La Bonne Épouse (2020)

Komedie over de veranderde moraal in een opleiding voor aanstaande huisvrouwen in een klein Frans dorpje terwijl Franse studenten in Parijs de strijd aangaan met de gevestigde orde en diens ouderwetse beeld van de maatschappij. Binoche, Moreau en Lvovsky zijn perfect gecast, maar het scenario en de acteursregie doen vooral denken aan de Gendarme-komedies met Louis de Funès. Een oppervlakkig verhaal, bordkartonnen karakters en Provost laat zijn cast eindeloos schmieren. Het resultaat is eerder een seksistische farce dan een vlijmscherpe satire, al lijkt Provost een andere indruk te willen wekken in een muzikaal coda dat weinig van doen heeft met de rest van de film.

Een wat onbenullige film over de huishoudschool van de jaren ’60 toen de meisjes nog werden opgeleid tot (louter) huisvrouw, echtgenote en moeder en zo tot de slaaf van de man in plaats van zichzelf te ontwikkelen. Daarbij is er de Parijse studentenopstand van mei 1968 op de achtergrond en aan het eind kiest de directrice en daarmee de hele school er voor om mee te doen met de revolutie en de strijd van vrouwen om gelijk aan de man te zijn. Het heeft allemaal bijzonder weinig om het lijf maar de film kijkt wel makkelijk weg.

Ook de naam van Simone de Beauvoir, de grote aanjaagster van de vrouwenbeweging in de jaren ’60, wordt nog genoemd. Toevallig heb ik daar onlangs een stuk over geschreven dat hopelijk wat minder onbenullig is dan de film: Simone de Beauvoir en de noodzaak tot vrijheid in afhankelijkheid.

Vermakelijk was het allemaal wel deze nieuwe film van Provost. Op zich ook een mooi uitgangspunt met een maatschappijvisie die 50 jaar geleden nog standaard was. Eigenlijk ongelooflijk hoe een ingeburgerd gedachtegoed op zo’n korte tijd ao geëvolueerd is. We hebben nu wel de mond vol van gendergelijkheid en ook dat is op vele vlakken nog niet altijd evident, maar de vrouw als meid en onderdanig wezen om de man te behagen, dat ging toch wel erg ver.

Het jammere is dat de film een genre uitgaat (de komedie) die amper of niet aanslaat. Mijn inziens had een degelijk drama over het thema beter tot zijn recht gekomen. Nu komt het allemaal wat flauwtjes en weinig overtuigend over. En een parodie kan je het ook niet echt noemen. Binoche blijft sowieso fijn om naar te kijken en ook de mooie beelden van de Elzas hadden wel wat.

Op het einde wordt het bewustzijnsproces wel heel makkelijk omgeslagen. Bij Paulette kon ik het nog hebben. Ze worstelde al langer met de idee. Maar de schoonzus en ook de non, neen, toch iets te makkelijk. Net niet, maar wel eens fijn om te zien als je voor een avondje luchtige Franse cinema gaat.

Op goed geluk deze eens bekeken en het was niet mis. Geen waw film, maar ook niet slecht. Het kijkt wel vlot weg en wordt nooit saai. De cast was nog goed gekozen en verder zag het er prima uit. Het is geen must-see, maar leuk om eens gezien te hebben.

Leuke feelgood film die een beetje is opgezet als een klucht. Het had misschien hier en daar nog wel wat meer over-the-top gemogen.

Het is allemaal netjes binnen de lijntjes gekleurd maar het is een onderhoudende film.

Juliette Binoche en Yolande Moreau zijn in hun element.

Door makeup en haardracht ziet Juliette Binoche er hier jonger uit.

Einde zag ik wel een beetje aan komen.

In de jaren '60 waren er nog ouderwetse huishoudscholen, waar meisjes gekneed werden tot onderdanige echtgenote en voorbeeldige huisvrouw. Ze leerden er poetsen, strijken, koken en bloemen schikken volgens de strikte voorschriften. Tegelijk waren er maatschappelijke veranderingen op til. In mei '68 waren er studentenprotesten in Parijs; de Dolle Mina's ijverden voor vrouwenrechten. Die nieuwe wind was nog maar een zuchtje in de kostschool in de Elzas.

Juliette Binoche speelt een lerares met twee gezichten. Ze geeft les over de goede zeden, maar heeft stiekem een affaire met een getrouwde man. De Brusselse Yolande Moreau heeft een komische nevenrol als de onzekere schoonzus. Noémie Lvovsky speelt de strenge non. Ernstige politieke, sociale en opvoedkundige thema's worden met humor benaderd. De muziek geeft er wat extra schwung aan met Adamo, Joe Dassin en een collectieve uitbarsting op het einde.