Uncorked (2020)

Een trage maar degelijke film, niks speciaals, gewoon eens leuk om gezien te hebben.

Acteurs deden het best goed, leuk verhaal nog.

Kon er mee door. Mss had ik van een aantal zaken nog iets meer van willen zien maar dan zou de film een te lange speelduur hebben.

Okay, so I want to become a master sommelier.

Is that like a pirate?

No, that's a Somalian.

Ik heb niets met wijn. Ook in het verleden niet. Zelfs een uitstekende wijn, die door kenners aangeraden werd, kon me niet bekoren. De smaak lag me niet. Waarom in godsnaam dan een film kijken die volledig focust op de wereld van de wijnen? Gewoon toevallig terwijl ik door het aanbod van Netflix bladerde. En ook omdat ik niet direct het verband legde tussen de filmtitel “Uncorked” en het hele wijngebeuren. Om eerlijk te zijn werd ik niet bijster enthousiast van het gedeelte dat over het behalen van een sommelier-diploma ging. Het barbecue-restaurant gedeelte daarentegen zorgde er wel voor dat ik het water in de mond kreeg en naarmate de film voortschreed, werd bij mij het hongergevoel intenser. En dat is alweer geleden sinds “Chef” dat ik deze ervaring had bij het bekijken van een film.

Nu, ‘t is niet zo dat film alleen maar bestaat uit taferelen waarbij wijnflessen ontkurkt worden en men vervolgens deze godendrank al gorgelend en uitspuwend tracht te identificeren. Dit Netflix drama gaat ook over de innerlijk tweestrijd waar Elijah (Mamoudou “Underwater” Athie) mee worstelt. Deze vastberaden jongeman uit Memphis, wiens dagelijkse routine bestaat uit het meehelpen in het familiebedrijf en het werk in een lokale wijnhandel, moet een allesbepalende beslissing nemen in zijn leven. Ofwel zijn vader teleurstellen. Ofwel zichzelf. Zijn vader Louis (Courney B. “Ben is Back” Vance) is er namelijk heilig van overtuigd dat zijn zoon het familiebedrijf overneemt. Net zoals Louis het heeft overgenomen, zonder een moment te twijfelen, van zijn vader. En Elijah komt met de dag meer en meer tot het besef dat het beroep van meester-sommelier hem dierbaarder is dan spareribs te marineren en op een barbecue te smijten.

“Uncorked” brengt dus het alom gekende thema over een generatiekloof. Enerzijds wil Elijah zijn vader niet in de steek laten. Anderzijds is hij nog steeds op zoek naar zijn levensdoel. Zijn hart en ziel hoort toe aan de sprankelende wereld van de wijnen. Een manier om zich geestelijk te verplaatsen naar andere landen (“When I get a wine from some place like France, some place like Spain, I just feel like I'm kinda there.”) ter compensatie van het gemis hiervan in zijn jeugd. Het probleem is dat zijn vader niet gelooft in de persoon Elijah en het ziet als het zoveelste waanzinnige idee dat zijn zoon heeft. En dat toont hij door zich onverschillig en ongeïnteresseerd te gedragen. Vanzelfsprekend is er natuurlijk Sylvia (Niecy Nash), de bezorgde en ondersteunende moederfiguur die op de juiste manier haar ventje overtuigt om zoonlief zijn gang te laten gaan. Ze is het missende verbindingsstuk tussen de beide slecht communicerende vaten, terwijl ze zelf af te rekenen heeft met een hardnekkige kwaal.

“Uncorked” is een doorsnee film. Zo eentje dat je bekijkt terwijl je relaxed in je sofa ligt, al of niet met een glas wijn binnen handbereik. Een film met een lach en een traan. De humor is niet veelvuldig aanwezig maar soms toch wel subtiel. Zo ontlokte het Somaliërs debacle bij mij een kortstondig gegrinnik. En dit alles is voorzien van een soundtrack gevuld met hedendaagse hip-hop muziek die eerder thuishoort in het spareribs-huis dan bij de gecultiveerde wereld van de wijnkenners. Het is een film waar je, net als bij wijn, van houdt of niet. Familiewaardes en je dromen najagen, is hetgeen ik onthoud uit deze film. Maar ik voel de drang naar wijn niet echt groter worden, na het zien van deze Netflix-film.

Nu te zien op Netflix.

2.5*

Film over hoe een jongen master sommelier wil worden ipv. het restaurant over te nemen van zijn vader. Film heeft een bepaalde rustige flow en coolness. Veel sfeerbeelden over bepaalde buurten en heel wat hiphopmusic. Dit staat dan weer in schril contrast met de master opleiding in deftig kostuum in Parijs. Waar je soms hoogoplopende ruzies verwacht, blijft het op een volwassen manier verder lopen. Vader uiteraard niet te vinden voor keuze van zoon en helpt hem dan ook niet. Moeder daarentegen staat wel achter zoon, maar botst op koppigheid van vader…Zoon heeft het aldus zowel op financieel vlak als emotioneel vlak moeilijk om zijn droom waar te maken. Opleiding blijkt dan ook nog eens geen sinecure te zijn en vraagt uiterste van zijn studenten. Hou wel van dergelijke diepgaande verhalen en deze heeft de leuke twist van hiphop vs chique wijn proeverij. Uiteindelijk gaat het over volharden en blijven nastreven van dromen en de familiebanden die zorgen voor nodige obstakels. Film die niet eenieder zal aanspreken. Je moet wel te vinden zijn voor dergelijke slowtalking stories. Ik kon het alvast wel appreciëren. 3,5*