De Slag om de Schelde (2020)

Na de Drama / Oorlog film "De Oost (2020)" is "De slag om de Schelde" wederom een belangrijke Drama / Oorlog film film over recente Nederlandse geschiedenis waar ik vooraf te weinig van wist. Operatie Market Garden (om de brug bij Arnhem te veroveren) is me goed bekend, maar de slag om de schelde is me vrij onbekend, terwijl hij wel heel belangrijk was. Want het heroveren van de Westerschelde op de nazi’s betekende namelijk toegang tot de strategisch zeer belangrijke Antwerpse havens, waarvandaan de geallieerde legers van voorraden konden worden voorzien en de operatie aan het front in West-Europa kon worden voortgezet.

"De Slag om de Schelde" speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in het najaar van 1944 en vertelt het verhaal van een onderbelichte, maar belangrijke geallieerde veldslag (met als doel om de haven van Antwerpen) in Zeeland. In de film volgen we afwisselend drie personages. Enerzijds het verhaal van het Nederlandse verzetsmeisje Teuntje Visser (Susan Radder), dat in het gebied rond de Schelde woont samen met haar al dan niet collaborerende vader dokter Visser (Jan Bijvoet) en verzetsbroertje Dirk (Ronald Kalter). Anderzijds de opportunistische Britse vliegenier William Sinclair (Jamie Flatters) en de Nederlandse militair Marinus van Staveren (Gijs Blom) die aan Duitse zijde vecht.

Vanaf de aanvang van de film wordt er dan ook gewisseld tussen de drie personages en hun verhaallijnen. Het creëert een zekere verwarring en chaos, wat dan ook weer goed de situatie van de oorlog portretteert. Zo zien we hoe de broer van Teuntje foto’s maakt van de Duitsers. Hij gooit een steen door de voorruit van een Duitse vrachtwagen, waardoor de getroffen chauffeur de controle over het stuur verliest en een aantal Duitse soldaten omver rijdt. Teuntje voelt de bui al hangen en probeert haar broer tegen Duitse represailles te beschermen.

Langs de andere kant volgen we het verhaal van soldaat Marinus, die zo sympathiseerde met de Duitsers dat hij zich op z’n 17e al aansloot bij het Duitse leger, maar na een verwonding aan het Oostfront terug naar Nederland wordt gestuurd, en in het stadje terechtkomt waar ook Teuntje woont. Tenslotte volgen we ook het verhaal van de Britse vliegenier William, die met zijn zweefvliegtuig onderweg naar Arnhem op de Zeeuwse eilanden crasht en zijn weg terug naar de Geallieerde Canadezen zoekt.

De verschillende verhaallijnen zijn opzicht best interessant (die van Teuntje, zo noemen ze mij overigens ook wel eens, vond ik persoonlijk het meest interessant) en ze krijgen ook allemaal genoeg de tijd om (redelijk) interessant te worden. Maar dan moeten natuurlijk ook nog de historische feiten door het verhaal verweven worden en dat gebeurt opzicht vrij ingenieus.

Regisseur Matthijs van Heijningen jr. (hij heeft de remake van "The Thing" op zijn naam staan) koos ervoor om de personages in hun eigen taal te laten spreken. Je hoort dan ook drie verschillende talen, wat een absolute meerwaarde is voor het verhaal en bijdraagt aan het realisme. Wel zijn de acteurs in de film niet altijd even verstaanbaar. Ze mompelen vaak of praten in dialect, maar gelukkig heb je daar ondertiteling voor. Bij de versie welke ik gisteren gepindakaasd had, was dat wel alleen het geval als er Engels of Duits gesproken werd. Dus sommigen stukjes gesproken Nederlandse tekst kon ik soms niet goed verstaan.

De film opent met een goede en duidelijk animatie, waarin het grote belang van de titulaire slag duidelijk wordt. Daarna zie je minutenlang beelden waarin niet echt gesproken wordt. Je zag Duitsers schieten en burgers in paniek, maar de echte verhaallijn werd me pas later duidelijk. Het verhaal heeft zeker zijn momenten (met name tijdens actie), maar is in het algemeen wel wat slap en ook behoorlijk clichématig (zo zijn vrijwel alle Duitsers in deze film slecht, met name de officieren, zoals Oberst Berghof gespeeld door Justus von Dohnányi) en ook komt het verhaal wat traag op gang. Bijna alles wat getoond wordt in "De Slag om de Schelde" hebben andere oorlogsdrama’s al veel beter laten zien. Het duurt ook lang voordat het verhaal echt zijn draad begint op te pakken en de slag (die pas na circa 90 minuten begint) zelf goed laat zien.

"De Slag om de Schelde" sleurt je van het ene in het andere drama, zonder een seconde rust. Ook de beelden dragen hieraan bij. De indrukwekkende explosies en gruwelijke slagvelden laten niets meer aan de verbeelding over en dat soms denken aan de opening van de Oorlog / Drama film "Saving Private Ryan (1998)". De situatie van de oorlog werd goed in beeld gebracht door de makers van de film en soms voelt het aan alsof je er middenin zit zoals tijdens de beschieting van de geallieerde luchtvloot op weg naar Arnhem en de daarbij behorende bloedstollende vliegtuigcrash.

"De Slag om de Schelde" is zeker weten geen slechte film en ook de cast erin is zeker niet slecht. Mij vielen vooral de Nederlanders Susan Radder, Gijs Blom en Jan Bijvoet positief op. Zo is het acteerwerk van van de Nederlandse Susan Radder gewoon goed. Haar acteerwerk was zelfs beter dan het acteerwerk van de bekende Harry Potter-franchise acteur Tom Felton. De acteur levert zelf ook degelijk acteerwerk, maar spijtig genoeg krijgt hij maar heel weinig te doen in deze film. Ook het camerawerk is gewoon goed en het grauwe uiterlijk van de film is ook toepasselijk op de evenementen uit de film. En het is ook tof om weer eens een Nederlandse film met een groot budget te zien, die nauwelijks afdoet van grote internationale producties zoals bijvoorbeeld vrij recent "Dunkirk (2017)". De enige andere Nederlandse productie met een groot budget was Paul Verhoevens "Zwartboek (2006)".

Al met al is de "De Slag om de Schelde" best een aardige Drama / Oorlog film. Ondanks dat het allemaal wat slapjes en clichématig is, weet de film wel vanaf de eerste tot en met de laatste minuut te boeien en is het soms zelfs spannend, ontroerend en bij vlagen meeslepend. De film heeft genoeg sterke punten, zoals de enorme sfeervolle sets, de "Saving Private Ryan"-achtige actie met intense veldslagen en luchtgevechten, de special effects (inclusief een visueel prachtige maar bloedstollende vliegtuigcrash) en de internationale cast. Zeker voor iedereen die geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog en houdt van actievolle films, is "De Slag om de Schelde" een aanrader.

Redelijke film die je misschien in de bioscoop moet bekijken.

Vooral het eerste gedeelte vind ik ronduit saai. Het is allemaal degelijk daar niet van maar echt indruk maken doet het niet.

Degelijk en te doen zijn de eerste woorden die door mijn hoofd schieten, toch had ik vooral door alle tam tam rond de film hier iets meer van verwacht en heeft de film de nodige minpunten. Het 'indrukwekkende' waar bijvoorbeeld minister Kaag over rept heb ik nergens gezien. Het gevecht met De Oost om de titel beste Nederlandse oorlogsfilm van de afgelopen jaren wordt wat mij betreft dan ook redelijk makkelijk beslecht door de film over Indonesië.

Aan de grauwe en treffende opening zal het niet liggen, ook niet aan het Oostfront slagveld waar Marinus voor het eerst in beeld komt. Vooral dat gevecht ziet er on-Nederlands goed uit, iets dat overigens niet alleen van toepassing is op de gevechtsscenes. De hele film ziet er wat dat betreft visueel sterk uit met fraaie kleurenfilters. Dan is er het acteerwerk van de betrekkelijk onbekende cast waarin Radder, Blom, Flatters en Bukowski het meer dan prima doen. Het materiaal qua uniformen, wapens en voertuigen is kloppend en de gevechtsscenes zien er uitermate goed en realistisch uit.

Waar het voor mij dan toch een beetje misgaat zijn de volgende dingen te beginnen bij het in mijn beleving te veel aan verhaallijnen die vooral het eerste uur warrig zijn en maar niet de diepte in willen gaan. Ik heb gedurende de film dan ook geen enkele binding met geen enkel karakter, dat de karakters dan ook niet uit de verf komen en een ware potentieel opzoeken is een understatement. Zo snap ik ook niet waarom we William en zijn 'troop' al vanaf Market Garden volgen om verstrikt te raken in de volgelopen polders om via veel omwegen weer aansluiting te vinden. Iets dat in die hoedanigheid helemaal niets toevoegt aan het verhaal, het karakter had net zo goed later opgepikt kunnen worden. Dan is er de aanval over de dijk die er eenmaal in vol gevecht weliswaar goed uitziet maar wel vraagtekens oproept. Het gaat hier om Operation Infatuate, de grootste operatie op Nederlands grondgebied in de hele Tweede Wereldoorlog en met genoeg slachtoffers. Hoewel de film de titel anders doet vermoeden komt het beetje oorlog dat we krijgen toch eerder over als een schermutseling. De nadruk ligt uiteraard op heel veel andere zaken, dat is niet het grootste punt, maar had de film dan wel een andere titel gegeven. Dan die zogenaamde actie op de dijk, met een hoeveelheid soldaten die krap lijkt voor een stormloop op klaarlichte dag. Niet genoeg figuranten? Uniformen op? En dan vraag ik me vooral af waarom er geen beschieting of bombardement vooraf geweest is zoals gebruikelijk. De omtrekkende beweging daarna wordt dan weer te snel en gemakkelijk afgehandeld en net alsof men opeens weer haast heeft. Als laatste kritiek de zogenaamde foto's voor het verzet. Als Dirk met een dergelijke belangrijke taak belast is hoe dom is hij dan met een dergelijke kostbaar apparaat zo op te vallen en problemen over zichzelf af te roepen. Dan de foto's van de verdedigingswerken. Van hoe dichtbij waren die genomen? Hebben ze daar geen bewaking of zijn ze touristen voor wat kiekjes op dagelijkse basis gewend? Dan de wijze hoe Teuntje de foto's tevoorschijn tovert in de winkel voor haar vriendin Janna. Lekker subtiel. Net zo gemakkelijk hoe ze naar binnen wandelt terwijl Janna met een verzetslid staat te overleggen. Dat kan kennelijk allemaal maar.

En zo zakt de waardering voor de film steeds meer en vraag ik me af wat mensen die een script als dit schrijven, en met zulke gebeurtenissen komen, nu precies in gedachten hadden. Ik denk dat het in gedachten toch allemaal wat beter leek. En zo maakt De Slag Om De Schelde op sommige vlakken een prima indruk maar vliegt hij ook meer dan eens uit de bocht in een soort van enorme haast om grote indruk te maken, iets dat bij mij niet lukt want hier had ik wel wat meer van verwacht.

Het begin is vrij aardig. Jochie gooit steen door een vrachtwagen van de Duitsers en wordt gelijk opgejaagd door die Duitsers. Na een korte introductie bevinden we ons plotseling in Narva, aan het Russische front. Hier vinden we een Nederlandse vrijwilliger en een van de hoofdpersonen die daar een Russische T34 op zich afkomen. Let wel: In spiegelbeeld!!

Bij de T34 zit de chauffeur rechts, machinegeweerschutter zit links. In de film komt er een T34 aanrollen in spiegelbeeld, chauffeur links, machinegeweer rechts. Dat zijn van die storende fouten die je kan voorkomen tijdens de editing.

Pro: De Duitsers praten Duits, de Nederlanders Nederlands en de Engelsen Engels. Gelukkig is dat tegenwoordig standaard geworden en worden we niet meer geconfronteerd met accentloos sprekende Duitsers in een oorlogsfilm.

Dan nog iets, het verhaal volgt een Nederlander bij de Duitse Wehrmacht (Heer)? Dat kan dus niet.

De Wehrmacht was het officiële Duitse leger en daar konden alleen mannen met de Duitse nationaliteit ingelijfd worden.

Hitler kon, grondwettelijk gezien, geen niet-Duitsers bij de Wehrmacht inlijven.

Daar had hij de (Waffen) SS voor. Buitenlanders werden allemaal ingelijfd bij de Waffen SS, een paramilitair leger bestaande uit grotendeels buitenlandse vrijwilligers, zoals bijvoorbeeld het vreemdelingen legioen in Frankrijk

Dus als die Nederlander bij de Duitsers had gediend, dan had hij bij de Waffen SS gezeten, net zoals 25000 landgenoten van hem.

Het script was voor mij als los zand.

Ik kreeg geen enkele binding met de hoofdpersonen.

De Slag zelf duurt ongeveer 15 minuten en was m.i. zeer amateuristisch.

Iets van 300 geallieerden die als één grote kluit, zonder ondersteuning van tanks of behoorlijke artillerie back-up, op de vijand af komen stormen.

Dat zijn tactieken van 200 jaar geleden maar die passen niet neer in moderne oorlogsvoering. Verspreiden is daar het devies.

Ik vond de hele film grotendeels slaapverwekkend.

Deze film verdwijnt dus bij mij, net als Dunkirk, in mijn digitale vuilnisbak.

Daar steekt Zwartboek, als andere Nederlandse oorlogsfilm, toch wel met kop en schouders boven uit.

Ik vond het prima vermaak. Deed mij denken aan Saving Privat Ryan. Alleen moest nu een kaart worden gered.

Het aantal perspectieven is groot: geallieerd, Duits, verzetsstrijders, burgers. Uiteindelijk komt het wel allemaal samen. Het is daardoor wel moeilijk om een bepaalde klik met een hoofdpersoon te krijgen.

De sfeer, de gevechten werden prima in beeld gebracht. Goed camerawerk.

Al met al een fijne film.

De titel van de film is misleidend , slechts op het einde gaat het over de verovering van Walcheren met de bestorming van de Sloedam , een deel van de Slag om de Schelde. Wat mij aanspreekt in deze film, als WO2 freak, is de reconstructie van de dorpen en straten van Zeeland, een opsteker , ook de scènes met de zweefvliegers met de crash is prachtig verfilmd ..tot daar het positieve. Het verhaal daarentegen..het begint reeds met de uittocht van de Duitsers waar de Nederlandse bevolking staat te juichen en foto's te nemen , wie zou destijds zo dom geweest zijn om dit te doen? De jongen die een steen door de ruit van een vrachtwagen gooit...wtf? Dan is het realisme van de film voor mij al verbrod, dit is zo met de andere hoofdrolspelers ook het geval , met momenten er zwaar over. Toch krijgt deze film van mij een goeie score omdat bepaalde onbekende stukken uit de geschiedenis realistisch weergegeven worden zoals oa de overstroomde straten en huizen in Middelburg...het verhaal neem ik er bij zonder veel enthousiasme

Prima oorlogsfilm van nederlandse makelij, erg mooi gemaakt en goed gespeeld. Omdat we de gebeurtenissen vanuit meerdere perspectieven volgen kakt de film feitelijk nergens in; daarnaast zijn alle verhaallijnen boeiend en vaak erg spannend. Tel hierbij op een prima cast, indrukwekkende production design en eersteklas aktiescenes en je hebt een film waar we als nederlanders eindelijk weer eens trots op kunnen zijn.

Ik vind De Slag om de Schelde (2020) een hele lastige film.

Afgaande op de cover, trailer (2.14min) en de persfoto's verwachtte ik een hele andere film.

Ik dacht te gaan kijken naar een oorlogsfilm.

Band of Brothers (2001) of The Longest Day (1962) in de setting van de Schelde.

Het werd een dramafilm in oorlogstijd. Een oorlogsfilm met de werkelijke slag van de Schelde heb ik nagenoeg niet gezien. Het gevoel blijft bij mij overheersen dat ik heb zitten kijken naar: Oorlogswinter (2008) met een vleugje Schelde, 1917 (2019)/Dunkirk (2017).

Enkel het begin van de film bevat een mini introtje van (de voorbereiding van) de slag om de Schelde.

Het overgrootte deel van de film is drama gerelateerd.

De laatste paar minuten van de film zijn naar ik in de reacties mag lezen de werkelijke bestorming van de Sloedam in beeld. Oftewel: Dit is onderdeel van de ware slag om de Schelde.

Het Drama van de Schelde (2020) als titel dekt mijns inziens de lading beter.

Immers de filmbeelden van de werkelijke slag had men ook kunnen verwerken in een extended trailer van 10 min.

Ik heb na het kijken van de film de cover, trailer (2.14min) en de persfoto's eens teruggezien.

Het overgrootte deel van de film is drama gerelateerd en komt niet overeen het bovenstaande beeldmateriaal.

Vooral de ondertiteling van de trailer lijkt pardoes gekopieerd van een andere film, en heeft mij toch echt op het verkeerde been gezet. Dit lijkt de trailer van de remake van A Bridge Too Far (1977).

Jammer. Gemiste kans!

Matige tot redelijke oorlogsfilm. Wat ik jammer vind omdat een filmproductie van deze omvang niet zo vaak gemaakt worden in ons kleine kikkerlandje. Ik ben blij hem niet in de bios gezien te hebben, want de Nederlanders waren slecht te verstaan, praatten te binnenmonds en de Zeeuwse accenten klonken niet overtuigend. Gelukkig had ik complete Nederlandse ondertitels, dus ook dat vage gemompel kon ik volgen.

Een aantal minder overtuigende scenes zoals de ontsnapping van die jongen of (met name) die van het meisje (dat bootje 1 duw geven en dan al over de halve Schelde heengedobberd zijn, jaja) vond ik niet heel erg. Maar de opbouw is gewoon niet zo sterk. Je volgt verschillende karakters wiens lot slechts marginaal van doen heeft met elkaar. Er wordt emotie in geperst maar het blijft ietwat bloedeloos. Het camerawerk is best goed maar echt schitterende grootse scenes zijn er ook niet.

Weinig bekende gezichten (voor mij toch) in deze Nederlandse film buiten Tom Felton en Jan Bijvoet. De film werd aangekondigd als een grootse oorlogsfilm. Ik denk er dan altijd '... voor een Nederlandse film' bij. Wat je ook voor Belgische film kan toepassen bij films van deze grootte.

De film haalt er drie verhaallijntjes bij om de slag uit WO II aan te kleden, maar het blijft wat fragmentarisch en dingen die toch wel iets te oppervlakkig blijven helaas. Het enige dat opvallend was, is een Nederlandse soldaat die mee ging vechten aan het oostfront. Belgen en Nederlanders die meewerkten met de Duitsers waren al te zien in Oorlogsfilms en -series, maar ook effectief gaan vechten aan het oostfront nog niet (bij mijn weten).

Ik kende deze slag niet. Dat weten we dan weer met deze film. Maar de impact voor de oorlog kwam niet echt uit de verf. En visueel was het gevecht aan de schelde niet slecht en de brede beelden van de Schelde waren ook mooi gedaan. Maar verder had het toch niet de allure van een grote blockbuster. Indrukwekkend voor een Nederlandse film dus...

Toch wel een sterke productie van Nederlandse makelij. De ambitie om na Zwartboek, Süskind en

Riphagen een overtuigende nieuwe film over de Tweede Wereldoorlog te maken, is alvast geslaagd. De aanpak is een mozaïekfilm van drie aparte verhalen die uiteindelijk wat samenkomen. Dat laatste is in vele films vaak nogal geforceerd. Dat is hier niet anders, maar viel al bij al wel mee.

Bij een dergelijke aanpak is het van belang dat onder meer montage goed zit en dat de overgangen niet te bruusk zijn en op het juiste moment gebeuren. Het feit ook dat de drie verhalen boeien is een pluspunt. Technisch verder ook een verzorgde film. De actie zag er prima uit. Eerst met de vliegtuigen, maar ook de eerste scènes met dat konvooi. Ook de raid aan aan het water werd goed in beeld gebracht.

Tenslotte ook een meer dan prima acteerwerk. Zeer van genoten!

Prima film, erg van genoten! Ik vond alleen het geluid echt ruk. Ik keek 'm via Netflix en om de spraak te kunnen verstaan, moest ik 'm zo hard zetten dat de special effects drie huizen verder te horen waren. Ik heb de geluidsinstellingen van mijn set flink moeten bijstellen en dan was het nog lastig te volgen. En dat ligt niet aan mijn vermogen om Zeeuws te volgen. Sommige stukjes heb ik met ondertiteling geprobeerd, maar dan gaan ze alle geluiden benoemen, dat gaat ook nergens over.

”It’s easy for you to say, you’re going to die anyway!

Maybe, but not today.”

En daar was hij dan, de duurste Nederlandse film ooit gemaakt. Met een budget van toch een flinke 14 miljoen. Dat is ook zeker terug te zien het ziet er allemaal gelikt en kwalitatief uit.

Maar goed, dan ben je er nog niet. Want de vergelijkingen vlogen je om de oren.. Dunkirk, Saving Private Ryan etc. Alleen daar komt het echt bij lange na niet in de buurt. Moet je ook niet willen, want dan moet je toch echt nog 50 miljoen extra er tegen aan weten te smijten.

De 3 verhaallijnen/talen was een moedige keuze, maar uiteindelijk het geen wat de film de das om doet. Het verhaal van Susan Radder kon me niet boeien en dat van Gijs Blom was tè onduidelijk, vlak en niet goed uitgewerkt. Wat dat betreft was dus alleen het verhaal van de groep soldaten interessant en dat bestond ook nog eens uit een vrijwel gehele Engelse cast.. Daar kwam ook de enige memorabele scène van de film uit.

Verder was de slag zelf niet echt spectaculair te noemen. Je ziet gewoon dat daar eigenlijk net tè weinig budget voor was helaas..

Verder was de cast wel gewoon goed. Aangename verrassing ook dat ze Tom Felton hebben weten te strikken voor deze film. Tòch best een degelijke Engelse acteur.

7.0/10

Slag om de arm

De Slag om de Schelde is met 14 miljoen euro de op één na duurste film uit de Nederlandse geschiedenis. Met een budget van bijna 18 miljoen, was alleen Zwartboek duurder. Nogal begrijpelijk dat men, naast de bioscoop opbrengsten, wat extra inkomsten wilde generen door Netflix erbij te betrekken. Zij zullen ongetwijfeld een aardig bedrag hebben neergeteld om het oorlogsepos wereldwijd op de streamingsdienst beschikbaar te mogen stellen.

En terecht, want dit is een oorlogsfilm met Hollywood-allure, die het verdiend om door een groot publiek bekeken te worden. Er zitten weliswaar nog genoeg haken en ogen aan de productie, waarbij ik uit mijn omgeving hoorde dat onder meer het acteerwerk van de Nederlandse acteurs van een niet al te hoog niveau bevonden werd. Persoonlijk vond ik dit meevallen (hoewel ik de internationale cast ook sterker vond), maar ergerde ik mij meer aan het dik aangezette slot met de overheersende, dramatische filmmuziek, en het stevig aangezette drama. Hierdoor begon de film ook op een negatieve manier op een Hollywood productie te lijken.

Naast deze minpunten heeft De Slag om de Schelde gelukkig ook veel te bieden, waardoor een kijkbeurt zonder meer de moeite waard is. Zo is het allereerst een verademing dat de focus hier op een onderbelicht stukje geschiedenis van de tweede wereldoorlog komt te liggen. Althans, ik had nog nooit van deze slag gehoord. Daarnaast zijn de effecten en de algehele aankleding, al helemaal voor Nederlandse begrippen, over het algemeen van een hoog niveau. Slechts enkele keren trokken de effecten of choreografie mij even kort uit het verhaal, maar deze momenten vielen te verwaarlozen. Tot slot heb ik ook genoten van een aantal oprecht spannende momenten waardoor het gelukkig ook nooit een snoozefest werd.

Onder aan de streep heeft Nederland een oorlogsfilm van wereldformaat afgeleverd. Iets waar de Nederlandse filmindustrie trots op kan zijn. En hoewel verre van perfect, vond ik dit ook een hele slag (no pun intended) beter dan het bejubelde Zwartboek.

3,5*

Ik ben niet echt een liefhebber van oorlogsfilms. Daarom en mede vanwege de uiteenlopende beoordelingen waren mijn verwachtingen over een weinig bekende slag op het einde van Tweede Wereldoorlog vooraf niet al te hoog gespannen. Maar zoals wel vaker bij films van Nederlandse bodem doen de sikkeneurige commentaren deze film geen recht.

Het is een authentiek ogend oorlogsdrama dat –en dat vind ik heel sterk– vooral oog heeft voor de menselijke drama’s die door oorlog teweeggebracht worden. Of het nou de dochter van een collaborerende dokter betreft of een weifelachtige nazi die aan de verkeerde kant vecht of een stoere Britse piloot op zoek naar heldendom en eeuwige roem.

Scenariste Paula van der Oest en regisseur Matthijs van Heijningen hebben met hun crew voortreffelijk werk afgeleverd: een film die staat als een (Zeeuwse) dijk en die daarom een breed publiek verdient. Opdat wij niet vergeten…

Sterke oorlogsfilm. Het verhaal zit aardig in elkaar en wordt mooi weergegeven. De opbouw is goed. De drie verhaallijnen worden vakkundig in elkaar verweven tot een mooi geheel. Spanning, actie en drama worden netjes afgewisseld. De daadwerkelijke slag is best spannend en als kijker voel je mee met de acteurs. De film kent ook wat minpunten. Sommige scènes zijn wat makkelijk gemaakt en vallen daarmee wat uit de toon. Het acteerwerk is prima en visueel ziet de film er dik in orde uit met een mooie aankleding. 3.5/4.0

Vrij matige film. Verbaas me over de hoge score. Verhaal is flinter dun met personen aan beide kanten die vechten met hun emoties. De scenes met de verplichte schietpartijen kun je skippen. Kon zelden boeien

Een hele aardige oorlogsfilm. Al helemaal voor een film van Nederlandse / Belgische makelij. Want waar Nederlandse films toch vaak wat knulligheden aan de dag leggen, valt dat met Slag Om De Schelde nogal mee. Al zijn enkele acteurs niet geheel overtuigend. En van enige knulligheid is ook wel te spreken wat het script aan gaat. Bijvoorbeeld bij de eerste Canadese aanval op de brug. Hoe lang kan je je mannen kansloos kapot laten schieten voordat je in de gaten krijgt dat het hem niet gaat worden?
Maar verder valt er vooral veel positiefs over dit oorlogsdrama te zeggen. Het ziet er allemaal goed en geloofwaardig uit. Rauw en hard bij vlagen, zoals een verhaal over een verschrikking als de Tweede Wereldoorlog betaamd. Er zijn een aantal interessante en spannende scenes, en de 3 verhaallijntjes worden keurig naast elkaar verteld. Hoewel het begin daardoor wel wat rommelig is. Maar dat trekt al vrij snel bij.
De Slag Om De Schelde zal zich niet nestelen tussen de echte oorlogsklassiekers uit het verleden. Maar Nederland mag best trots zijn op deze groots opgezette oorlogsprent.

Een mooie film. Voor zover je dat bij oorlogsfilms kan zeggen. Hier en daar wat slordige dingetjes. Maar dat maakte het niet minder goed. En moet zeggen dat het bij mij de verwachtingen toch wel heeft waargemaakt. Zeker wel 4* waard.

Goed onderhouden film waar echter te weinig slag en te weinig Schelde in te zien is. De film speelt vooral op de emoties die de hoofdpersonages meemaken. Al is er toch te weinig diepgang in de karakters om ook op dat vlak een topfilm te zijn. (Waarom ging Marinus zich op 17-jarige leeftijd melden?).

Bij mijn weten zijn er ook geen Vlamingen ingezet op het westfront, voor evidente redenen. Zal voor de Nederlanders wel niet anders zijn.

Ik vond het een mooie film met mooie scenes. Sommige karakters hadden van mij nog wel wat uitgediept mogen worden. Ik heb hem in de bios niet kunnen kijken dus heel fijn dat het op Netflix kon.

“We're not giving ourselves up. If we do that, we're as good as dead. I'd rather drown.”

Door de horrormaand die vorige maand verliep heb ik deze film niet gezien tot vandaag. Dat kwam dus puur omdat ik vorige maand alleen maar horrorfilms wou kijken, dus moest deze even wachten. Wat ik wel op de planning had was dat ik (nu dat voorbij is) de films in ga halen en ‘De slag om de Schelde’ valt daar ook onder, een film die vorige maand is toegevoegd aan ‘Netflix’ en die ik al erg graag wou zien toen deze in de bioscoop draaide. Helaas waren er veel negatieve berichten over deze film, gelukkig niet zoveel als de positieve berichten maar het waren er alsnog wel een hoop. Dit deed me toch wel wat twijfelen of dit nou wel zo’n perfecte film was waar ik op had gehoopt, zeker na het zien van de trailer.

En ook ik moet eerlijk toegeven dat de film wellicht de slag als hoofdonderwerp heeft, de film erg veel bij verhalen kent en zich maar weinig tot het hoofdonderwerp richt. Haal ‘Wikipedia’ erbij en je leest het gehele verhaal wat ik ook verwachtte bij deze film. ‘De slag om de Schelde’ staat namelijk bekend als de grootste operatie die wij als Nederland hebben gekend op ons grondgebied, een belangrijk stukje overname wat essentieel blijkt te zijn voor de rest van de oorlog, voornamelijk het aanvoeren van nieuwe materialen, voedingswaren, kledij en noem zo maar op via de haven van Antwerpen, die de doorvaart kent door de Schelde (destijds, geen idee of dat nog steeds zo is).

Ik had dus gehoopt dat ‘Matthijs van Heijningen Jr.’ ervoor zou kiezen dit veel meer in beeld te brengen. Zodat het ook overkwam als de ‘grootste’ operatie die wij hebben gekend, met een heftige veldslag en belangrijke offensieven, zoals ik mag quoten uit de Wikipedia zouden er vijf weken lang enkel van de moeilijkste gevechten van de hele oorlog hebben plaatsgevonden met amfibische landingen en aanvallen over open terrein. Wat wij te zien krijgen is alleen een aanval over een povere dijk die enigszins spectaculair was maar duidelijk niks van de boven genoemde dingen bevatte.

Ik moest mijn hoop en verwachtingen bijtrekken, en kreeg een dan toch nog steeds best aardige tweede wereldoorlog film voorgeschoteld. We volgen in deze film drie personages die allen een eigenweg wandelen door de oorlog. ‘Bill’, een Engelse soldaat die uiteraard voor de geallieerden uit komt. ‘Marinus’ als een Nederlander die zich vrijwillig heeft opgegeven bij de Duitse ‘Wehrmacht’ (meende ik) en dan ‘Teuntje’, dochter van een Nederlandse dokter die voor de Duitsers werkt en zus van ‘Dirk’, die in het verzet zit waar ‘Teuntje zich later ook bij voegt. Erg leuk gedaan dat deze personen steeds stukje voor stukje naar elkaar komen en op het einde ook alle drie bij elkaar zijn, wetende wat hun achtergrond is en wat ze allemaal al hebben meegemaakt.

Met een budget van 14 miljoen weet ‘van Heijningen’ toch wel een mooi werkje neer te zetten, die op zijn duur spannend wist te worden met leuke en goede actiescènes. De cast was erg goed, en acteerden allemaal eigenlijk best goed. Voor mij staken ‘Gijs Blom’ en ‘Susan Radder’ toch wel boven de rest uit, die deden het beiden superleuk. Ook wel een geinig feitje, is dat we in de film een Oberst hebben genaamd ‘Berghof’, gespeeld door ‘Justus von Dohnányi’. Nou weet ik niet of ze het expres hebben gedaan of dat het puur toeval is maar, ‘Berghof’ is ook de naam van het huis van ‘Adolf Hitler’ geweest. ‘Berghof’ staat op de ‘Obersalzberg’. Dit was ook wel bekend als het ‘Adelaarsnest’. Een plek wat ik graag nog eens zou willen bezoeken in mijn leven. Overigens ook een erg goede rol van ‘Justus’, als een minachtende Duitse leider.

Qua actie is er ook niet al te veel te klagen, en ik vond de meeste strijden toch wel aardig in beeld gebracht en ook goed om te volgen, met mooie ogen voor details. Het klopt dat ik ook het gevoel had dat sommige actie scenes er puur tussen zijn gedrukt om het verhaal wat op te scherpen en ons kijkers wakker te houden, het waren gelukkig wel essentiële onderdelen voor de drie verhaallijnen. ’Marinus’ die vanuit het oostfront naar een kantoorbaan in Nederland wordt geleidt door een andere Duitse soldaat en ‘Bill’ die neerstort met zijn zweefvliegtuig als hij samen met zijn bemanning onderweg waren naar ‘Arnhem’.

Ik heb dan toch wel erg genoten van deze nieuwe oorlog’s film van Nederlandse bodem, overigens vaak de enigste films die ik leuk vind uit onze eigen land. Het Hollywood gehalte was aanwezig, helaas dat het budget gewoon te laag was en dat was soms helaas ook te zien want ik denk dat ‘van Heijningen’ er anders wel meer uit had gehaald. Wellicht dat mijn autistische trekjes over de geschiedenis me soms wat in de weg stond, het maakte nog geen slechte film. Prima om te gaan kijken op de zondagavond, informatief niet heel bijzonder maar kijkt zeker goed weg, nergens een inkakker.

3.5*

De Slag om de Schelde ga je natuurlijk kijken met in je achterhoofd dat het de duurste Nederlandse film aller tijden is. Uiteraard is die 15 miljoen nog steeds een schijntje en kost willekeurige Steven Seagal direct-to-DVD bagger doorgaans nog meer, maar voor ons, zuinige Hollanders, is dit een astronomisch bedrag.

Roel Reiné wist me met Michiel de Ruyter al te verbazen wat hij uit 5 miljoen kon persen, dus ik had wel hoge verwachtingen van wat Matthijs van Heijningen Jr. met het drievoudige zou kunnen. En ik zou liegen als ik zou zeggen dat het me niet een beetje tegenviel. De scènes rondom de vliegtuigen stemmen nog hoopvol ("huh, is dit echt een Nederlandse productie?") maar daarna wordt het wel wat minder.

De hoofdattractie is een intense veldslag die filmisch niet veel onderdoet voor Saving Private Ryan of Hacksaw Ridge. Het moment dat de Duitsers niemand zien, maar alleen geluid horen vanuit de kuil, is een indrukwekkend moment. Alleen het aantal figuranten is zeker een factor 20 te karig. Daar zie je dan toch wel het verschil met een Hollywoodproductie.

Uiteraard wordt het grootste deel van de tijd besteed aan het achtergrondverhaal en de drie hoofdpersonen. De drie verhaallijnen laten elk op hun eigen manier zien hoe diep de wonden zijn die zo'n oorlog achterhaat in het leven van jonge mensen. Toch kun je er niet omheen dat ze allemaal ook ietwat oppervlakkig zijn. De piloot raakt naarmate de film vordert steeds verder apathisch en afgestompt, meer kun je van zijn rol niet maken. Het meisje werkt aanvankelijk voor de NSB maar het is niet duidelijk of ze hier nou echt achter stond voordat ze het verzet gaat helpen.

Het derde personage vond ik wat "gezocht". De jongen die zich bij de SS meldde als vrijwilliger, moest blijkbaar een Nederlander zijn. Dat maakte zijn rol nodeloos ingewikkeld en als kijker had je tijd nodig om aan hem en zijn beweegredenen te wennen. Desondanks is zijn verhaal veruit het beste van de drie en is het een genot om naar Gijs Blom te kijken.

De casting is sowieso wel in orde. De vader van het meisje heeft de perfecte kop voor een huisarts in de jaren '40. De nazi-commandant is ook erg goed, ook al ligt de lat voor zo'n rol erg hoog sinds Christoph Waltz in Inglorious Basterds. Ster van de show is de Duitse officier in een rolstoel.

Ik geef deze film gewoon 5 sterren. Is hij perfect? Nee. maar dat zijn Michiel de Ruyter, Soldaat van Oranje en Zwartboek misschien ook niet. Maar ook die dikke films heb ik allemaal hoge scores gegeven.

Dat er in Nederland mensen zijn die gewoon de kloten hebben om 15 miljoen stuk te slaan op een film, dat moet je gewoon waarderen. Meer van dit, graag. Als we nou de eerstvolgende 15 romkoms met Chantal Janzen en Fedja van Huet gewoon niet maken, dan hebben we geld genoeg voor weer zo'n knaller. Doen!

Indrukmakend en aangrijpend oorlogsdrama.

We vinden er de onwezenlijke waanzin van de oorlog niet alleen terug in de veldslag, waarin mensen als het ware naar dood of verminking toelopen, maar zeker ook in de verschrikkelijke gebeurtenissen in aanloop naar de slag, waarna enkele mensen hun leven lang hun wedervaren als een onuitwisbaar litteken zullen dragen,...als er voor hun nog een leven is.

Knappe en zeer zeker interessante en boeiende film uit onze contreien.

Een uiterst knappe film, welke de kijker in staat stelt om vrijwel uit de ogen, de stress, de trauma van de de verschillende mensen mee te leven. Het duizelig gevoel als je eenheid aan stukken wordt geschoten; de waas en verwarring als je in een oorlog ziekenhuis wakker wordt; de angst als je van deur tot deur als soldaat een valkuil binnen loopt. Zeer indrukwekkend! Dank aan de makers: Hollywood heeft nog veel te leren.

De militaire operatie om de Schelde vond plaats op 2 oktober tot 8 november 1944 en had enkele van de moeilijkste gevechten uit de gehele oorlog...een vergeten slag. Tja...lettelijk en figuurlijk...maar aan de kwaliteit van de productie, lag het zeker niet! Er was aandacht voor de kostuums, het decor, en de verdere aankleding. De Engelsen, de Duitsers, de Nederlanders (met Zeeuws accent!); iedereen spreekt zijn eigen taal. Oftewel er was oog voor detail. Maar waarom dan zo'n typische Nederlands oppervlakkig scenario...?

Het belang van de strategische ligging van de Schelde komt in geen enkele scène terug.(behalve even gauw medegedeeld in de introductie) Nee zucht meer focus op weinig boeiend persoonlijk drama... je ziet Marinus van Staveren, een Nederlandse jongen die aan de kant van de Duitsers mee vecht aan het oostfront en gewond raakt. Je ziet de jonge Brit William Sinclair, een zweefvliegtuigpiloot van de RAF in England problemen met zijn vader, een hoge pief bij de RAF, hebben. En tot slot de enige die zich daadwekelijk in Zeeland bevindt Teuntje Visser, een Zeeuws meisje dat op het kantoor van de burgemeester van Vlissingen werkt. Terwijl wij hen volgen, moeten de Canadese troepen in Operatie Vitality en Infatuate felle en dodelijke gevechten hebben geleverd tegen de Duitsers.

Volgens eigen zeggen wilden de filmmakers jongeren informeren over wat oorlog met mensen doet. Dat jongeren niet veel begrijpen van oorlog is misschien al een belediging op zich. Maar omdat in een slap en cliché verhaal te laten zien, is nog erger! Oei oei oorlog is slecht, tja dat weet iedereen Gek, hè? Ach schotel ons de verzetsstrijder tegen wil en dank op, of de foute Duitsers die foei martelen, en de Engelse soldaten die zijn gestrand en proberen te overleven. Bijna alles wat verteld wordt in deze film hebben andere oorlogsdrama’s al veel beter laten zien. Waarom werden trouwens de verzetsstrijders van groep Kloosterman niet gewoon genoemd?

En werkelijk van de gevechtsscène van de Canadese bestorming in november 1944 van de Duitse bottleneck, de kilometerlange Sloedam tussen het vasteland (Zuid-Beveland) en het eiland Walcheren, de climax maken? Zoiets als het laatste eindduel tussen superheld en schurk? Oh het zag er ook best goed uit maar dit was ook domweg, een nabootsing van Sam Mendes film "1917" Met het grootse probleem dat het nu leek op een iets wat even werd gedaan! Men had een bijna onmogelijke opgave om het in handen te krijgen en vele Canadese soldaten zijn bij die slag gesneuveld!

Aan de amfibische operaties die uiteindelijk de strijd beslechten is geen aandacht besteed (oké financiële overweging maar waarom dan wel de vliegtuigen?) En als je echt de verschrikkingen van oorlog wil laten zien waarom zwijgen, over het feit dat de geallieerden voorafgaande aan de strijd het gebied grotendeels onder water is gezet met bombardementen die de nodige burgerslachtoffers veroorzaakte? Dit had aanzienlijk meer impact gehad! Tja zoals gezegd de film oogt meer dan prima en technisch is er ook niets aan op te merken maar het scenario focus zich op de verkeerde dingen waardoor het de titel 'vergeten slag' eer aan deed!

Laat ik maar met de positieve kant beginnen.

Geen voor mij Bekende Nederlanders in de hoofdrollen - of eigenlijk helemaal niet, lijkt het. Nou kijk ik al een jaar of tien geen tv meer, dus wellicht heb ik iets gemist daarmee, maar toch. Best een leuke en frisse cast, en heel slecht spelen ze ook beslist niet. In ieder geval een heerlijk gebrek aan overdreven sterallures en overacting. En ook echt prima dat iedereen toch wel zo'n beetje zijn eigen taal spreekt. Dat mag echt vaker zo.

Maarja, het verhaaltje dan. Waarom moest die oostfront-NSBer er weer bijgesleept worden, en waarom moest die hele verhaallijn van de neergeschoten glider er bij. Alsof die beelden per ongeluk voor een andere film al geschoten waren, zo komt het op me over. Met de slag om de Schelde heeft het allemaal niet zoveel te maken.

En even onzinnig is de ontknoping dan. Tsja, veel schieten en veel modder, maar elke keer dat de 88 vuur geeft volgt er iets wat nog het meest op legaal vuurwerk lijkt, en de helden vegen wat aarde van hun smoeltje en vechten verder. Tsjesus, dan snap je er echt helemaal niks van.

Het is geen documentaire, dat snap ik ook wel. Maar de dichterlijke vrijheid die de makers zichzelf hier gunnen maken ook direct dat het geen film meer is maar een visueel sprookje. Leuke plaatjes, maar het heeft geen plaats in dit universum. En dan begin ik nog niet eens over die Duitse meneer die fijntjes uitlegt dat de helft van de scenes per ongeluk verkeerd om in beeld gebracht zijn (dat de uniformen niet kloppen laat ik er maar even bij). Erg slordig, en ook erg onnodig.

Te afstandelijk om mee te voelen met de karakters in de film die erg 2D overkwamen. Daarmee lijken de gebeurtenissen te terloops. Alsof ze een soort lijm waren in de aanloop naar de gevechtsscenes. Nauwelijks opbouw van spanning. 'We' zijn daar toch niet zo goed in. Onze oosterburen (ja, de moffen) hebben met de TV series Das Boot en Unsere Mütter, unsere Väter laten zien dat beter te kunnen.

Een film die erg goede recensies kreeg en een grootse oorlogsfilm van Nederlandse bodem in een tijd waarin nog maar zelden films over de tweede wereldoorlog gemaakt worden in Nederland. Maar het is inderdaad een indrukwekkende film. Mooi en duidelijk in beeld gebracht verhaal ook. Wat ik het meest knappe aan deze film vond, was dat hij zonder geforceerde dramatische bij-verhaaltjes gemaakt is. Dus geen geforceerde liefdes of andere valse dramatiek. Gewoon indrukwekkende beelden zoals ze zijn. Het deprimerende en zinloze van een oorlog. En in deze tijd, zeventig jaar later, mogen de Duitsers eindelijk ook mensen zijn in plaats van de gehate vijand. De meeste Duitsers wilden immers ook niet vechten en werden ook maar gedwongen. Ja, knappe en indrukwekkende film. Terecht een hoge waardering.

Gisterenavond toevallig op tv gezien. Niet echt een Kerstavond film, maja, ik wilde de Nederlandse versie graag zien. (Had al stukjes van ''The Forgotten Battle'' gezien, ws de Amerikaanse versie, maar het feit dat de Nederlands sprekende personages daar in het Engels zijn nagesynchroniseerd vind ik wel erg jammer.) De film en het verhaal viel mij niet tegen, ik had er eigenlijk minder van verwacht. Je kunt wel zien dat er een behoorlijke productie achter zit. Het verhaal is een mager drieluik waarin verschillende personen gevolgd worden die uiteindelijk met elkaar verbonden staan, niet bijzonder interessant, maar ik vond hem prima af te kijken.