Mignonnes (2020)

Dit was geen film die ik nou graag wilde zien, maar commotie vind ik interessant en boeiend, dus toch maar even opgezet. Met anderhalf uur ben je er ook weer snel doorheen. Laat ik vast over de ophef beginnen, echt flauwekul. Misschien was de promotie van de film niet zo goed doordacht met te sexy posters. Daarmee geef je de inhoud en de boodschap van Cuties niet goed weer. Al die mensen die op basis van een minuutje beeld en een poster beginnen te steigeren zijn vermoedelijk van die geitenwollensokken figuren die niks gewend zijn. Loop op straat in een willekeurige plaats en je komt tig van die meiden van die leeftijd tegen met naveltruitjes, strakke jeans en sexy make-up. Tijden veranderen, grow up. Ze kleden zich uitdagender, weten veel meer dankzij internet en social media en spelen op die leeftijd niet meer alleen met poppen maar ontwikkelen zich. Of het allemaal een goede zaak moet je zelf maar bepalen, maar deze film brengt gewoon de tijdsgeest van nu in beeld. En ja, de camera filmt soms een sexy dans of een kont. Erg zeg.

Wat ik vervelender vond is dat het gewoon geen hele goede coming of age film is. Het verhaal spreekt voor zich, een meisje die worstelt met haar traditionele familie, haar eigen dromen (slagen met haar dansgroepje en eigen keuzes maken) en groepsverwachtingen. Af en toe is dat best interessant, maar de meeste scènes zijn vrij vlak en inhoudsloos. De meiden acteren niet slecht, maar hun rollen zijn gewoon niet pakkend. Soms zelf storend, met hun hysterische gegil en onlogische dwarse gedrag, al hoort dat uiteraard bij de leeftijd. Denk bv aan het stuk als de bewaker hun ouders en de politie wil bellen, waarna zij roepen dat hij een pedo is. Beetje vergezocht dat normale meisjes dat zouden doen. De film kabbelt een beetje voort en richting het einde kiest de film een beetje de kant van de traditionele partij, die ook weer een beetje bij is gedraaid. Prima, niks mis mee. Maar toen de film voorbij was vroeg ik me wel af waar ik naar heb gekeken. Zonder de ophef zou vermoedelijk bijna iedereen deze film over hebben geslagen denk ik. Wel complimenten aan Netflix dat ze niet buigen voor de beroepshuilie's die de laatste jaren denken alles te mogen bepalen.

2,5*

Een film die enkel controversieel gevonden kan worden als men hem niet gezien heeft. Ja de meisjes dansen nogal suggestief maar dat doet Beyonce ook en die word als een de meest invloedrijke vrouwen van haar tijd bestempeld door figuren als Matthijs van Nieuwkerk, de Ayatollah van progressief Nederland. Is het dan vreemd dat jonge meisjes dat na doen? Nee! Deze film toont dat de onschuld uit onze maatschappij verdwenen is. Hij is dus vooral een aanklacht tegen de huidige cultuur waarin alles draait om mooi zijn en likes scoren maar tegelijk ook een aanklacht tegen de houding van bepaalde immigranten die naar het westen komen voor een beter leven maar tegelijk verwachten dat hun kinderen zich gedragen zoals in het land van herkomst gebruikelijk is terwijl op straat, op school en social media een andere norm heerst. Ze zitten tussen wal en schip en vanwege onbegrip thuis over die andere normen is het gevaar groot dat ze ontsporen. Kinderen moeten hun plek zien te vinden in deze maatschappij en daar hebben ze hun ouders bij nodig maar dan moeten ouders wel open staan voor hun vragen en problemen. De film houdt ons als maatschappij een spiegel voor. Is dit wat we willen? Dat onze dochters erbij lopen als danseressen uit een troosteloze stripclub? Of dat onze zoons zich als wannabe Gangsta's gedragen naar het voorbeeld van droeftoeters als Boef en Lil' Kleine? Ik mag toch hopen van niet. Het leven is meer dan wat foto's en filmpjes op FB en Insta en draait om veel meer dan likes en geliket worden. Is het een goede film? Nee, want hij schiet te ver door in het als maar tonen van die expliciete dansjes van de veels te jonge meiden en schiet daarmee zijn doel voorbij. Halverwege de film dacht ik: Stop er maar mee! Nou weet ik het wel! Het is een film in de categorie Kids van Larry Clarke, vooral bedoeld om te choqueren en onaangenaam om te kijken. Met als kanttekening dat Kids enkel bedoelt was om te tonen dat de jeugd reddeloos verloren was en deze film de bedoeling heeft om te waarschuwen aangezien hij hoopvol eindigt. De laatste scene die ons zegt laat kinderen alsjeblieft zo lang mogelijk kind zijn is wel een prima slotconclusie van een verder matig filmpje.

Goed opgeschreven en grotendeels mee eens, bedankt.

Dank u voor uw feedback! Dat waardeer ik zeer!

En je hebt kickass in je top 10....

Cuties movie review & film summary (2020) | Roger Ebert - rogerebert.com

Enkele off topic berichten verwijderd. Hou het op de film aub.

Ergens wel jammer dat je dit doet. Deze film maakt emoties los. Dat had best een interessante discussie kunnen zijn. Zoveel schokkends stond er niet in de verwijderde berichten, toch?

Het is sowieso schier onmogelijk om het over deze film te hebben zonder de omliggende discussie. Waar trek je de lijn? Een interessant moderatorsvraagstuk.

Het is idd niet evident en heb praktisch niets verwijderd. Wel berichten waarin het persoonlijk werd. Ik hoop wel dat mensen hier beleefd blijven natuurlijk.

Nou, dit.

Ja, iemand noemde hier iemand een pedo. Zoiets kan wel weg. Maar ik zie dat er meer berichten zijn verwijderd die wel inhoud hadden, ook al gingen ze over users die hier wat riepen.

Dit is nu eenmaal een politiek moeilijke film. Zou fijn zijn als we op MM wel een beetje de randen op kunnen zoeken.

Ben het met je eens maar ter verdediging van Pegasus, het waren reacties op die ongefundeerde belediging. Als hij de grens trekt bij elkaar beledigen, wat in mijn optiek meer dan gerechtvaardigd is, is het niet meer dan fair dat hij ook al de berichten die dat bericht gequote hebben verwijderd ongeacht de content want anders had hij die belediging ook kunnen laten staan. Dat is denk ik geen optie want voor je het weet verword dit topic een over en weer aan scheldkannonades, verwensingen en doodsbedreigingen.

Ja, het is ook geen aanval op Pegasus, die mag ik graag. Maar je moet op MM ook ruimte over laten voor de scherpe randjes. Het komt jammer genoeg geregeld voor dat een interesse discussie die een beetje afwijkt meteen weg wordt gehaald. Je gaat nu eenmaal bij deze film meer berichten zien over kamp voor en kamp tegen.

Dat klopt en ik ben het ook helemaal met je eens dat deze film een hoop discussie doet opwaaien en die discussie mag tot op het scherp van de snede gevoerd worden wat mij betreft want dat is hij waard. Van de 3 reacties op die ene boude uiting was die van Basto inderdaad wel interessant maar helaas had hij het bericht gequote waarin die uitspraak stond en daarom begrijp ik wel dat hij verwijderd moest worden, de inhoud ten spijt.

'realistisch' arthouse drama die best een interessante blik werpt op het leven in Parijs, een wereld waarin de kids, vaak uit gebroken gezinnen, soms tussen het wal&schip geraken: die van tradities en de straat. Een van de meisjes staat vervolgens voor een moeilijke keuze: je familie of je meidengang. De gang is trouwens een dansgroepje dat zich bezig houdt met Jamaican Dancehall en meedingen naar een danswedstrijd (en insta likes).

Wat ikzelf niet zo sterk vond is dat de 8e groepers zich constant gedragen als diva's die hun gelijk halen met hysterie en geweld. Zoals de Kardashians dat ook deden. (dank de heer dat ze stoppen).

Dat is dus exact de boodschap van deze film maar helaas wordt in de Westerse wereld vaak de klokkenluider aan het touw van de bel opgehangen.

De mensen die zonder de film gezien te hebben een mening erover hebben, kunnen misschien toch beter even de film bekijken? Het is een coming of age film, de film laat het zien zoals het helaas wel is. Nergens in de film worden dingen "goed gepraat" of "verheerlijkt" het is gewoon een ruwe schets van de werkelijkheid en we zien ook op het einde dat ze pas weer echt kan genieten als ze gewoon weer kind mag zijn, de strenge/gelovige opvoeding werkt dan natuurlijk ook alleen maar averechts.

Als deze film in 1 zin is samen te vatten, is het wat mij betreft wel te snel willen opgroeien. Het was best een interessant stukje film, de regisseuse wist van te voren al dat deze film voor een hoop ophef kon gaan leiden maar ze heeft toch de film gemaakt die ze wilde maken, hiervoor heb ik wel respect en ook dat Netflix zich niks heeft aangetrokken van de onterechte kritieken.

Mensen die dit "echt niet vinden kunnen", moeten misschien Thirteen (2003) ook maar links laten liggen, die film zoekt namelijk nog veel meer de randjes op.

Geen bijzondere film, maar het kijkt makkelijk weg en de kinderen acteren naturel en overtuigend.
3*

Haha, natuurlijk eerder het tegenovergestelde, zoals je hier in de reacties al duidelijk kunt lezen.

Overigens wél een mooi einde.

Zonder meer! Maakte de zit van deze ongemakkelijke film een beetje goed.

Het waren niet de meest sympathieke personages die ik ooit in een film ben tegengekomen, maar ik neem het liever voor deze kinderen op dan dat spul dat Migonnes wil verbieden omdat het zou aanzetten tot pedofilie.

Vraag van de dag: hebben de ondertekenaars van die petitie wel gezien?

Tuurlijk zullen pedofielen als ze willen vast wel aan hun trekken komen hiermee, maar of dat bij deze film is of een - zeg - Innocence maakt niet zo heel veel verschil. Ik zag in Migonnes vooral een aanklacht tegen de seksualisering van pre-pubers, alle mogelijkheden die die kinderen hebben tot social media, en ook tegen een cultuur waarin het wordt aangemoedigd om een jong meisje uit te huwelijken aan een volwassen man. De onzekerheid van 'erbij willen horen'.

En dat einde spreekt zo gigantisch veel boekdelen.

Wellicht niet de beste coming of age-film maar ik zie eigenlijk niet zo heel erg in wat hier zo slecht aan is, behalve dat de kinderen in kwestie niet zo heel erg tof zijn om een hele film lang mee door te brengen. Het is bloedirritant dat dat gezanik over vermeende pedofilie afleidt van de zaken die Doucouré aanstipt.

Net als met 13 Reasons Why en vast nog wel andere titels: het is een kwestie van shoot the messenger. Terwijl het juist - in mijn onsubtiele mening - de schuld is van mensen als Beyoncé en de hiphopcultuur die de seksualisering van jonge kinderen (niet perse van jonge kinderen, maar die gaan het wel nadoen) normaal maken. Migonnes brengt alleen het resultaat in beeld, met verbluffend documentair aandoend camerawerk.

Lang verhaal kort: goeie film en verdient absoluut niet de negatieve publiciteit.

3,5*

Man, zeur niet zo. Bekijk die film voordat je oordeelt - om dan te zien dat je er keihard naast zit.

Inderdaad! Al dat gekrijs om de scalp van Doucoure! De Salem Witchtrials zijn er niks bij!

Wel niet mijn genre maar ik ben er gezien de commotie er ook maar voor voor gaan zitten en we moeten ons als verstandige mensen wapenen tegen de schreeuwers van de nieuwe Spaanse Inquisitie. De film is al in februari in première gegaan met lof ontvangen zonder ophef. De ophef ontstond pas toen Netflix een poster uitbracht waarin de meisjes uitdagend poseren. Ik weet niet of Netflix dit met opzet zo gedaan heeft want de nadruk werd gelijk op bijzaken gezet en de hel brandde los.

In de Volkskrant van dinsdag 15 september staat een goede recensie; de film krijgt 4 van de 5 sterren en dat is dus best wel goed.

Ik moet zeggen dat ik het best wel een goede film vond met pittige thema's en de meisjes acteren prima. Zoals de Volkskrant ook al schrijft voel je wel wat ongemak bij sommige scenes. Ik kan mij ook voorstellen dat je als kijker blij bent dat niet jouw dochter van 11 daar staat te twerken. Al met al best wel een goede film dus en dankzij de thematiek, het gedurfde scenario en het goede spel; 3 sterren. Ga vooral zelf kijken beste mensen, en vorm je eigen mening.

Ja vergeleken met die films van dave schram is dit een meesterwerk zelfs.

Och, ik vind die films van Dave Schram niet zo slecht - ze zijn wat gepolijster en gemaakt voor een jonger publiek. Niet te vergelijken

Voor mij was dit in de eerste plaats een film over afwezige ouders, dan wel onveilige thuissituaties.

En waar jonge jongetjes onder die omstandigheden zich groeperen en met messen gaan lopen zwaaien, pakken meisjes hun telefoon en bluffen zich met hun lichamen het leven in. Dat is de realiteit: een ongemakkelijke weliswaar, maar toch. De ophef en verontwaardiging hierover begrijp ik dan ook niet zo goed.

Trouwens: waarom richt al die woede zich ook niet op de dramatische positie van de moeder, die in het verstikkende milieu van een achterlijke religie, omringd door figuren in alles verhullende gewaden, ten onder dreigt te gaan?

Maar wat ik echt niet begrijp: waarom horen we halverwege deze luidruchtige film ineens het ingetogen en wonderschone Nisi Dominus van Vivaldi. Symbolisch? Iemand enig idee?

Ik ben geen ervaringsdeskundige, maar opgroeien in een banlieue gaat volgens mij van “au”. Ik geef het je te doen om als prille, nieuws- en leergierige tiener ingeklemd te zitten tussen enerzijds het conservatieve, traditionele thuisfront en anderzijds de verlokkingen, die tot je komen via je vriendinnen en (sociale) media. Het is een natuurlijke reactie dat je probeert om het keurslijf te ontvluchten, te jong om je bewust te zijn van de potentiële gevaren die de boze buitenwereld zoal herbergt.

Regisseur Maïmouna Doucouré heeft over die problematiek een gedurfde, indringende film gemaakt. Ik laat de negatieve commentaren maar voor wat ze waard zijn, omdat ik het gevoel heb dat die (tenminste voor een deel) ingegeven zijn door de weigering om de confrontatie aan te gaan met wat er in de samenleving (incl. internet) daadwerkelijk gebeurt. Ontkennen of wegkijken is vaak de weg van de minste weerstand.

In weerwil van een handvol ongemakkelijke scènes vind ik het een boeiende film. Hoewel ik zelf geen kinderen meer heb in deze leeftijdscategorie, heb ik de film toch ervaren als een soort wake-up call. Ik ga binnenkort nog een keer kijken, maar dan samen met mijn kleindochter die maar een paar jaar ouder is dan de sterk acterende protagoniste Fathia Youssouf. Ik ben meer benieuwd naar de reactie van mijn kleindochter dan naar die van andere forumleden.

De VPRO en de Bezige Bij moesten geboycot worden omdat ze Dyab Abou Jahjah een podium gaven, lidmaatschappen werden daarbij opgezegd... Boef moest geboycot worden omdat hij het woord kech gebruikte (ook al vind ik Boef ook een stumper eerste klas)... en dit jaar was er een hele gedoe rond Johan Derksen gaande... en welnu, ja hoor, zeggen mensen hun abonnement bij Netflix op vanwege de omstreden Franse Coming of Age genaamd Cuties, in het Frans vertaald als Mignomes.

Het geestige in deze kwestie is dat de boycotroeptoeters van de afgelopen jaren slechts het item hadden opgepikt en alleen in kroeggebral elkaar gingen ondersteunen. Dyab Abou Jahjah leek toch veel genuanceerder te zijn, en Johan Derksen, kom op... dat viel toch reuze mee? Bovendien is Akwasi ook een provocateur eerste klas die racisme met racisme bestrijdt. Maarja, bij Cuties kon je niks anders verwachten... en welja, Netflix moet nu ook geboycot worden en maakt zich schuldig aan het verspreiden van kinderporno.

Maar het is wel redelijk zonde. Mensen zien slechts een poster of trailer met schaars geklede jonge dansende meisjes en de reacties van allerlei Social Media Eencelligen die gewoonlijk op tilt slaan als ze het woordje "minderjarig" "17 jaar" of zelfs "klimaatspijbelaar" voorbij zien komen. Ze kunnen of mogen ook niet anders. Straks dan krijgen ze nog boze buren aan de deur of worden ze bestookt door doorgesnoven pedojagers omdat ze er over durven te nuanceren en daar moet je toch niet aan denken?

Maar lieve schatten... De film legt nou juist de vinger op de zere plek. Want als je naar de termen als Snapchat, Instagram en de videoclips kijkt en ziet hoe meisjes van tien al worden beïnvloed door de seksistische en perfectionistische gekte van buitenaf; iets wat heden ten dagen bijna eerder een norm is dan een mening, dan is het toch een open deur in trappen? We weten daarnaast toch ook dat het allang geen zin heeft om bij sites een openingscookie te plaatsen van "Bent u al 18 jaar of ouder?" met de verwachting dat ze zo braaf zijn om op "Nee" te klikken. We wilden zelf een digitale wereld creëren waarin alles sneller kon, waarin er meer informatie werd gedeeld, de invloed aanlokkelijker moest worden, waar geld mee verdiend moest worden en waar alles mogelijk zou moeten zijn. Maarja, daar zitten ook
consequenties aan... iets waar we al jaren voor werden gewaarschuwd.

En Cuties legt heel mooi de consequenties bloot.

We volgen het Senegalese meisje Amy, dat in een krappe etage met haar moeder woont en aan een religie vastgeroest zit. Op een dag raakt ze op school gecharmeerd door een groepje van vier meisjes. Deze hebben niet alleen een wel erg aanstotelijke kledingstijl, maar de dansstijl die ze regelmatig samen uitoefenen lijkt voor Amy helemaal nieuw en wereldvreemd te zijn. Zeker als je het vergelijkt met het benauwende thuisleven. Al snel wordt ze als groentje opgenomen en doet ze uiterst haar best om precies dezelfde eigenschappen op te bouwen. Niks nieuws onder de zon eigenlijk, zeker op die leeftijd niet. Maar het grote gevaar in deze kwestie is, zoals ik het hierboven al zei, de informatiehel die Social Media heet. De meisjes willen zo zijn als al die hitsige danseresjes op de videoclips, iets wat je dagelijks in je smoel gesmeerd krijgt.
Het zou het ideale plaatje moeten zijn; zoals het zou moeten horen. Je wordt er mee besmet. Of je nou jong of oud bent... en ja, laat je op je 11de nou net behoorlijk beïnvloedbaar zijn.
De manier van experimenteren is grensoverschrijdend... eigenlijk ook voor volwassenen, maar toch vond ik de explicite scenes wel een mooie "in your face". Want je kan het wel pervers vinden... maar dit is vrijwel de orde van de dag. Het sterkste vond ik dat het in Amy's geval zo hoopvol leek te beginnen, er meer uitdaging voor het oprapen leek te liggen en dat ze zich eindelijk erkent leek te voelen, maar dat ze, steeds dieper wordt meegezogen in een vicieuze cirkel. En dat wordt hier pijnlijk en benauwend weergeven.

Want zeg nou zelf... De hoeveelheid zelfmoorden die er onder jongeren voortkomen. Wat is 9 van de 10 keer de oorzaak? Juist... Social Media. Krijg je te weinig likes? Ga je nog beter je best doen. Moet het nog perfecter, hipper, stoerder, bloter, geiler en zo gaat dat maar door.

Daarnaast is, waar de mensen het van te voren niet verwachten, ook genoeg ruimte voor diepere zaken. De familiebanden tussen Amy en haar moeder, tante en broertjes, de conflicten die er onderling in de club ontstaat, maar toch ook vooral het meisje Anglica, die toch diep van binnen het zachtaardigste van allemaal lijkt te zijn.

De klap op de vuurpijl was toch wel die scene waarbij Amy haar concurrent laat verdrinken en vervolgens met de meisjes op een podium staat te posen terwijl ze worden gekeurd door toeschouwers van voornamelijk middelbare leeftijd. Juist!... Au...

En dan om over het einde te zwijgen... Alleen daarvoor zou je deze film al moeten afkijken.

4,0*