A Night of Horror: Nightmare Radio (2019)

Erg goede horror anthology.

De Onetti broertjes presenteren, verder veelal onbekende namen, maar dat zou je toch echt niet zeggen na het zien van deze film. Zowat alle shorts zijn op niveau ,ze voelen ook polished aan en hier een daar zitten er een paar met echt een hoop potentieel. Zo'n horror anthology zonder zwakke plekken is toch redelijk zeldzaam.

Twee kleine minpuntjes. Enerzijds de radioshow die alles verbindt. Is op zich wel leuk, maar vertraagt de boel nét dat beetje teveel. Misschien omdat de DJ niet geheel overtuigt. En verder het gebrek aan een short die er écht uitspringt. Het niveau is erg stabiel, maar van dit soort films verwacht ik toch een paar echte uitschieters te zien. Variatie is er genoeg en het is zeker geen eenheidsworst, maar dat éne films dat écht bijblijft mis ik een beetje.

Maar bij de volgende films van deze batch regisseurs zit ik zeker klaar om ze een kans te geven. Gewoon kwaliteit van begin tot eind, een paar coole, creepy scenes, nergens saai, nergens een zwak moment. Hopelijk stijgt het gemiddelde nog een beetje, want het zou jammer zijn moesten horrorfans deze film overslaan.

3.5*

Deze was geheel langs me heengegaan, maar ziet er inderdaad goed uit ja. Ook goed om te zien dat Bognacki nog een teken van leven vertoont, die had een veelbelovend debuut destijds.

Luciano Onetti en Nicolás Onetti, gezamenlijk bekend als de Onetti Brothers, vielen in 2015 voor het eerst op met hun moderne Giallo Francesca. Sindsdien brachten ze een TCM-geïnspireerde What The Waters Left Behind en een andere giallo Abrakadabra uit Nu vervolgen ze dit met een anthologie-film. Ze verzorgden de omhullende sequentie met de radio-dj Rod Wilson en hielpen verder bij het selecteren van de short. De meeste van die getoonde shorts zijn bijzonder goed.

Het eerste segment; In The Dark Dark Woods, geregisseerd door Jason Bognacki (bekend van Another aka Mark of the Witch (2014) stamt uit 2017 en is waar de film mee van start gaat Een erg goed en visueel weelderige sprookje over een onzichtbare demon die zich voordoet als een vrouw. Helaas had ze niet gerekend op dominante mannen en vrouwenhaat. Hiermee gaat de film erg goed van start!

Het tweede segment; Post Mortem Mary, geregisseerd door Joshua Long kom ook uit 2017 en is direct mijn persoonlijke favoriet, het herinnert je er griezelig aan dat mensen in het Victoriaanse tijdperk hun overleden dierbaren fotografeerde. In een landelijk Australisch moeten een moeder en haar onervaren dochter het lichaam van een meisje vastleggen. Dat geeft een heerlijk onheilspellende dreiging en wist me een onbehagen gevoel te geven tijdens een scene met ogen.

Het derde segment; A Little Off the Top, geregisseerd door Adam O’Brien (The Invoking 2 & 4 en Zombieworld (2015) Gaat over een kapper die probeert zijn klant zijn tegenstrijdige opvattingen over schoonheid, ijdelheid en sterfelijkheid door zijn ogen te laten zien. Niet helemaal geslaagd doordat je onophoudelijke dialoog krijgt te horen. Het einde was dan nog wel leuk, en was al in 2012 gemaakt, tevens dus ook het oudste filmpje uit de anthologie.

Het vierde segment; The Disappearance of Willie Bingham geregisseerd door Matthew Richards. Je volgt een supervisor die start met zijn een nieuwe baan in een gevangenis waar door de staat gesanctioneerde straffen zijn gecommercialiseerd. Zodoende wordt een man, die is veroordeeld voor verkrachting en moord, gestraft door op verzoek van de familie operaties te laten ondergaan. Echter lig de focus een beetje op de verkeerde persoon en is er dus maar weinig verschrikking. Dit filmpje bestond al in 2015.

Het vijfde segment; Drops geregisseerd door Sergio Morcillo In deze Spaanstalige short zie je een danseres die getraumatiseerd en geplaagd wordt door buikpijn, geluiden en een aanmatigende broer nadat hun ouders zijn overleden, uiteindelijk haar demon te overwinnen. Dit segment was best griezelig en solide. Het filmpje is ook bekend onder Gotas (2017)

Het zesde segment; The Smiling Man geregisseerd door A.J. Briones Het woordeloze filmpje van deze visuele effecten-kunstenaar was al eerder verschenen in 2015. Hoewel er min of meer niet echt een verhaal is, gebruikt het zijn kindacteur, decorstukken en make-up ontwerp volledig om een ​​door en door huiveringwekkende boeman te creëren. Lekker!

Het zevende segment; Into The Mud geregisseerd door Pablo S. Pastor In dit filmpje uit 2016 wordt een vrouw wakker, compleet naakt en gewond, op plastic zeil in het bos. Fijn segment door een twist en het bloederig impactvolle eind.

Achtste segment; Vicious geregisseerd door Oliver Park. Uit 2015 kwamen effectieve claustrofobische momenten, als een vrouw ervan overtuigd is dat ze in haar eigen huis wordt geterroriseerd, door een schaduwfiguur, die haar probeert te pakken te krijgen. Zeer goed gemaakt segement!

Aan het einde is er natuurlijk nog het afsluitende gedeelte van de radio-dj. Ondanks dat alle shorts al eerder zijn uitgekomen weten de Onetti Brothers met hun overkoepelende verhaallijn er goed geheel van te maken. En de alle shorts bezitten kwaliteit dus ze verdienen het ook om gezien te worden. Er zijn genoeg goede segmenten om het bekijken waard te maken.

Aah anthology horror Een film die je zo toevallig tegenkomt en die velen niet tegenkomen of links laten liggen denk ik. Tis meer dan degelijke anthology horror, had er eigenlijk niet al te veel van verwacht en wist zelfs eerst niet dat het allemaal korte verhaaltjes waren, maar ja dat werd snel duidelijk. De inleidingen met die radiopresentator was niet echt goed, maar de verschillende horrorverhaaltjes waren dit toch wel, ze hadden allen wel iets, met die jager vond ik het minst.

Ietwat rommelig aanvoelende horror film die een aantal losse verhalen verteld, maar die niet altijd even goed uit de verf komen. Daarnaast zit er een verbindend verhaal achter. Redelijk, maar voor mij niet meer dan 2,5*

Prima horrorfilmpje dat uit losse griezelige verhaaltjes bestaat.

Best netjes gedaan, nu ik hier lees dat het aparte filmpjes zijn die al eerder waren opgenomen.

Leuk filmpje wel met een radiopresentator die alles aan elkaar praat en dat ook nog redelijk goed doet, vooral als je dit vergelijkt met de presentatie op de huidige popzenders waar men zichzelf interessanter schijnt te vinden dat de muziek waarvoor de luisteraar inschakelt!

Jammer voor de luisteraars van dit radiostation is het feit dat de deejay een duistere achtergrond heeft, een achtergrond die langzamerhand duidelijk wordt!

Waardering een 6,5!

Helaas niet mijn ding.

Ben je een liefhebber van anthologie-films (zoals “Tales of Halloween”, “XX” of “Tale of tales”), dan zou deze film je wel eens kunnen bevallen. Op voorwaarde dat je niet een verwoed liefhebber bent van kortfilms en urenlang YouTube kanalen afschuimt op zoek naar horror-shortfilms. Want dan zou het wel eens goed kunnen zijn dat je er al een resem gezien hebt uit deze “A night of horror : Nightmare Radio”. Deze anthologie is niet een verzameling van nieuwe ingeblikte kortfilms. Het is eerder een verzameling van bestaande kortfilms. En deze zijn dan weer met elkaar verbonden middels een centrale verhaallijn die handelt over DJ Rod Wilson (James Wright) die op één of andere lokaal radiostation een nachtprogramma verzorgt. Een programma waarbij hij en enkele nachtelijke bellers het luisterend publiek verblijdt met enkele huiveringwekkende en creepy verhalen. ’t Is wel geen Halloween, maar het zou wel een passende film zijn voor die periode van het jaar.

Eerlijk gezegd vond ik het begin van de film veelbelovend. Het eerste filmfragment (“In the Dark Dark Woods”, een soort alternatieve versie van “The Invisible man”) en de introductie van de radio-vent smaakte naar meer. En toen het tweede kortverhaal achter de rug was, zette ik me al stevig klaar voor nog meer van dat. “Post Mortem Mary” was niet alleen inhoudelijk fantastisch. Ook het spel van de camera, de manier waarop het in beeld gebracht werd en de oplopende suspense in dit tergend spannend kortverhaal, zorgden voor een uitermate geslaagd eindresultaat. Het verhaal over een moeder en haar jonge dochter Mary die in het jaar 1840 in Australië als post-mortem fotograaf hun brood verdienen. Hierbij trachten ze het lijk te fotograferen met een zo levendig mogelijke uitstraling. Iets dat Mary nog moet leren. Schitterende kortfilm die wereldwijd in 2017 op heel wat filmfestivals werd vertoond en in de prijzen viel.

Spijtig genoeg werd het niveau van deze kortfilm niet meer geëvenaard. Niet dat de hierop volgende films barslecht of van een bedroevend slecht niveau zijn. Maar “Post Mortem Mary” steekt er toch wel met kop en schouder bovenuit. “A little off the Top” is een beetje een sinister verhaal waarin de krankzinnigheid (of leepheid. ’t Is maar hoe je bekijkt) van een vrouwenkapper centraal staat. “Drops” demonstreert hoe een traumatische ervaring een Spaanse danseres tormenteert. “The Disappearance of Willie Bingham” vond ik dan weer wel geslaagd. Een ietwat apart verhaal over hoe een doodstraf omgezet wordt in een meer alternatieve straf. In mijn ogen een redelijk grappig verhaal. “The smiling Man” verdient zonder twijfel een plaatsje achter het verhaal van Mary. Beknopt en angstaanjagend tegelijkertijd. Zonder al teveel poespas. De twee afsluitende kortfilms “Into the Mud” en “Vicius” vond ik dan weer de zwakkere broertjes in het geheel.

Feit is wel dat dat door een selectie te maken van reeds bestaande kortfilms in “A night of Horror”, het kwaliteitsniveau enorm hoog ligt. Je krijgt bij geen enkel verhaal het gevoel dat het een snel in elkaar geflanst item is, zodanig dat de beoogde speelduur gehaald werd. Een ander voordeel is de diversiteit in het geheel waardoor er voor ieder wat wils is. Alleen “Into the Mud” (een soort mythologisch gericht fantasy verhaal) voelt een klein beetje aan als een vreemde eend in de bijt. Het enige minpunt was het overkoepelend verhaal van de DJ zelf. Allereerst vond ik hem niet overtuigend overkomen. Het voelde zelfs saai aan. En de ontknoping was een beetje een anticlimax. Maar toch heb ik tot mijn verbazing meer van deze film genoten dan ik had verwacht. Dus zin in enkele enge, paranormale verhalen met een luguber trekje, dan zit je gebeiteld met deze film.

3.5*

Beetje dubbele indruk.

Enerzijds vind ik het een sympathiek project met passie voor Horror, een aardige sfeer en verzorgde filmpjes. Anderzijds is het een weinig consistent en wat gekunsteld allegaartje. Komt uiteraard mede vo doordat de kort-films al bestonden en niet gemaakt zijn voor dit project. Had ook zowat bij elk verhaaltje een min of meer net-niet gevoel, variërend van matig tot redelijk.

Kan hier vanwege de positieve punten geen onvoldoende voor geven, maar 't is wel net aan.

Het is een slim concept; je neemt een reeks bestaande korte films van beginnende filmmakers uit verschillende landen, je naait ze aan elkaar met een overkoepelend verhaaltje en voilá, je hebt je anthology horrorfilm. Dat deden de Argentijnse filmmakers Nicolás en Luciano Onetti met deze Night of Horror: Nightmare Radio, waarin een diskjockey enge verhalen verteld. Hij vraagt ook aan zijn luisteraars om verhalen door te bellen, maar doet daar vervolgens niets mee; de verhalen van de luisteraars doen er niet toe. Eigenlijk net als het verhaal van de dj zelf, het is duidelijk enkel de kapstok om al die korte films - die geen van alleen níets met elkaar te maken hebben - aan op te hangen. De kwaliteit van de korte films is over het algemeen prima, maar de verdeling in de film laat wel iets te wensen over. De eerste verhalen zijn ongetwijfeld het beste.

Het verhaaltje met de onzichtbare vrouw voelde niet echt als een volledig verhaal, maar het eerste echte verhaal - over het 19e eeuwse meisje dat een overleden leeftijdsgenootje op de foto moet zetten - is wat mij betreft veruit het sterkste verhaal uit de selectie. Op de tweede plaats komt waarschijnlijk verhaaltje nummer drie, over de gevangene die op een bijzondere manier wordt gestraft. Voornaamste reden dat deze verhalen eruit springen; ze zijn memorabel. En dat valt niet te zeggen over - bijvoorbeeld - het laatste verhaal. Waar de film eruit had kunnen knallen met een spectaculaire finale, komt het met een erg inwisselbaar spookverhaaltje van een vrouw alleen thuis. En dat terwijl we ervoor al twee andere - en betere - filmpjes zagen over een hoofdpersoon in een huis met krakende vloeren, waarbij een eng figuur aan het einde even ‘boe’ komt roepen. Iets meer kwaliteit en vooral originaliteit aan het einde was prettig geweest. Alsnog hebben de gebroeders Onetti prima keuzes gemaakt in de selectie van de korte films. Sterker nog, de minst overtuigende momenten in deze film zijn de door hun geregisseerde scènes met de nogal charismaloze diskjockey.

3 sterren.

Ai.

Eens dat het wel een slim concept is om wat onbekende shorts naar een iets groter publiek te brengen. Helaas waren de shorts van een matig niveau en was de verbindingsfactor echt heel slecht.

Probleem met de shorts voelde toch een beetje te low budget aan het de verhaaltjes bleven teveel hangen in concepten zonder echte punch, bijvoorbeeld de fotocamera en de crimineel. Of het voelde visueel wat magertjes aan, de kapper of de zeemeermin en de IT achtige rip-off. Belichting verraad vaak net hoeveel kunde en geld er was tijdens het draaien. Dat viel hier wat tegen. Neem die Spaanse die nogal in hun nopjes waren met de Hue ambilight die naar rood licht kon schakelen.

Had bij de meeste shorts nog wel het gevoel dat er bij de makers met net iets meer budget nog wel wat inzat. Helaas had ik dat totaal niet bij de verbindende factor de DJ. Die was zo erbarmelijk slecht dat die de gehele sfeer flink omlaag haalde. Dat was echt de doodsteek voor een sympathiek project. Die acteur was echt erbarmelijk, en dat kon door iets sneller praten en reageren echt heel makkelijk iets beter gedaan worden.

Jammer want het idee om zo de shorts die op Sitges en andere festivals draaien iets meer aandacht te geven is geen onaardige. Hopelijk blijft dat concept doorgaan maar dan met een betere verbindende factor en ook iets betere shorts.

2 sterren.

Een anthologiefilm. Altijd leuk. Maar ook altijd lastig om als één geheel te beoordelen. De korte films verschillen doorgaans kwalitatief van elkaar. Om nog maar te zwijgen van de diversiteit aan subgenres die langs trekt. Moeilijk te beoordelen dus.

In deze film is dat niet anders. Maar liefst negen episoden komen langs. Negen korte horrorfilms die worden verbonden door een overlappend tiende segment. In dat tiende segment zien we radiopresentator Rod die in zijn radioshow griezelverhalen vertelt en paranormale ervaringen van luisteraars aanhoort. De negen episoden in de film bestaan uit zijn vertelsels.

De negen korte films zijn erg wisselend van niveau. Veelal onbekende filmmakers leveren hun aandeel aan de anthologie. Sommige films hebben al eens gedraaid op een filmfestival. Andere lagen al een tijdje ergens op een plank, maar zijn hier voor het eerst te zien. De enige nieuwe inbreng is de raamvertelling.

Het opduiken en bijeenbrengen van negen korte horrorfilms die niet eens nieuw zijn, klinkt nogal gemakzuchtig. Het klinkt al lovenswaardiger als je weet dat veel korte horrorfilms nooit worden vertoond of na eenmalige vertoning in een archief terechtkomen om nooit meer bekeken te worden. En dat alleen al maakt deze anthologiefilm de moeite van het bekijken waard.

Veel diversiteit in de filmpjes. Niet allemaal even goed, maar wel allemaal met een originele kijk op de horrorbeleving. De keuze voor de vorm waarin het kwaad is gehuld, verschilt enorm. Tot de leukste filmpjes behoren de filmpjes met een cynische kapper, een moordende zeemeermin, een fotograferend meisje en een sinister gevecht tegen innerlijke demonen. Stuk voor stuk horrorpareltjes.

Daartegenover staan minder aansprekende filmpjes waarvan het verhaal over een kind dat door een clownachtig creatuur wordt belaagd, wel de minste is. De raamvertelling viel overigens ook tegen.

Een kenmerk van een anthologiefilm is natuurlijk dat de speelduur van de filmpjes kort is. In deze anthologie was de speelduur soms wel erg minimaal. Heel prettig bij de vervelende filmpjes. Minder prettig bij de leuke. Zo had ik best wat langer van de cynische kapper of de moordende zeemeermin willen genieten. Dat onbevredigende gevoel hoort ook bij deze anthologie.

Het is klein leed. A Night of Horror: Nightmare Radio is toch vooral een aangename anthologie met enkele leuke horrorverrassingen.

Sympathiek project waar toch wel wat meer ingezeten had. Vooral die radiohost is echt een doorn in het oog. Het idee om zo de segmenten verbinden is nog geen eens zo slecht verzonnen, maar die acteur was echt niet te harden. Toch een beetje nefast voor de 'flow' van de film af en toe.

Helpt ook niet dat de anthology nogal zwak van start gaat met drie wel héél simpele, onbeduidende verhaaltjes. Zo'n segment als met die kapper was bijvoorbeeld ronduit armoedig, nogal geforceerde monoloog gevolgd door een weinig enerverende pay-off. Een beetje doorgewinterde horrorfan moet hier toch wat gaapjes onderdrukken lijkt me. Het vierde filmpje is eigenlijk de eerste die echt een boeiend concept neer weet te zetten en volop intrigeert. Lekker zwartgallig, al het had einde wat meer punch kunnen gebruiken. Vanaf dat punt is er gelukkig ook een duidelijke stijgende lijn te zien en zijn de meeste resterende segmenten stuk voor stuk de moeite. Uiteindelijk mist het verder inderdaad wel aan uitschieters, geen enkel filmpje is écht memorabel helaas.

Zou overigens zweren dat ik dat laatste segment (of delen ervan althans) al eens eerder gezien heb op YouTube, al ver voor het verschijnen van deze film. Ook wel één van de betere segmenten trouwens. In feite gewoon één grote aanloop naar een jumpscare toe, maar wel erg strak uitgevoerd. Scene op het bed is oprecht creepy.

Al bij al lijkt me 3* een mooi gemiddelde voor de gehele optelsom.

Vond het allemaal niet zo bijzonder. De achtervolging in het bos was nog het meest geslaagd. Magere 4.

Toch weer eens tijd gemaakt voor een anthologiefilm, maar zoals vaak weet ook deze mij niet te bekoren.

Nochtans heeft een anthologiefilm wel iets dat mij aantrekt, maar op de één of andere manier is mijn beleving hieromtrent vaak matig tot zwak zelfs. Ooit wel een paar degelijke gezien, maar toch vaak erg tegenvallend. Zoals deze bijvoorbeeld. De verschillende korte verhaaltjes ( 9 zelfs met een tiende segment die betrekking heeft op Rod de radiopresentator ) weten totaal niet te boeien. Geen enkel verhaal weet de aandacht te trekken, hier en daar wel een mooie shot, maar griezelig of spannend eigenlijk niet. Ook de slotscènes van de verhaaltjes zijn vaak abrupt uitgewerkt. De scènes met de radiopresentator Rod tussendoor zijn saai waarbij het personage zelf redelijk irritant is om naar te kijken. Zijn segment op het einde was trouwens zeer slap. 2/10

Redelijke horror met verschillende verhaaltjes, verder niet echt bijzonder.

Een film die niet goed en slecht is. Het concept is leuk gedaan om diverse korte verhalen te introduceren, maar het hoofdpersonage Rod wist mij niet te overtuigen. Sommige verhalen bevatten wat creepy scènes, maar het komt nooit echt goed uit de verf. Alleen weggelegd voor de echte liefhebbers.

2,5 *

Geweldige HorrorFilm uit de B Categorie.

Een presentator van een Horror Radio kanaal vertelt ons een aantal korte maar geweldige Horrorverhalen.

De film is ook echt regisseert door mensen die verstand hebben van het genre Horror want werkelijk alle elementen komen voorbij waarbij Horror liefhebbers hun hart sneller gaat kloppen.

Heerlijke druilerige zondagmiddag gehad met deze film, aanrader!

Een anthology horror met al die aparte verhaaltjes. Op zich wel leuk gebracht via de radioshow. De radioshow was het lijmmiddel tussen alle aparte verhaaltjes door. Ook op die manier bijzonder sfeervol en geslaagd. De verhaaltjes zelf vond ik echter maar matig. Niet elk plotje was even interessant. Er zat ook iets te weinig lijn in. Het ging van de hak op de tak.

We zien een negental filmpjes de revue passeren, wisselend van niveau en genre. De zeemeermin vond ik wel het meest geslaagde. Ook de kapper en die schaduwfiguur waren leuk. Blijkbaar op zichzelf staande filmpjes waarbij de regisseurs het nodig vonden deze aan elkaar te plakken om tot dit te komen.