Mandibules (2020)

Tau(reau)!!!

Op "komedie donderdag" tijdens het on demand IFFR 2021 besloot ik dan toch Mandibules te kijken. Doorgaans kijk ik niet te veel BIOS films (sectie Lime Light), maar deze wilde ik toch wel "even gezien hebben". De film lag meer in de lijn van (eerdere film van Dupieux) Steak dan van Realité. Reden: een minder verwarrend - zo je wil kinderlijk simpel- plot. Wat de film weer anders maakt dan Steak is dat het budget waarschijnlijk (iets) hoger lag nu er enig technisch vernuft aan te pas moet zijn gekomen de vlieg te laten bewegen. Het verhaal van Realité is m.i. geniaal te noemen. Het simpele vermaak van Mandibules haalt het wat dat betreft niet. Lekker idioot is het allemaal weer wel. De dame naast mij op de bank, gaf me terloops mee dat de hoofdpersoon aan mij deed denken in mijn favoriete kloffie: tau(reau)!!!! Het mooie Zuid-Franse sfeertje en -natuurlijk- de Dupieux sound maken het weer helemaal af! Kortom: de perfecte IFFR komedie waarbij ik normaliter graag een Kaapse bij drink in KINO of LUXOR smaakte op de bank toch ook wel weer lekker.

Het duo doet aan als een soort Dumb & Dumber. Het Franse taaltje past er prima bij. Het geheel is eerder flauwig dan absurdistisch, wat ik eerder van Dupieux verwacht. Net als je meer verwarring verwacht, deze film is recht-toe-recht-aan. Tuurlijk is het uitgangspunt zeker absurdistisch (een vlieg van formaat hond africhten), maar omdat het door de karakters ook direct als normaal wordt gezien, ga je daar zelf meteen in mee. Bij de openingsscene ging ik nog aardig stuk ("Ik heb zeker liggen rollen vannacht", als je met een slaapzak in de branding ligt), maar achteraf was dat wellicht nog vrijwel het leukste.

Mijn vierde en minste Dupieux, maar met gedachten op 0 en een roltijd van 72 minuten een prima tussendoortje.

Ik vind Dupieux een prettige filmmaker, maar zijn producties wisselen nogal in kwaliteit. Na zijn geniale "rubber" was het even doorbijten via een drietal films die je kunt vergeten tot het grappige "au poste" en toen ook de film daarna "le daim/ deerskini" eigenlijk nog weer beter was dan de vorige had ik goede hoop dat Dupieux eindelijk een consistente vorm gevonden had.

Helaas voldoet deze film niet aan die verwachtingen. Mandibules is weer een vergaarbak van leuke, minder leuke en gewoonweg stompzinnige en soms zelfs vervelende ideeën die met een minimaal verhaal aan elkaar worden geplakt. Precies zoals we dus al zagen bij films als "steak/wrong en reality" alleen dit keer een stuk minder absurd en warrig. Want dit keer is er dus wel een soort hoofdverhaal, namelijk over 2 domme gasten die een gigantische vlieg trainen.

Maar zelfs een matige Dupieux is het kijken waard en omdat hij altijd de films kort houdt (ook deze is maar 80 minuten) blijft ook deze onderhoudend. Geen van de acteurs en karakters zijn leuk. Eigenlijk zijn ze meer een achtergrond waar Dupieux grapjes op geplakt heeft. Dus, zet een mannetje op een eenhoorn fiets. Laat een vrouw met een grappig stemmetje praten. Ook is er een soort box (toro) die de hele tijd terugkomt. Personages zijn hier niet meer dan een kapstok om grapjes op te plakken. Dit is jammer, deze personages hebben geen verlangens, wensen, ze vinden eigenlijk weinig van elkaar en hierdoor mist de film emotie en wordt het nooit echt grappig. Dit is deels de acteurs aan te rekenen, die nul uitstraling hebben. Maar het scenario is ook gewoon niet goed genoeg.

Wat rest is gewoon een leuk tussendoortje, mild absurdistisch, met een paar leuke grappen dat snel voorbij is en waar zichtbaar veel lol is komen kijken bij het maakproces. Na zijn vorige twee films voelt het als een stapje terug. Toch heeft deze film al een pak meer kwaliteit dan zijn zwakste schakels. En dus blijf ik wel benieuwd naar zijn volgende.

Grappig.

Het is leuk om te zien hoe Dupieux met realiteit en fantasy speelt binnen een toch wel relatief eng genre. Al z'n films vallen onder droog/absurde humor, maar de balans is toch steeds een beetje anders. In Mandibules gaat hij voor beiden in dezelfde film.

De beste grap is eigenlijk dat de enorme vlieg in deze film een soort van sideshow is, die Dupieux regelmatig vergeet. Ludig & Marsais zijn hier de focus, en het verhaaltje is er eigenlijk één zonder echte narratief. Ze hobbelen wat in het rond en zijn vooral debiel, meer hoeft dat voor een comedy niet te zijn.

De effecten zijn nochthans verrassend goed, Exarchopoulos heeft een hilarische rol en de speelduur is beperkt, ook altijd wel fijn voor dit soort filmpjes. Dupieux levert gewoon weer een erg grappige film af, wat mij betreft de meest interessante Franse regisseur van het afgelopen decennium. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen na Rubber.

4.0* en een uitgebreide review

De film is typisch Dupieux in z’n absurdistische (of juist anti-absurdistische) humor en balanceert aldoor op het grensvlak tussen het flauwe en het briljante. Anders dan het geniale Le Daim heb ik er niet veel filosofie of een boodschap in kunnen ontdekken maar onderhoudend is de (tamelijk korte) film wel.

Mijn eerste bioscoopbezoekje sinds de zomer van vorig jaar. Dit was een prima instapfilm. Bij lange na niet zo leuk en verwarrend als Deerskin/Le Daim, maar voor een lach-of-ik-schiet-komedie erg goed te doen. Toch hoop ik dat Dupieux niet verder gaat op deze ingeslagen weg. Hoewel absurdistischer, begon het op momenten toch een beetje naar van die flauwe Amerikaanse komedies te neigen en daar zitten we natuurlijk niet op te wachten met z'n allen.

Het idee is best leuk. Er is ineens een uit de kluiten gewassen vlieg, niemand weet waarom, of vraagt zich een moment af hoe dit kan. Tot zover mijn positieve punten. Helaas vond ik de humor veel te geforceerd. Dumb and Dumber op zijn Frans, maar dan zelfs nog minder grappig. Af en toe een kleine bijna glimlach vind ik onvoldoende voor een film die pretendeert een komedie te zijn. De vlieg zelf is nog het leukste personage, en ik vind het best knap voor een vlieg, dat de rest van de cast irritanter is dan hij. Adèle Exarchopoulos is een fantastische actrice, maar hier was ze heel vervelend met haar geschreeuw. Tsja, door een ongeluk, meh... nogal simpel om daar om te lachen.

Als je de film in een paar zinnen uitlegt aan iemand die hem niet heeft gezien dan klinkt het allemaal heel leuk en hilarisch, maar de uitwerking is helaas ontzettend flauw en niet grappig.

The daim vond ik misschien net iets spitsvondiger, maar deze Mandibules past ook mooi in het rijtje van Dupieux. Er worden geen vragen gesteld over het hoe, wat en waarom. Misschien dat de malloten Manu en Jean-Gab ertoe ook niet in staat zijn. Kinderlijk eenvoudig vatten ze het idee op om geld te slaan uit het beest. Gelukkig zijn ze wel zo slim om het beest af te plakken met tape zodat het niet wegvliegt.

Het tweede gedeelte van de film start wanneer ze die bende jongeren ontmoeten. Ook daar zaten er een paar bij met wat mankementen. Absurde situaties en conversaties zonder in het extreme te vervallen. Voor sommigen wellicht iets te flauw, maar ik vond het best OK.

Niet top top, maar best OK voor een keertje. Ik was vooral benieuwd.

Aardige film waarin twee vrienden een grote vlieg in de kofferbak vinden van een gestolen auto. Deze film ligt in de lijn met de andere films van Quentin Dupieux. De ene keer werkt het goed, de andere keer wat minder. Deze film zit er wat tussenin. Opnieuw uiterst origineel, bizar en eigenzinnig. Misschien dat het soms wat te ver doorslaat. Net geen 3.5 sterren.