La Dea Fortuna (2019)

Arturo [Stefano Accorsi] en Alessandro [Edoardo Leo] hebben een langdurige, maar breekbare relatie die nog meer onder druk komt te staan door de komst van Annamaria [Jasmine Trinca], omdat Arturo verzuimd heeft te vertellen dat hij ooit een relatie met haar heeft gehad. Annamaria staat bovendien voor een dilemma met betrekking tot haar kinderen [Martina Muscarà, Edoardo Brandi] en heeft er alle belang bij om de relatie tussen de twee mannen in stand te houden. Het oprechte spel van de hoofdrolspelers kan niet verhullen dat het scenario (van Pzpetek, Silvia Ranfagni en Gianni Romoli) bol staat van de clichés en geen enkele keer weet te verrassen. Voorspelbaarheid is troef.

De film is kundig gemaakt waardoor hij lekker weg kijkt en nergens verveelt, maar het verhaal is dun en clichématig en weet nergens echt te boeien. De film had ook korter mogen zijn, want bijna twee uur voor het simpele verhaaltje is wel erg lang.

Ik heb het wel voor Italiaanse cinema en zeker dan voor de taal dat zo sappig en aanstekelijk werkt. Niets overacting, gewoon een taal die niet lelijk kan klinken en zelfs in heftige discussies en ruzies een extra charme over zich heen krijgt. Dat vond ik deze film ook wel terug en mede daardoor vond ik deze best genietbaar.

De film mag dan misschien een tikkeltje clichématig zijn, hij charmeert inderdaad en blijft boeien tot het einde. De film lijkt te willen meegeven hoe koppels naar elkaar dienen te kijken. Moeten we steeds op zoek gaan naar het ideaalbeeld zoals ook vele werkgevers op zoek gaan naar die onbereikbare en zelfs onbestaande witte raven? Of neem je genoegen met de kleine kantjes van je partner en maak je er samen het beste van?

Dat laatste wordt wel van hen gevergd wanneer ze ineens met twee kinderen op logee zitten. En het verblijf wordt naarmate duidelijk wordt wat er met de mama aan de hand is, alleen maar langer. Naar het einde toe krijgt de film toch een kleine (welgekomen) boost bij die oma. De film is braaf en kabbelt verder lustig voort. Het acteerwerk is prima en ook met de sfeer zit het best goed. Ik was oprecht geïnteresseerd hoe het verder ging gaan met de kinderen en de relatie van Arturo en Allessandro en dan kom je al heel ver...

Deze film is één van de betere in het genre.

Natuurlijk is het verhaal niet veel bijzonders, maar de sfeer van Italië en de hechte vriendenclub is mooi neergezet.

De acteurs spelen goed en zijn niet neergezet als stereotype gay nichten, maar gewoon 'mannen' zoals er zovelen zijn die toevallig op mannen vallen. Dus daar zat geen irritatie bij mijn vriend en mij.

Verder is de film vrij lang, maar op het einde wordt het nog best spannend.