Zola (2020)

Rauwe komedie over de wankele relatie tussen twee strippers, die een lucratief uitstapje naar Florida maken. Dat loopt niet helemaal zoals zij vooraf gedacht hadden. Het filmpje heeft af en toe zijn momenten, maar over het geheel genomen niet erg bijzonder.

Aardige film over twee strippers die een trip naar Florida maken om snel geld te verdienen. Deze film is gebaseerd op een reeks Twitter-berichten van het hoofdpersonage. De film ziet er goed uit met genoeg mooie beelden en ook het kleurrijke taalgebruik draagt hier aan bij. Inhoudelijk blijft het een beetje achter. Wel een fijne rol van Riley Keough, maar 3.5 sterren zou net te hoog gegrepen zijn.

Goedkope versie van films als American Honey en The Florida Project.

Als fan van Riley Keough wou ik dit toch graag zien.

Het treurige leven van deze meiden wordt treffend verbeeld, waarbij ze volledig in de greep zijn van de pooier. Je ziet vrij veel autoscènes met aardige nachtelijke beelden en uiteraard het hangen in motelkamers.

Het vriendje van Riley Keough is een super irritant en dom figuur.

Het is meer vorm dan inhoud en het 'verhaal' is niet zo heel interessant, maar neemt op het einde toch nog een wending.

Zola [Taylour Paige] is een aantrekkelijke danseres die als serveerster aan het werk is wanneer ze kennis maakt met Stefani [Riley Keough]. Die weet haar over te halen om mee te gaan naar Tampa met de belofte dat ze daar in korte tijd flink wat geld kunnen verdienen. X [Colman Domingo] is de chauffeur en Stefani’s sullige vriendje Derrek [Nicholas Braun] hobbelt vrolijk mee. Het verhaal ontvouwt zich als een flashback vertelt door de inmiddels alwetende Zola, die ons meteen al enige hints geeft over hoe het verder zal verlopen. Veel vrouwelijk en mannelijk naakt en seksscènes, maar de kleurrijke karakters en de ironische manier waarop het verhaal zich ontvouwd zorgen voor een originele, verfrissende en buitengewoon vermakelijke vertelling.

Het verzamelde werk van Harmony Korine, en wie zat ook alweer achter American Beauty - dat zal wel de inspiratie voor dit projectje geweest zijn. Vroegah hadden we Jerry Springer op de buis, daar kwam dit soort gedoe dagelijks langs, maar dan kreeg je alleen de verhalen. Nu dus ook beeld. Mooi hoor, doe er nog maar een. Maar dan liever met wat fellere kleuren, en niet in Amerika, dat weten we nu wel.