Diecisiete (2019)

Mooi kleine film, beetje stout, beetje lief, beeldschone auteurs en prachtige Spaanse landschappen en een verhaallijn die best verrassend is. Kortom een film die je niet teleurstelt!

Een onverwacht aangename film. Echt prima vermaakt bij deze Spaanse soort van roadmovie. De film kijkt vanaf het begin lekker weg en heeft mij helemaal niet verveeld, integendeel zelfs. Het is misschien niet een film die uitnodigt om te kijken als je deze tegen komt op Netflix, maar je kunt er best voor gaan zitten. Hele aardige Spaanse film.

Leuke film en een mooie verhaallijn! Er zit zelfs behoorlijk wat humor in! Aanrader, 4 sterren: ****

Van de twee hoofdrolspelers, mij onbekend, is Biel Montoro, die de rol van Hector waarneemt, toch diegene de het meest opvalt, vooral door zijn eigenwijze, koele maar gedecideerde houding tot zijn cynische mimiek.
Leek me aanvankelijk wat onbehaaglijk met een doodzieke oma - Tarapara! - op zoek naar een hond, maar uiteindelijk gaat het op dat vlak niet zo diep en is het eerder te doen om beide broers bij elkaar dichter te doen aansluiten.
Dit mondt uit in heel wat situaties en vooral dialogen die de meningsverschillen tussen beiden onderlijnen en die naar het einde toe meer en meer een ironische, grappige toon aanslaan en (wellicht) de weg openen naar een betere verstandhouding.
Middenmoot Spaanse cinema, zonder veel franje, maar zeker geen prulletje en met vaak spitsvondig camera- en montagewerk en goed geacteerd.

We hebben deze film zojuist gezien op Netflix en vonden het een zeer leuke aangename, humoristische en aandoenlijke film. Leuke rollen van iedereen en zeker de moeite waard. Een 3.5

Mee eens met allen,,,,,,,hiervoor.,,,iets te hoog gewaardeerd, maar toch,,,,,,,

?

Heel klein zesje voor de af en toe komische

dingetjes.

Het is eigenlijk volop drama met maar weinig komedie.

Goed voor een druilerige zondag zoals vandaag.

Niet meer en niet minder

Spaanse road trip, kleine film met aardig acteerwerk. Het verhaaltje is wel aardig maar ook wat vlak, net als het gemoed van de zeventienjarige Héctor.

Redelijk.

Diecisiete is een film die mij op voorhand wel wist aan te spreken aangezien ik graag naar road movies kijk. De opbouw van de film valt geheel binnen de lijntjes maar dat is oké. Goed acteerwerk zet drama met wat vlakkige humor goed uiteen. Prima doorsnee film.

Kijkt goed weg, verder een prima film.

Drama, en komedie door elkaar.

3.0 ***

Een film die maar moeizaam op gang komt, al is het maar omdat één van de hoofdpersonen, Héctor, erg stug en we de andere, Isma, aanvankelijk vooral in de rol van opvoeder zien, waardoor het de nodige tijd kost om kennis met ze te maken. Uiteindelijk dringen we meer tot de kern van de personages, zien we ze letterlijk verbroederen en dat is natuurlijk ontroerend, maar gemakkelijk is het zeker niet.

Dit soort films is gebaat bij een goede cinematografie ter afleiding van het plot dat aanvankelijk niet al te soepel is en waar het genre, roadmovie, ook aanleiding toe zou moeten kunnen geven. We zien helaas maar spaarzaam mooie beelden, zoals van de kliffen bij de zee, en zelfs bij die beelden heb ik het idee dat ze niet optimaal in beeld gebracht zijn (maar vraag me niet hoe het beter had gekund).

Echt grappig wordt het nauwelijks, maar dus verder naar het einde toe wordt weet de film wel steeds meer te vermaken en te ontroeren, vooral als de grootmoeder in beeld komt. 2*.

Vrij aangename en amusante roadmovie. Ik moest me even over het “gemak” van de film overzetten, maar wanneer je het luchtig opvat, valt het best wel mee. Bij heel wat dingen zoals de vrij snelle metamorfose van de broer en de vrij makkelijke doorkruising van het land moet je doorkijken.

Ondanks het drama is de film ook redelijk humoristisch, vooral het gekibbel tussen de broers vond ik erg fijn om volgen. Ook de oma met haar beperkte bijdrage, maar duidelijke aanwezigheid was een pluspunt. En ook de meegereisde hond was absurd, maar maakte deel uit van de film.

Degelijk geacteerd, redelijk plot en cinematografisch prima. Geen hoogvlieger, maar gewoon oerdegelijk. Een nipte 3,5*.

Spaans drama. Heeft label roadmovie maar daar ben ik het niet mee eens. Is een puur drama. Ok, mobilhome en reis, maar is niet doel of inhoud van film. Gaat over een ontspoorde jongen die bijna 18 is. Nu dus nog 17 (Diecisiete). Hij gaat op vlucht samen met zijn meerderjarige broer en oma. Rol van oma is miniem, gezien deze een beroerte heeft gehad en niets meer zegt of doet. Tussen de broers is er echter constant gekibbel over alles en nog wat. Soms wat humor, maar deze wordt echt wel miniem gehouden. Film komt over als een realistisch uit het leven gegrepen problematisch verhaal. Heeft niet de intentie om humor of iets anders te brengen. Geen feelgood-movie. Maar is ook niet echt diepgaand of aangrijpend. ‘speelfilm’ is voor mij beste omschrijving. Is wel mooi verhaal. Heb er van genoten maar al beter gezien in zijn genre. Gezien ik er emotioneel niet echt door gepakt was, is deze net geslaagd: 3*

Biel Montoro vertolkt uitstekend de rol van de eigenzinnige jongen die ieder facet van het leven waarmee hij wordt geconfronteerd op zijn eigen manier uitkient en naar zijn uitgemaakte bevindingen handelt.

De hoofdbrok en de essentie van de film zit evenwel in de relatie met zijn broer, een totaal andere type, met krachtige vaak scherpe dialogen tot gevolg.

Hun meningen lopen uiteen en ze op één lijn krijgen is niet eenvoudig en een zekere verdienste van de film zit beslist in het feit dat niettegenstaande het er vaak bitsig aan toe gaat, het soms grappig uitvalt.

Brengt het slot de onvermijdelijke emotie, het blijft allemaal netjes in de lijn van de karakterschets van beide broers.