In Search of Darkness (2019)

Nostalgie is krachtig, dat blijkt maar weer. Ik ben blij dat ik geen cent heb geïnvesteerd in de crowdfunding van dit project. Voor een belachelijk hoog bedrag kreeg je een goedkope, slappe BD-R release. Daar ga je als collector van over je nek. Die 'wereld' stond dan ook even in de fik en ik stond aan de zijlijn te genieten. Kort daarna regende het onder de verzamelaars en op andere forums van genreliefhebbers heftige kritieken die (helaas) volledig aansluiten op mijn ervaringen. Dit is namelijk echt niet best.

Als ''documentaire'' een complete mislukking. Voor wie bekend is met de essentials uit de jaren 80 is het een herhaling van bekende verhalen van bekende koppen over films die we allemaal al hebben gezien. En dat voor een periode waarin er (over de hele wereld!!) veel gebeurde binnen het genre en er talloze hidden gems te vinden zijn. Waarom wordt er bijvoorbeeld zo ontzettend veel tijd besteed aan Friday the 13th terwijl we een 400-minuten durende documentaire hebben met Crystal Lake Memories: The Complete History of Friday the 13th (2013) en zo veel tijd aan Nightmare on Elm Street terwijl we dat allemaal al kennen van Never Sleep Again: The Elm Street Legacy (2010) ?

Geen fucking woord over de Italianen (zal wel gevoelig liggen omdat zij het vaak beter deden) of andere Europese horror. Mja, The Lair of the White Worm (1988) wordt even om z'n Britse karakter benoemd. That's it. Een hoop zelfpijperij en weinig échte analyses over wat er achter de ontwikkelingen van het genre zat. Er zit één kleine verwijzing in naar SOV-horror (en dan pakken ze ook nog een beruchte kutfilm ipv de pareltjes uit die periode) terwijl dat een gigantische verandering van het filmlandschap was. Dichterbij dan Troma komen we dan niet meer bij dat type horrorfilm en ook hun tijd is sumier. Het is overigens geen verrassing dat Kaufman de beste quote heeft. ''"There are a lot of people who feel that movies like What Women Want and John Q. are basically baby food ... And you can live on baby food, but it's very boring. A lot of people would like jalapeño peppers, and Troma is basically the jalapeño pepper of the cultural pizza''.

Het is allemaal erg vlak en wordt voor een groot gedeelte geleid door onbekende koppen die me echt gestolen kunnen worden. Irrelevante meningen van irrelevante mensen. Die gozer van 'Dead Meat' was echt om te janken gewoon met z'n domme grimas en neppe teksten. Leuk om wat hoogtepunten van je favoriete klassiekers te zien, maar het is een eentonige rit van ruim 4 uur met nauwelijks inhoudelijke waarde. Het hoopt volledig te kunnen teren op nostalgie... en het komt er blijkbaar nog mee weg ook. Jammer.

Deze monumentale documentaire over de ontwikkeling van de horrorfilm in de jaren '80 is een must voor iedere horrorliefhebber. David A. Weiner kiest voor een chronologische structuur waardoor elke episode begint met een bloemlezing uit de populairste, meest invloedrijke horrorfilms uit het betreffende jaar. Daarna richt hij zich op een specifieke ontwikkeling in het horrorgenre die van invloed is geweest op de filmkunst of op cultuur in het algemeen. Zo is er ondermeer aandacht voor de complexe special effects van o.a. Rick Baker en Tom Savini, voor de unieke rol die vrouwen innamen in het genre (met zinvolle bijdragen van o.a. Heather Langenkamp en Caroline Williams) en voor de invloed van VHS en kabel-TV. Houdt pen en papier bij de hand om de titels op te schrijven die je nog niet kende en geniet van de vele filmfragmenten voorzien van vele iconen uit het genre waaronder John Carpenter, Tom Atkins, Kane Hodder en Doug Bradley. Mijn favoriete scène? Crispin Glovers dans in Friday the 13th: The Final Chapter.

Met bijna 4 1/2 uur een hele kluif en veel van de besproken films komen er een beetje bekaaid af, maar afgezien daarvan is deze verkenning van horrorfilms- en trends uit de jaren '80 bijzonder onderhoudend en vaak erg grappig. Tientallen films komen aan bod, van absolute rommel tot meesterwerken. Van de interviews met de betrokkenen zijn die met Tom Atkins toch wel mijn favoriet. Wat een toffe gast is dat toch.

Zeer vermakelijk.

Het is toch iets met 80's horror: mijn grootste favorieten zul je in dit decennium niet vinden, maar het is ontegenzeggelijk gevuld met films waar je een zwak voor hebt. Soms campy, soms vernieuwend - met de nodige voortborduursels ontspringen hier vele franchises en het formulewerk in het algemeen - maar de vermakelijkheidsfactor zit er vaak wel in. Niet zelden voorzien van een komische inslag en zeker op het gebied van effecten wordt er in deze 10 jaar ook een sprong gemaakt.

Aan het woord zijn een dozijn makers die de fragmenten van de kopstukken van het decennium aan elkaar mogen praten. Nooit écht kritisch, want horror is toch veelal een veld van bevlogen enthousiastelingen. De speelduur is aan de lange kant, maar voor mij was het perfect aangezien er naast de bekende titels ook films aan bod komen die bij mij onder de radar bleven. Bovendien voelt het nergens gehaast om er zoveel mogelijk in te krijgen, waardoor het geheel een organische flow van commentaar en getoonde fragmenten wordt.

Er wordt per jaar bij een handvol titels stilgestaan, soms over de invloed van de betreffende film, soms een anekdote achter de schermen. Daarnaast wordt ieder jaar ook stilgestaan bij een kenmerkend thema uit het genre en welke films daaraan bijgedragen hebben. Het vormt een constant vermakelijk geheel. Voor de liefhebber uiteraard, maar dat is waarschijnlijk iedereen die deze docu opzet.

Soms wat zelfverheerlijkend, zowel per film als over het genre als geheel maar in die idolatie zit juist een groot deel van de charme. Ik heb weer een paar titels aan de watchlist kunnen toevoegen. 3,5*