Trauma Center (2019)

Inderdaad geen beste film, begin gaat nog wel.. Maar wordt dan al snel beetje tam..

Toch afgekeken. Net niet in slaap gevallen..

Crap in het kwadraat. Wat een ongelooflijke baggerfilm. Ik hoop dat ik er zelf geen trauma aan over hou.

En Bruce? Die kan beter met pensioen gaan. Je moet toch wel een diepgezonken ongelooflijke sukkel zijn om in zoiets schlemieligs te willen meespelen.

Ik heb een halve ster aangeklikt omdat als ik 0 aanklik het lijkt of het er 1 is...

Zwakke thriller. Het verhaal is erg matig en zit vol onlogica en plotgaten. De uitwerking is eveneens erg zwak. Van opbouw is weinig sprake en er wordt weinig op details gelet. Daarnaast is er vrijwel geen spanning voelbaar en volgt de ene verplichte scène na de ander. Het acteerwerk is ver ondermaats. Zelfs Willis moppert zich letterlijk een baan door het script. Ortiz spant de kroon, die moet echt eerst de lagere toneelschool afmaken. Prutswerk. 1.5

Wat was er mis met Bruce Willis, wat een slechte performance.

De hele film is waardeloos met ongeloofwaardige escapes. Het lijkt bijna een comedie.

Zonde van mijn tijd

Je ziet vanaf de eerste minuut dat dit bedroevend gaat worden en daar stelt deze film niet in teleur. Wat een bedroevend zooitje bij elkaar...

Niks mis met een lekker B filmpje op zijn tijd maar dit is echt lachwekkend slecht. Alleen aan te raden als je van hele belabberde films houdt.

What I want is not on you.

It's in you.

’t Is een beetje “Die Hard” in een ziekenhuisvleugel. Alleen is de onvermurwbare John McClane vervangen door de dappere serveerster Madison Taylor (Nicky Whelan) die haar vege lijf (en toegegeven, ’t is een schoon, welgevormd lijf) moet redden terwijl er twee kleerkasten achter haar aanzitten. En ja hoor, de actieheld bij uitstek Bruce Willis, waar in lang vervlogen tijden nog bewondering voor was vanwege zijn bijdrages aan actiefilms en verafgoding van de persoon in kwestie een vanzelfsprekendheid was, is ook van de partij nu. Ditmaal echter niet om met de hoofdprijs “Meest waardevol acteur” te gaan lopen. Zijn bijdrage is redelijk gelimiteerd en stelt uiteindelijk niet veel voor. Een verwaarloosbaar personage die zich overduidelijk doorheen elke scène moet slepen terwijl hij achter de feiten aanholt.

Wat is er toch met de steracteur Bruce Willis aan de hand? De sympathieke acteur van weleer, die tijdens zijn hoogdagen elke flutfilm kon omtoveren tot een kaskraker, is langzaam maar zeker zijn status in de vernieling aan het werken. Het lijkt wel alsof hij de laatste jaren bewust kiest voor flauwe, inspiratieloze B-films met een rammelend scenario. Als ik de lijst van films afloop met hem in een centrale rol die ik de laatste jaren heb gezien, dan zit daar echt niks ordentelijks tussen. De films “The Prince”, “Vice”, “Extraction”, “Precious Cargo”, “Marauders”, “First Kill”, “Acts of violence” en “Reprisal” zijn stuk voor stuk misbaksels van films die een kijkbeurt zelfs niet waardig zijn. De enige film die ik kon waarderen was “Once upon a time in Venice”. Het is de enige film waar Willis een ongeforceerd enthousiasme demonstreert. Ik weet wel dat het acteursleven iets dierbaars is voor Willis. Ik raad hem echter aan om de eer aan zichzelf te houden en stilletjes zijn zuurverdiende vermogen te gebruiken om de rest van zijn leven te genieten van een welverdiende rust. En dat bespaart de filmliefhebbers heel wat ergernis.

Soit. Als je dus de futloze bijdrage van Bruce Willis vergeet, de vele onwaarschijnlijkheden en het ridicule in sommige situaties negeert en het schaamteloos kopiëren van enkele overeenkomstige situaties uit “Die Hard” aanvaardt, dan is het eigenlijk niet zo vreselijk slecht allemaal. Toegegeven, veel krediet blijft er niet meer over. En zonder twijfel verdient hoofdrolspeelster Nicky Whelan het overblijvende gedeelte van dit krediet. Ook al is het soms wel irritant om te zien hoe haar conditie van de ene scène op de andere radicaal kan verbeteren. Het ene moment strompelt ze hevig bloedend door een ruimte. Het volgende moment lijkt ze weer springlevend. Overigens begrijp ik nog altijd niet waarom men in dit hospitaal de schotwonde niet verzorgde. Enkel een snelverband aanleggen en tot na het weekend wachten totdat er iemand aanwezig is om de wond te dichten, lijkt me niet een patiëntvriendelijke procedure.

Dus in zijn geheel is dit geen vreselijke film (buiten het ongeïnteresseerd en slaapverwekkend acteren van Willis). Het idee van de bezwarende kogel in Madison’s dij is op zich wel een origineel idee. Het concept van corrupte agenten en het één-locatie principe waar het slachtoffer moet vechten voor haar leven, is dan weer niet bijster creatief te noemen. Dit (en de resulterende verhaallijn) werd al ontelbare keren gebruikt in betere films en televisieseries. En echt spannend kan je deze film ook niet noemen. Ook Texas Battle (een dijk van een artiestennaam) en Tito Ortiz zijn geen schoolvoorbeelden van acteurs. Maar door hun imposante verschijning en no-nonsense houding, zorgen ze wel voor de nodige entertainment. Kortom, “Trauma Center” was ondanks zijn (beperkt aantal) positieve punten toch al gedoemd om als “On Demand” film aangeboden te worden. Ben je een fervente Bruce Willis fan, dan moet je natuurlijke deze film kijken. Alleen vrees ik dat het de status van Willis geen goed zal doen.

2.5*

Inmiddels al de 2e film met Bruce Willis voortijdig afgezet. Ai Ai Ai, wat bedroevend slecht.

De heer Willis komt twee(!!) draaidagen langswippen, dreunt het reteslecht script op, kijkt gepijnigd (dat zal vast niet geacteerd zijn) en ontvangt z'n paycheck. Je moet er op die pensioengerechtigde leeftijd nog maar zin in hebben. 'Trauma Center' kun je kortknippen tot een scene van 15 minuten die het einde zou kunnen vormen van letterlijke iedere andere DTV-actiefilm... maar wordt uitgesmeerd over een dikke 90 minuten. Leeg.

Deze ziekenhuisthriller tart alle wetten der logica en degradeert Willis tot bijrolspeler (ook al is hij uiteraard de reddende engel), maar Eskandari weet de spanning regelmatig flink op te bouwen en Texas Battle is uitstekend als de bedachtzame van de twee corrupte agenten die proberen de enige ooggetuige [Nicky Whelan] van een liquidatie uit te schakelen. Speelt zich volgens eigen zeggen af op de zesde verdieping van een ziekenhuis dat in het laatste shot maar vijf verdiepingen blijkt te hebben! En dat is niet het enige onlogische, maar wie het verstand op nul kan zetten zal zich hiermee redelijk kunnen vermaken.

Aan spanning en actie geen gebrek.

Maar al het belangrijke miste om een film goed te maken.

Tenenkrommend slecht.

Echt ongelofelijk.

Ook hier was de logica ver te zoeken. Zonde van mn tijd echt jammer.

Normaal ben ik echt fan van Willes maar jeetje zeg....Ben benieuwd wat ie heeft gebruikt want zijn personage is echt zo teleurstellend. Of zou hij in 2019 ook al last hebben gehad van zijn 'ziekte' die zijn spraak ook aantast??? (Kom even niet op de naam)

Hij heeft zijn beste dagen gehad denk,

Jammer als je zo moet eindigen na idd een Die Hard, the six sence en voor mij echt de nr 1; Armangaddon

Zeker in t begin, als hij Madison 'ondervraagt' in het ziekenhuis....ik ergerde me kapot, zo ken ik hem helemaal niet en dat is echt jammer.

En bij t uitzoemende eindshot, dan zie je het zogenaamde ziekenhuis...wat helaas maar 5 verdiepingen telt....beetje jammer als t zich ruim 2/3 van de film afspeeld op de afgesloten 7de verdieping van het gebouw omdat ze daar zogenaamd veilig zou zijn....euh foutje bedankt!

Trauma Center ziet er bij vlagen sfeervol uit en Nicky Whelan doet het aardig in de hoofdrol, maar deze thriller van regisseur Matt Eskandari komt bijzonder saai voor de dag. Er gebeurt een heleboel en toch weet het geen moment te beklijven, mede door een gebrek aan spanning, vernieuwing en goed acteerwerk. Specifiek Bruce Willis bakt er nogal weinig van, maar ook de overige personages creëren erg weinig. Het kabbelt allemaal voorwaarts naar een teleurstellende finale met betrekkelijk weinig tempo. Voor een aantal technisch knappe camerabewegingen en Whelan zijn er nog bonuspunten, maar dat redt het eindresultaat beslist niet.