The Trouble with Being Born (2020)

Interessante, zij het behoorlijk trage film over een androïde die een vader helpt om het verlies van zijn dochter te verwerken. Door bepaalde nogal intieme handelingen schuurt de film ongemakkelijk dicht tegen kinderporno aan, maar omdat we hier te maken hebben met een soort science fiction zullen we dat maar door de vingers zien. De tweede helft vond ik overigens een stuk interessanter dan de eerste. Het statische camerawerk en de afstandelijke aanpak van het geheel doet denken aan het werk van regisseur Michael Haneke, niet geheel toevallig ook afkomstig uit Oostenrijk.

Ik had weinig voorkennis bij deze film waardoor ik in het begin erg geschrokken was voor de wijze waarop de vader reageerde toen zijn dochter in het zwembad gevallen was. "Alé, toch niet weer", kwam eruit om de verbazend traag het zwembad in te kruipen en haar eruit te halen. Niet veel later had je al door dat zijn dochter een androïde was en geen persoon van vlees en bloed.

En dan wordt het interessant hoe je vanuit moreel oogpunt kijkt wat Wollner je voorschotelt. Ondanks het feit dat het over een mechanische pop gaat, vertellen je ogen iets totaal anders. Doordat alles levensecht lijkt én Elli bovendien gevoelens en emoties lijkt te hebben, kijk je vervolgens met een erg wrang gevoel naar de grensoverschrijdende handelingen van de vader.

Jammer dat de film verspringt naar een tweede deel waarbij een jongetje Emil inwoont bij zijn oma. Hun band is kunstmatig. Ik had eerlijk gezegd verder in het verhaal van Elli willen zitten. Naar het waarom heb ik het raden naar. Een film met inderdaad een open einde met onbeantwoorde vragen. Mysterieus, vreemd, maar eveneens fascinerend. Ik had het graag meer uitgewerkt gezien.

Beetje saaiig, beetje niksig. Ik vind mezelf best aan de pientere kant van de weegschaal staan maar de diepere betekenis van dit alles is wel aan mij verloren gegaan.