VFW (2019)

Heerlijk! Deze film van regisseur Joe Begos (samen met Fangoria) is duidelijk gemaakt voor de grindhouse-fans en niemand anders! En dan in bijzonder voor fans van de jaren 80-actiefilms. Onmiskenbare beïnvloed door John Carpenter. En dan met name de klassieker Assault On Precinct 13 (of elke andere belegeringsactiethriller) Alleen nu is het een VFW- (Veterans of Foreign Wars) gebouw en staat die in een wereld rechtstreeks uit Escape From New York. Maar wel met veel splatter waardoor het zeker een eigen smoel bezit!

En dit keer weer eens niet een cast van jonge acteurs maar de oudere actiesterren; zoals William Sadler, David Patrick Kelly, George Wendt, Martin Kove en Fred Williamson. Deze cast heeft zichtbaar de tijd van hun leven. Naast het brute geweld speelt er een fantastische synth-soundtrack die ervoor zorgt dat de adrenaline blijft stromen terwijl met geïmproviseerde wapens, het bloed, afgehakte ledematen en exploderende hoofden de bar vult. Het lage budget is soms wel zichtbaar (of niet, doordat scènes te donker verlicht zijn) in de actiescènes.

Regisseur Begos schreef deze film niet zelf. Het is dus een minder persoonlijke film als zijn vorige film Bliss maar werkt in deze film wel met veel van dezelfde crew! Cinematograaf Mike Testin zorgt weer voor prachtige opnames in neon-korrel. De montage was in handen van Josh Ethier, die tevens nog even voor de camera verschijnt als Tank, de rechterhand van lokale drugsbaron Boz. Zijn andere kompaan is Dora Madison de hoofdrolspeelster uit Bliss.

Over het algemeen presenteert VFW geen nieuw verhaal of verhaal dat we nog niet eerder hebben gezien. Maar regisseur Joe Begos maakt er een heerlijke throwback van met een adrenaline-achtige klasse sfeer, een waanzinnig leuke cast die zijn ding doet en schittert en samen met prima praktische gore en geweld is het een film die je goed weet te vermaken !

Ouwe lullen festijn in lekker gruizig jasje. Leuk om Lang samen te zien met cult helden Sadler, Fred Williamson (oef, die is wel een dagje ouder geworden zeg) David Patrick Kelly en 'good old' Cheers stamgast George Wendt. Op bloed wordt ook zeker niet bespaard: bruut hard op momenten.

Begint fijn, maar uiteindelijk net iets te onevenwichtig om echt goed te worden. Die throwback is ook maar een maniertje van de regisseur om naar hartelust zijn liefde voor de 80's te botvieren. En die synth score mist een eigen smoel en daardoor daadwerkelijk de magie van een Carpenter. Vermakelijk zolang het duurt maar ook niet meer dan dat.

Goeie film over een aantal oude oorlogsveteranen die bij elkaar komen in een bar van één van hen. Ruig, rauw en een flink portie geweld, maar wel met een bepaalde sfeer gebracht. Het had zo een John Carpenter film kunnen zijn. En in dat kader: beter goed gejat dan slecht bedacht (want het kijkt allemaal wel lekker weg en ook de cast met wat oude rotten is leuk). Een kleine 3.5 sterren.

Voor mij mislukt als ode aan Carpenter en betere jaren 80 hak en slagwerk met bloedfontijnen.

Acteurs hebben duidelijk lol in dit project en er zitten paar heerlijke momenten in.

Maar het geheel is voor mij iets teveel komedie en mis teveel spanning.

Soundtrack is wel aardig en Stephen Lang cool maar snel weer vergeten.

Zeker geen goede film, maar door het enthousiaste spel van de doorgewinterde cast wordt het toch nog een klein feestje. De chemie tussen de hoofdrolspelers is voelbaar en de voortdurende stroom aan onderkoelde oneliners werkt aanstekelijk. Gelukkig maar, want verder is dit een vrij lelijk gefilmd, ultragewelddadig rommeltje, een soort zombiefilm maar dan zonder zombies. De dik aangezette John Carpenter-achtige score is evenwel best cool. Fangoria presents en dat zie je. Op een litertje bloed meer of minder wordt duidelijk niet gekeken.

"Cavalry ain't coming."

'Bliss' was een leuke verrassing, maar dit is helaas weer een stap terug. Misschien omdat Joe Begos het verhaal ditmaal niet heeft neergepend?

'VFW' kun je zien als een eigenzinnige variant op 'Assault on Precinct 13'. Vanuit dit gegeven zie je hoe een groepje oorlogsveteranen rondhangt in een bar en oude tijden ophaalt. Het onderonsje wordt ruw verstoord door een tiener die achterna wordt gezeten door junkies, omdat ze hun drugs heeft gestolen.

De cast bestaat voornamelijk uit oude rotten in het vak. Ze hebben er duidelijk plezier in, maar dat verhult jammer genoeg niet hoe leeg het gebeuren is. De bad guy is namelijk nietszeggend en qua narratief gebeurt er weinig bijzonders. Hierdoor is het echt wachten totdat de boel losbreekt. Overigens is het wel leuk om Dora Madison in een klein rolletje te zien.

Begos weet gelukkig wel zijn eigen touch aan de film te geven. Op deze wijze vindt er een aardige throwback plaats naar de jaren '80 overgoten door neon. De extreme geweldsuitbarstingen zijn op momenten best lekker, terwijl het bloed alle kanten opvliegt. Wat dat betreft zijn de praktische effecten weer in orde te noemen.

Al met al een redelijke horror, maar hier had ik stiekem meer van verwacht.

2,5 Sterren.

Sierra McCormick mocht blij zijn dat ten tijde van VFW de kroegen niet allemaal in lockdown zaten, want anders stond ze daar mooi voor een dichte deur met een vracht drugs en talloze agressieve junkies achter haar aan. In VFW krijgt ze hulp van een stelletje heerlijke B-acteurs. Stephen Lang (die hier wederom laat zien meer te zijn dan een beestachtige bikkel, maar ook een verdienstelijke acteur) is de barman en zijn stamgasten zijn William Sadler, Martin Kove, Fred Williamson, David Patrick Kelly en George Wendt. Puur om deze gasten te zien ouwehoeren met een biertje is al een genot, laat staan als ze het lekker opnemen tegen een stel geflipte drugsverslaafden. Dit resulteert in een reeks aangenaam lompe taferelen, maar helaas trapt regisseur Joe Begos ook net iets te vaak op de rem om saaie figuren als die jonge soldaat Shaun tijd te geven. Ook de grote schurk had wel iets leuker gemogen. Anderzijds geeft VFW ons William Sadler die one-liners eruit gooit terwijl hij met een cirkelzaag in het rond zwaait. Meer heb je als filmliefhebber eigenlijk niet nodig.

3,5 sterren.

SF-thriller doet sterk denken aan de post-apocalyptische B-films uit de jaren '80 met een keur aan oude rotten in de filmwereld. Het verhaal speelt zich af in een groezelig café genaamd VFW (Veterans Fighting Wars), waar oorlogsveteranen samen komen en verhalen uitwisselen. Onder leiding van barkeeper Fred [Stephen Lang] nemen de veteranen de wapens op tegen een drugsdealer en diens schurkenbende wanneer die proberen het café in te nemen.

Stripachtige schurken, een eenvoudig verhaal en de kans voor bejaarde acteurs om te laten zien wat ze kunnen biedt een aardig spelletje "waar ken ik dat gezicht ook alweer van?" voor de liefhebbers, maar dit kent geen verrassingen. Door de gebrekkige belichting is de actie zo nu en dan bovendien moeilijk te volgen. Leuk voor fans van de acteurs, dat wel.

Aardig.

Deze VFW was een horrorfilm waar ik best wel wat over had gehoord, zeker omdat ik een beetje binnen het publiek val waar de film voor gemaakt is. Een kijkbeurt kon dan ook niet al te lang uitblijven, en recentelijk was het dan eindelijk eens tijd om deze film te zien. Het viel niet tegen, maar ook niet mee.

Deze film maakt al snel een redelijk artistieke indruk wanneer de felle neonkleuren vroeg om je oren zweven. Alle ruimtes zijn met rood of blauw licht ingekleurd en visueel is de film dan ook de moeite waard. Tel daarbij wat sterke en bloederige gore op en je zou met deze film erg goed moeten zitten. Toch krijgt Begos de combinatie niet ideaal naar voren.

Vooral omdat de combinatie van gore en artsy beelden niet echt goed samen gaat in dit geval. Het blijft voortdurend donker tijdens deze film waardoor heel veel mooie dingen toch buiten beeld blijven. Dat terwijl wat er getoond wordt best gaaf te noemen is. Het bloed mag rijkelijk in het rond vliegen en de opening maakt dit al snel duidelijk, jammer dus dat je het regelmatig te moeilijk kan zien.

Met het camerawerk of het acteerwerk is verder weinig mis, wel met het tempo die ervoor zorgt dat de film een redelijk aantal inkakmomentjes kent. De schurk van de film is ook weinig boeiend of dreigend, regisseur Begos neemt ook niet echt de moeite om van hem een intrigerend personage te maken. Gelukkig zijn de bejaarde heren dat wel en dat levert wat leuke scenes op.

De film gaat er soms hard aan toe en dat creëert wat fun, waardoor de film een mix is tussen luchtig horrorgeweld en scenes met een doodserieuze toon, maar in zijn geheel ziet het er toch net wat te goed uit om een onvoldoende te scoren. Het is alleen zo jammer dat de film zo weinig laat zien door de te donkere belichting en de vluchtige montage, anders was dit zomaar een pareltje geweest.

John Carpenter zelf lukt het niet meer en ook hier lukt het een jong team ook niet. jammer want de verwachting was hoog. Sure een splatter variant op Assault on Precinct 13 dat is wat je krijgt, maar het is niet spannend, de karakters zijn eendimensionaal, teveel rode en blauwe kleurenfilters en te weinig filmische kwaliteit. Een slappe B-film op één locatie met junkies als slappe zombies. En de splatter zelf die is onderbelicht. Leuk om Fred Williamson en George Wendt even terug te zien maar al die C-films op VHS vroeger die waren veel leuker dan het merendeel van wat er tegenwoordig voor de horrormarkt geproduceerd wordt.

Gisteren Bliss nog maar eens herzien, en wat een fijne film is dat toch. Dus bedacht dat ik eens wat meer van regisseur Joe Begos moest zien, en dit leek de voor de hand liggende keuze - tenslotte, een vergelijkbaar verhaal, en zelfs een overlap in de cast met Dora Madison.

Maar het blijkt dus een totaal andere film - half om half Assault on Precinct 13 en From Dusk till Dawn, en eigenlijk hou ik niet zo van dat soort geknipoog, van mij mag het gewoon wel een origineel verhaal zijn. En als ik dan toch aan het vergelijken ben met Bliss klopt de pacing daarvan toch ook wel een heel stuk beter, VFW valt meerdere keren nogal dood.

Toch kijkt het even goed wel fijn weg, en de cast is echt super leuk - wellicht boven al het andere doordat ze er zichtbaar lol in hebben en het allemaal niet al te serieus wordt. Ook leuk even puzzelen 'waar ken ik die kop ook alweer van', en dat valt nog niet eens mee want er spelen er een paar net een ander soort rol als waar je ze van kent. Behalve Fred Williamson dan, want die doet zijn rol uit FDTD rechtstreeks over. Ook dat is leuk.