Spirits in the Forest (2019)

Persoonlijke Jezus

Deels concertregistratie, deels talking fan-heads.

De 6 persoonlijke verhalen van fans over de hele wereld (o.a. Roemenië en Mongolië) die uitleggen wat voor impact de band op hun levens heeft gehad is wel aardig en soms ontroerend. Dat vermengd met beelden van een concert in Berlijn maakt het geheel echter wel wat rommelig.

De band zelf komt overigens helemaal niet aan het woord.

Hoe dan ook, je krijgt als fan wel zin om weer eens naar een concert te gaan en met de armen in de lucht van links naar rechts mee te zwaaien op Never Let Me Down Again. Dat is altijd wel een kippenvelmoment als het gehele publiek daarin meegaat.

Nog even een aandachtspuntje: De laatste zin in de synopsis / samenvatting "....Daarnaast wordt er een blik geworpen op de geschiedenis van de band" daar was in de film geen sprake van. Dat gedeelte zou wat mij betreft aangepast moeten worden.

Enorm van genoten eigenlijk.

Had ik aanvankelijk niet echt verwacht na de opzet van de concertfilm door te hebben. Maar de megafans en laatste concert combineren bleek toch verrassend leuk.

Fantastisch vooral die Colombiaanse kids. Hoe gaaf als je zo je muziekliefde met hen kan delen.

Corbijn en Depeche Mode.

Ik vraag me nog steeds wel eens af of ik zonder de invloed van Corbijn ook zo onder de indruk was geweest van Depeche Mode. En andersom net zo goed. Toch nogal onlosmakelijk met elkaar verbonden - wie krijgt niet automatisch de clips in zijn hoofd als hij de muziek hoort. En andersom ook, al gebeurt dat wat minder makkelijk.

Het idee van deze film is misschien niet heel nieuw, maar het begin is zeker erg sterk. Het schattig aandoenlijke meiske uit Mongolie dat speciaal voor een concert naar Berlijn reist - en de gescheiden vader uit Bogota daar meteen achteraan. Toch blijft dat niveau niet constant, en niet alle zes verhalen komen er even sterk uit - gaandeweg de film verschuift de aandacht ook steeds meer naar de muziek, en blijft daar aan het eind een beetje op steken. Geeft dat? welnee, het gaat tenslotte om de band, en hoe interessant alle verhalen ook zijn, die vergeet je toch eerder dan de muziek - net zoals dat in het echt gaat met mensen die je tijdens een concert tegenkomt. Corbijn propt dat proces gewoon in een uurtje of anderhalf, in plaats van de paar weken.