk contact meer kan leggen en iedereen in zijn omgeving wantrouwt. Gedoseerd komen we te weten wat er in de jeugd van Memo is gebeurd. Met een goede uitsmijter op het eind. Wat mij erg aanspreekt zijn de keuzes van de regisseur, die niet uitleggerig is en de keuzes verrassend vaak aan de kijker laat. Op deze manier wordt je in het verhaal getrokken en wordt de arme Memo van een personage een man die me nog lang bij zal blijven.

Wat een indrukwekkende op rustig tempo en menselijk verteld verhaal! De acteur die Memo speelt lijkt bijna niet te acteren, zo puur en naturel weet hij dit personage neer te zetten, met weinig woorden leef je toch met alle gemak met hem mee en vallen de puzzelstukjes langzaam maar zeker in elkaar.

Mooie opbouw naar een indrukwekkende finale, mooi en emotioneel Spaans filmpje!

4*

Een film die inspeelt op de mythe dat het heel bijzonder is om goed te kunnen zingen. Noch in de stem, noch in het nummer wat ten gehore wordt gebracht, valt echter iets speciaals te ontdekken. Wat wel speciaal is zijn de extreme long shots van boven, ongetwijfeld gedaan met een drone. Verder werkt Nadie sabe que etoy aquí, medegeproduceerd door Pablo Larraín, op sommige momenten goed en op andere momenten minder. Dat rode oplichten van alles wat met showbusiness te maken heeft vond ik bijvoorbeeld niet zo goed, de relatie tussen Martita en Memo ook niet (bijzonder ongeloofwaardig van beide kanten). Maar de manier waarop de informatie geleidelijk wordt prijsgegeven is wel knap gedaan en ook de sfeer van dat geïsoleerde huis wordt prima getroffen. Beetje gemengde gevoelens dus.