Richard Jewell (2019)

Ik kon deze Eastwood prima pruimen. Waar de kracht ligt is toch de rust waarmee het verhaal verteld wordt.

Je krijgt een prima idee van hoe Jewell in elkaar steekt, een rol die prima wordt gespeeld door Paul Walter Hauser. Zonder deze inzichten in zijn personage kan je gewoon prima mee in de gedachtengang van de FBI.

Eastwood heeft het ook slim aangepakt door de film klein te houden en zich vooral op Jewell en zijn moeder te richten. Met Kathy Bathes heb je gelijk ook een topper in handen en kan het amper fout gaan. De persoonlijke impact op dit gezin is voelbaar en daar draait het om. Waar juist andere films grootser proberen uit te pakken in dit soort thema's die een land in zn greep hebben gehouden.

Er lopen wel wat overdreven neergezette en verloren personages bij zoals Wilde, die de kracht onderuit halen die Eastwood juist met het focussen op Jewell tracht te bereiken. Er wordt heel veel tijd in Jewell gestoken, waardoor juist haar en Owen's personage minder goed uit de verf komen. Dit terwijl ze wel een significante rol spelen in de film.

Een mixed bag uiteindelijk. Aan de ene kant focust Eastsood zich goed op de persoonlijke ervaring van Jewell en zijn moeder over dit drama. Aan de andere kant weet hij minder goed hoe hij met de andere kanten van dit verhaal om moet gaan, de FBI en de media.

3,5*

Een juweeltje van een film. Je ziet hoe snel men kan afbranden door de media, van held tot schurk!

En nu en dan denk je bij jezelf, laat die rugzak maar mooi een rugzak (zolang dat duurt) en maak je uit de voeten! (zegt hijzelf trouwens ook ergens in de film)

Een vermoeden van iemand dat de held misschien een "held" is, zet het leven van Richard en zijn familie op stelten. En hoe goed dat dit gespeeld wordt door Paul Walter Hauser kun je in deze film zien. Het verhaal is boeiend, de set is prachtig en de crew doet zijn werk zoals dat hoort.

Weer een mooi stukje werk van de hand van Eastwood.

Een prima film en onze waardering is een 8-!

Clint Eastwood heeft hier weer mooi werk geleverd.

Zoals reeds vaker aangehaald een puike prestatie van Paul Walter Hauser.

Hoe je zo blind kan zijn en het systeem zo naïef kan blijven vertrouwen mij een raadsel.

De vrij lange duur van de film was zeker geen nadeel, want hij heeft mij geen seconde verveelt, het was ook nooit echt langdradig.

Minpuntje: desondanks een goed verhaal komt de chemie tussen Hauser en Rockwell pas laat op gang en blijven sommige verhaallijnen volgens mij (vb. de echte dader en/of motivatie van de aanslag) ietwat onderbelicht.

Anders zeker en vast een aanrader.

Toch wel verrassend om uitgerekend van de hand van Clint Eastwood een film te zien, die in z’n kern een ferme aanklacht is tegen de autoriteiten. De film is een gedramatiseerde reconstructie van de bomaanslag in Atlanta tijdens de Olympische Spelen van 1996. Centraal staat het onderzoek van de FBI naar een verdachte op basis van valse, voorbarige aannames en de mediahype, die dat teweeg brengt.

Een frustrerend relaas over de zwakke positie van een vermeende verdachte tegenover de intimiderende FBI én de schandaalbeluste pers en hoe het leven van een onschuldige man daardoor kapotgemaakt wordt.

Redelijke Eastwood, fijn filmpje wel, stevige middenmoter op zijn cv. Clint als regisseur is in zijn laatste films erg geïnteresseerd in de waar gebeurde verhalen over de underdog, de man die best je buurman had mogen zijn en geconfronteerd wordt met een strijd tegen de machtige instanties(zie ook Sully en The Mule). De bij mij onbekende Hauser in de cruciale hoofdrol is even wennen maar werkt uiteindelijk heel goed, omdat zijn wat niet zo makkelijk ogend acteerwerk goed past bij zijn excentriek personage. Bates als zijn emotionele moeder is weer eens een traktatie. Rockwell, Wilde en Hamm in de bijrollen doen wat ze moeten doen. Triest verhaal eigenlijk, een genuanceerde, degelijke aanklacht tegen de op hol geslagen Amerikaanse samenleving die in de jaren negentig blijkbaar al weinig verschilde met de huidige gang van zaken, maar het kijkt toch lekker weg en wordt nergens te sentimenteel. Blijft een uniek icoon, Clint Eastwood, diep respect voor deze bejaarde maar vitale man.

Rechtlijnige en best vlotte film waarbij Eastwood in het thema van de antiheld blijft hangen, maar dat verpakt in een nogal kinderlijk betoog met een onwaarschijnlijk karikaturale FBI-agent en journaliste die de hele film lang een goudeerlijke en goedhartige Republikeinse bierbuik treiteren. De manier waarop de FBI de man probeert te framen, de roekeloze werkwijze van de journaliste, en de romantisering van de schaduwzijde van Jewell ondergraaft de geloofwaardigheid van Clint's uiteenzetting en voelt erg gekunsteld aan. Eastwood weet natuurlijk als geen ander hoe je ongecompliceerde feel good cinema moet maken, maar maakt het hier wel erg bont.

Wat een genot, wat een plezier, om te zien hoe verguisde ijzervreter Clint Eastwood komt aanzetten met één van de meest empathische films van het jaar. Hoewel pafferige Jewell met zijn onbeholpen capriolen ipso facto op de lachspieren van de kijker zal werken, siert het Eastwood dat hij de man in zijn waarde laat. De 'progressieve' garde (ik denk aan Academy-lievelingen als Adam McKay en Craig Gillepsie) had zich sowieso niet kunnen bedwingen om deze potsierlijke vetberg in allerlei Wayans broers achtige taferelen te vernederen. Ik denk niet dat ik post-Psycho een al een film zag waar de moeder-zoon relatie van een 'mamaskindje' niet als iets toxisch en problematisch wordt voorgesteld. Integendeel, de liefde tussen Richard en zijn moeder Bobbi is hartverwarmend. Het blijkt ook van een ongeziene kwade trouw om dan te komen beweren dat de uitbeelding van de journaliste door Olivia Wilde 'sekstisch' of 'misogyn' zou zijn. Zij die komen beweren dat het personage 'slaapt met haar bronnen voor informatie', zagen de film met een bekrompen tunnelvisie en zijn niet in staat om de dubbelzinnigheid van een situatie te vatten. De personages van Wilde en Hammer zitten duidelijk verwikkeld in een soort machtsspel, iets wat we vaker zien in films van Eastwood: een alpha male en een verleidelijke sirene, gevangen in een door whisky gestuwde sadomasochistische verhouding. Niet voor niets zien we hun interactie louter aan een bartoog, bij Eastwood steeds een plek waar Eros en Thanatos elkaar ontmoeten. Kortom, die twee wouden gewoon neuken. Ten tweede fungeert de toxische lust van deze Chad & Stacy übermenschen ook als een schrijnend contrast met 33-jarige maagd Jewell ('the fat fuck lives with his mother!!!'). In een klimaat waar er met paranoïde argwaan wordt gekeken naar blanke, mannelijke, celibataire eenzaten (zie de lastercampagne naar aanleiding van de film Joker), mag het opmerkelijk heten dat uitgerekend super stud Eastwood zich kan inleven in dergelijke kneusjes.

Richard Jewell is een film met een aangrijpend en onbegrijpelijk verhaal. Geen ander persoon dan Clint Eastwood weet dit soort beladen films van de nodige sfeer te voorzien. Omdat het haast onbegrijpelijk is wat er met Richard Jewell is gebeurd is het een film die qua speelduur voorbij vliegt.

Aan de ene kant weet Clint prima hoe hij buitenbeentje Jewell aandoenlijk voor de dag moet laten komen - aan de andere kant heb ik naar een film gekeken waarbij de FBI vanaf seconde 1 gewoon geen zaak heeft.

Tuurlijk gaat 't erom dat ze er dan wel één creëren, met de grote vriend de media erbij als partner, waarbij het altijd om eigenbelang draait aan het einde van de rit in zo'n zaak, maar het is gewoon allemaal te simpel om goed te laten werken. Die Olivia Wilde als journalist ook; die een keer naar die telefooncel loopt te tellen en dan ineens helemaal om is van z'n onschuld. Een advocaat niet weinig bijdraagt en Jewell die op het einde zelf met een soort van grootse epiloog komt. De film baadt in simpliciteit wat dat betreft.

Aan de andere kant; fantastisch dat die ouwe Clint dit op zijn leeftijd nog weet te maken, want filmisch zit deze 'Richard Jewell' goed in elkaar en een paar scenes zijn best goed. Helaas maakt dat nog niet de indrukwekkende film waar ik op hoopte. Beetje hetzelfde gevoel als bij 'The Mule' na het zien van deze film.

Hear Hear!

De film is weinig bijzonder en behoorlijk clichématig in concept en uitwerking; de film gaat in wezen over de tunnelvisie bij een strafvervolging waarvan een integere maar ietwat overijverige beveiliger de dupe van is maar die hierdoor uiteindelijk wel leert om voor zichzelf op te komen. De film is echter wel heel fijn: de clichés werken goed en de film is van het begin tot het eind boeiend en ontroerend.

Prima film met goede vertolkingen. Genoeg humor relativeert het drama genoeg. Schokkend is hoe ver de FBI gegaan is met spelletjes die vooral bedacht lijken te zijn om de onnozele en goedgelovige Richard, die veel te veel meewerkt, een loer te draaien. De personages zijn bijna geen van allen eendimensionaal en krijgen genoeg introductie om ze interessant te vinden. Zeer vermakelijk met als bonus een korte maar aardige terugblik op de bijzondere Spelen van destijds, met de fantastische prestatie van de man met de gouden schoenen, Michael Johnson.

Amerikaans.

Subtiel is Eastwood weer eens niet. Hij heeft de cast redelijk op orde met een goede typ-casting van Walter Hauser. Maar verder blijft er weinig over van de film. Elk personage is zo eendimensionaal dat je wel weet dat Eastwood een punt wil maken. De bijrollen van Hamm en Wilde zijn erbarmelijk. Vooral Wilde is zo random in het verhaal geschreven. Telkens hoop je dat haar personage wat meer diepte krijgt maar Eastwood is standvastig dat niet te doen. Eastwood verzand daarna in goedkope huiltjes van de moeder en eindelijk de dikkerd die opkomt tegen de FBI op zo een vette Amerikaanse manier. Ik ken het nu wel opa Eastwood.

Kenny G concert was wel goud trouwens. Ik heb nog nooit zoveel ruimte tussen de mensen gezien op een concert.

Alleen Hauser en de altijd fijne Rockwell houden het kijkbaar.

2.5 sterren.

Ik kan die recente films van Eastwood wel waarderen, vrij persoonlijke drama's met de gewone Amerikaan in een hoofd- en heldenrol. Vakkundig gemaakt en soms een voldoende en soms een ruime voldoende. Deze film is soms helaas net wat te slepend. De film duurt vrij lang en richt zich ook op minder interessante aspecten. Zeker die delen met de journalist hadden eruit gekund, want het centrale drama is boeiender, vooral door de geweldige Kathy Bates en ook wel Rockwell. Hauser zelf vond ik net iets minder. Eastwood toont mooi hoe de druk van media of zo'n gebeurtenis mensen kapot kan maken, maar de rest eromheen hoeft van mij dan niet. Niettemin een onderhoudende film die wel voldoende is. 3,0*.

“Where I come from, when the government says someone's guilty, that's how you know they're innocent.”

Knappe film weer van Eastwood. Richard Jewell is een man met een verhaal waar Eastwood van houdt. Eén man en zijn strijdt tegen de overheidsdiensten, een persoonlijke tragedie, een bitterzoet einde etc. Eastwood houdt de laatste jaren een rustig tempo aan in zijn films en laat het acteerwerk en het verhaal het werk doen. Eastwood dramatiseert het allemaal niet en acteurs als Hauser, Bates, Rockwell en Hamm weten het ook geloofwaardig te houden. Alleen het subplot rond Wilde en Hamm komt wat onrealistisch over en lijkt wel uit een andere film te komen.

Clint kan toch als geen ander films maken. Ook deze is weer in zijn typische stijl. Ik kan dit soort heldenfilms wel apprecieren. Het is niet te dik aangezet op het vlak van drama. Ik kan ook slecht tegen onrecht. Als je een bom hebt gelegd ga je toch niet de mensen evacueren. Maar de FBI lijkt te denken van wel. Het is dan ook straf dat ze na 6 jaar de echte bomber hebben gevat. De FBI wordt wat neergezet als een stelletje imbecielen. Ook de rol van de journaliste (Olivia Wilde) is misschien klein maar wel veelzeggend. Ondanks haar kleine rol krijg je een heel goed idee van haar persoonlijkheid. Ik zou zelfs zeggen dat ze een serieuze evolutie doormaakt aan het einde van de film. Ze beseft dat ze fout was en dat het haar schuld ook is dat Richard Jewell en haar moeder onrechtvaardig worden behandeld. Ook de andere personages hebben wel een behoorlijke diepgang meegekregen.

Kathy Bates had ook een ondersteunende bijrol maar haar speech was fantastisch geacteerd. Ik kon het niet droog houden. Ik ga 4.5* geven maar dat is enkel door Bates haar speech. Anders was het weer een 4* voor deze nieuwe van Eastwood.

Fraaie film die makkelijk wegkijkt en toch wel een beetje blijft hangen(?)

Ik moest direct denken aan de Netflix-serie Mindhunters. Dit gaat eigenlijk over het begin van het profileren van seriemoordenaars bij de FBI. Op deze wijze zijn extreem lastig te vinden seriemoordenaars gevonden en tegelijkertijd kleven er ook veel kanttekeningen aan dit beleid. Deze film laat dat eigenlijk goed zien.

Fraai acteerwerk van eigenlijk iedereen, Olivia Wilde speelt op enorm geloofwaardige wijze een ambitieuze 'bitch' van een journalist die letterlijk over lijken gaat. Eigenlijk vind ik het jammer dat de tweede helft van de film eigenlijk niks met haar personage doet.

Jon Hamm werkt als bad guy, Rockwell en Bates subliem als altijd en Paul Walter Hauser steelt als Richard Jewell de show. Een man die autoriteit respecteert, maar tegelijkertijd autoriteit enorm ambieert. Hij is sympathiek, maar vaak ook onbegrepen en zelfs irritant voor zijn omgeving.

Een leuke film om te kijken tijdens de quarantaine. (Volgens mij 4,- op Pathé Thuis)

3,0* (neig naar 3,5)

Uitstekende film over een beveiliger die tijdens de Olympische Spelen van 1996 een verdacht pakketje vindt. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, levert dit hier een meeslepende film op. Voornamelijk doordat het in alle rust en gefocust is geregisseerd door Clint Eastwood. De personages komen goed uit de verf en je begrijpt waarom het zo heeft kunnen lopen. Het sterke acteerwerk van de gehele cast draagt hier zeker aan bij.

Evenals een Woody Allen, weet de ouwe rot Eastwood maar van geen ophouden. Andermaal

over een bladzijde uit de Amerikaanse geschiedenis. Bijna al zijn latere films getuigen van

een gedoseerd vakmanschap zonder tierelantijnen. Op de een of andere manier speelt hij het

ook bijna altijd klaar om de acteurs te laten uitblinken met misschien als meest sprekende

voorbeeld Angelina Jolie in Changeling, wat mij betreft haar beste rol ooit. De mij onbekende

hoofdrolspeler Paul Walter Hauser speelt zijn rol uitstekend terwijl ook de andere acteurs

en dan vooral Sam Rockwell indruk maken.

Gave inleiding ook naar de uiteindelijke explosie toe, waarbij de alarmerende opwinding

gestaag toeneemt en is de scene van de explosie ook tamelijk indrukwekkend, de paniek knap

in beeld gebracht begeleid door zware audio dreunen.

De film heeft een kritische inslag op de ophitsende media van willen scoren, alsook op de

FBI die al te gemakzuchtig meegaat in de verdenking van een eenvoudige man en hem op

den duur zelfs probeert hun gelijk probeert op te duwen. Waarbij uiteraard door beide

kampen geen moment wordt stilgestaan bij een emotionele hel die Hauser en zijn moeder

Bates wekenlang hebben moeten ondergaan, uiteindelijk bij de speech van Bates aangrijpend

verwoord.

Ondertussen ook even aandacht voor de Spelen zelf, wanneer we Michael Johnson zien

winnen. En terecht natuurlijk om ook even de aandacht te vestigen op de Spelen zelf, of je

zou bijna vergeten dat die inmiddels ook aan de gang was. Een wrang contrast met het

wrede leed van een gewone man die enkel keurig zijn plicht deed.

Eén van de betere films van dit jaar. Je moet weer in de US zijn om mensen te vinden die al veroordeeld zijn nog voor hun schuld bewezen is. Nochtans had Jewell alles om een held te zijn, hij vond namelijk de tas met explosieven tijdens de honderdjarige viering van de Olympische Spelen in Atlanta, en ondernam onmiddellijk actie om iedereen in veiligheid te brengen. Er was niet meer dan één welgemikt nieuwsartikel nodig, gebaseerd op een FBI lek , om van hem een hoofdverdachte te maken. De film vertelt de kruisweg die deze wat naieve man (en zijn moeder) bijna drie maand lang moesten ondergaan. Aan de FBI heb je blijkbaar ook niet veel; grote mannen met kleine pikkies die niet wakker liggen om iemands burgerrechten te schenden en eigenlijk allesbehalve hun job doen zoals hoort. Geweldig acteerwerk van Hauser en Rockwell die de film opwaarderen met hun samenspel; goed idee om twee minder gekende, maar daarom niet minder talentvolle acteurs aan het roer te zetten want het is een schitterende film geworden.

Eigenlijk een hallucinante film deze Richard Jewell die gebaseerd is op ware feiten. Ongelooflijk dat zoiets kan dat een heksenjacht georganiseerd wordt op een lokale held alleen maar omwille van het feit dat de overheidsinstanties van geen hout pijlen weet te maken. Ook de media zelf komt er maar bekaaid vanaf en storten zich als een haai op hun gewillige prooi. De media is meedogenloos om de publieke opinie te kunnen beïnvloeden. De gevolgen zijn dan ook desastreus.

Wat te zeggen van Richard? Naïef en goedgelovig, dat zeker. Maar eveneens sterk patriottistisch en met sterke idealen voor recht en rechtvaardigheid. Kent alle regeltjes en procedures van buiten, maar neemt ze soms te letterlijk waardoor hij in de problemen komt (zie op de campus onder meer). Komt ook onderdanig over ten aanzien van hoger geplaatsten. Dom zou ik hem zeker niet noemen, integendeel. Autistisch zag ik hier al passeren, zonder de man te kennen en uiteraard me enkel baserend op hetgeen ik zag, kan ik me daar zeker wel iets bij voorstellen.

Prima rol van de onbekende Paul Walter Hauser. En ook met Rockwell zit je altijd safe. Als ik het bekijk online vrij accuraat verhaal van de feiten. Dikke 3,5* ook hier.

Deze film bekeken en wat was deze goed. Ondanks de lange speelduur (meer dan 2 uren) verveelde de film geen moment. Prima cast en de film zag er ook goed uit.

Ik kende het verhaal of de persoon niet, maar het was zeker de moeite om gezien te hebben. Een aanrader!

Weer een vakkundig filmpje van Clint Eastwood met een glansrol voor de mij onbekende Paul Walter Hauser als de dikke, naïeve maar aimabele beveiliger Richard Jewell.

Van de inhoud kun je van alles vinden, zo wordt Kathy Scruggs erg zwart/wit neergezet als totale bitch - terwijl zij zich niet meer kan verdedigen omdat ze in 2001 overleed. Het waarheidsgehalte van de discutabele methoden van de FBI ken ik niet, maar als het ook maar een beetje in de buurt komt van hoe het echt is gegaan, dan is dat behoorlijk schokkend. Let wel, dit ligt amper 25 jaar achter ons.

Het zal je maar overkomen dat de overheid, naarstig op zoek naar een zondebok om de gemoederen te sussen, achter je aan zit, gesteund door de rioolpers. In die zin is de film, als je even uitzoomt van de details, een aanklacht tegen de pers en willekeur van de overheid.

We zeiken in Nederland wel eens over de sensatiezucht en chocoladeletterkoppen van de Telegraaf, maar het kan echt veel en veel erger. In het buitenland maakt de pers mensen compleet kapot, met de opgejaagde Diana als bekendste voorbeeld.

4 sterren, gewoon degelijk, met een zeer overtuigende hoofdrolspeler.

Een film die praktisch gesneden koek was en tevens mijn interesse trok omdat ik deze zomer de serie Manhunt: Deadly Games had gezien waar de aanslag, Richard Jewell, de aanpak van de FBI en Kathy Scruggs ook uitermate goed uit de doeken gedaan wordt. Misschien wel beter dan hier...

Richard Jewell, het verhaal van de man die best wel erger deed voorkomen en genadeloos aan de schandpaal genageld werd door pers en FBI. Fragmentarisch wordt er een stukje voorgeschiedenis gebracht omtrent Jewell die op zijn zachtst gezegd rare gewoontes heeft en regelmatig zijn plicht voorbij gaat. Raar is het niet dat de man onder de loep genomen wordt, maar duidelijk is dat men veel te ver gaat in een soort persoonlijke hetze die nogal wat tijd en energie kost om af te wenden en een rectificatie te krijgen. Hauser doet het overigens prima als Jewell, toch vind ik Cameron Britton in Manhunt net iets beter en wordt het geheel toch allemaal iets beter onderbouwd met oorzaak en gevolg, en dat terwijl Manhunt gaat over de aanslagen van Eric Robert Rudolph.

Schrijnend zijn de pogingen Jewell te manipuleren via de zogenaamde instructievideo en het inspreken/na-apen van de bommelding zelf. Shaw wordt hier gebracht als de kwade genius toch werd dit allemaal ingegeven door erg veel druk van boven af, iets dat onvoldoende onderbouwd wordt. Zo komt Jewell er hier redelijk genadig af terwijl hij in werkelijkheid gemolesteerd werd bij een buurtsuper, zo liep de band met zijn moeder ook ernstige schade op, iets dat hier ook amper aan bod komt. En dan is er het karakter Kathy Scruggs die er niet bepaald best afkomt zowel in de film als de serie. Ja, Scruggs schijnt een ambitieuze dame geweest te zijn, soms uitdagende in de kleren, de nodige connecties bij de politie en iemand die wel van een stevig feestje hield. Toch wordt door verschillende bronnen het beeld van een gewetenloze sloerie die zichzelf 'verkocht' voor een goede artikel tegengesproken als kolder en komt tevens het beeld naar voren van een vrouw die nadien nooit weer het zelfde was.

Heel zwaar valt de film dit niet aan te rekenen, Eastwood lijkt zich vooral te concentreren op Jewell en doet dat op degelijke wijze, bijna zoals we van Eastwood gewend zijn. Toch vind ik de film niet helemaal compleet en had er meer vertelt kunnen worden en dan is er natuurlijk het feit dat de film mij niets nieuws bied aangezien ik Manhunt al gezien had. Jewell is daarom voormij een prima film te noemen, maar ook niet meer dan dat.

IJzersterk drama. Het verhaal is bekend en wordt vakkundig en sterk uitgewerkt door Eastwood. De opbouw is goed waarbij de kijker kennismaakt met de hoofdrolspeler en zijn achtergrond. Na de introductie ontvouwt zich het daadwerkelijke verhaal waarbij spanning en drama elkaar afwisselen. De kentering van held naar verdachte wordt uitstekend weergegeven. Het einde komt ook redelijk binnen. Het acteerwerk is van hoog niveau, met name Hauser is klasse. Top film. 4.5

Je hebt twee vijanden, de Amerikaanse overheid en de media. Dat overkomt de plichtgetrouwe beveiliger Richard Jewell. Tijdens de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 treft hij op een plein een rugzak aan met pijpbommen. Hij waarschuwt het aanwezige publiek dat er een bom ligt en handelt volgens protocol. Hij heeft waarschijnlijk flink wat mensenlevens gered. Media en overheid openen de klopjacht op de dader. Al snel zien ze met hun tunnelvisie Richad Jewell als verdachte. Want hij is een Einzelgänger, geen prater, woont bij zijn moeder en lijkt vrij rechtlijnig.

Van held naar verdachte... Dat gegeven wordt goed uitgewerkt in deze film, die gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Aan het eind van de film kun je alleen maar constateren dat we altijd waakzaam moeten zijn tav. media en overheid, omdat het soms verschrikkelijk mis kan gaan...

De echte Richard Jewell overleed in 2007 aan een hartaanval.

Ouderwets vakwerk van good old Clint. Sommige personages zullen vast wat zijn aangedikt of aangepast ten opzichte van de daadwerkelijke personen, om de vertelling wat meer drama mee te geven. Zoals in waargebeurde verhalen meestal wel gebeurt. Maar het geheel voelt natuurlijk aan, en is mede daardoor aardig meeslepend.

Daarbij zijn een aantal vertolkingen van grote klasse. Jewell zelf wordt door Walter Hauser knap neergezet. En Sam Rockwell speelt de gehaaide doch sympathieke advocaat op heerlijke wijze. Maar oude rot Bates tikt nog even een niveautje hoger aan. Je voelt haar pijn en verdriet bijna door je scherm heen.

De hand van regisseur Eastwood is goed voelbaar in dit braaf tussen de lijntjes kleurende drama - dat zich zo scherp aan het bekende verhaal houdt dat het ook haast een documentaire zou kunnen zijn. Als enige vermoed ik dan nog wat keuzes om Jewell wat onsympathiek neer te zetten, met zijn plakkerige natnekgedrag. En natuurlijk het over the top haaibaai gedrag van Wilde. Een kat naar de media, lekker makkelijk - en nogal laf gezien de echte Scruggs al in 2001 overleden is. Ook navrant, dat de film een aanklacht tegen het trial-by-media fenomeen wil zijn, maar vervolgens zelf een trial-by-movie pleegt.

Normaal kan ik de beheerste hand van Clint in de regie wel waarderen, maar in dit geval levert het een te slaapverwekkende film zonder enig vuurwerk op. En da’s gezien het onderwerp toch wat opmerkelijk. Even mat lijken de acteurs, daar springt er ook zo ongeveer geen een uit - behalve natuurlijk Hauser, die een erg knappe Jewell neerzet.

Prima film van regisseur Clint Eastwood over een sullige, vadsige beveiligingsmedewerker (Paul Walter Hauser) die tijdens de Olympische Spelen in 1996 door de media wordt bestempeld als terrorist. Hauser is geweldig in de hoofdrol en vormt samen met Sam Rockwell (als zijn advocaat) een hilarisch duo. De film weet precies de juiste snaar te raken en biedt een uitgebalanceerde mix van spanning, drama en humor.

Een aangrijpend verhaal en een puike acteerprestatie van Paul Walter Hauser, maar wat te saai, lang(dradig) en vlak voor mij. Ik ben wat kritischer in mijn beoordeling dan de meeste andere reviews.

Het was zeker een goede film en een aangrijpend waargebeurd verhaal, maar weet waar je voor kiest. Het wordt nooit spannend. De drama wordt goed overgebracht, maar het is toch echt Hauser die de film volledig in z'n eentje draagt. Ik vind het eigenlijk wel verrassend dat hij hier geen Oscarnominatie voor gekregen heeft. Maar toch kan ik niet super enthousiast zijn. Het verhaal is wat gezapig, wat traag. De film had beter een half uurtje korter kunnen duren. Of je had meer personages (zoals de journalist) wat verder moeten uitdiepen in de beschikbare tijd. Het is geen Clint Eastwood pareltje, maar een prima verfilmd, aangrijpend waargebeurd verhaal. 3 sterren.