This Is Not a Burial, It's a Resurrection (2019)

Cinematografisch erg fijne film met enkele treffende en sprekende beelden of scènes. De oude kranige dame is ijzersterk in haar rol. Het begint al erg sfeervol en voor mij ook emotioneel. Hoe de camera vanuit close-up verticaal langs haar lichaam passeert wanneer ze te horen krijgt dat haar zoon overleden is, vond ik bijzonder knap. Maar het bleef niet bij die ene scène. Ook later passeren nog vele stiltebeelden van haar de revue zoals na de brand en er één voor één een schaap bij komt zitten. En ook die eindscène met haar was fenomenaal.

Ook haar drijfveer om te vechten voor haar dorp en kerkhof vond ik een fijn plot. Tradities en culturele waarden versus welvaart en ontwikkeling. Eigenlijk best genoten van deze film met zijn frisse aanpak. Fijne kennismaking met Lesotho!

De film begint als een duister, spannend verhaal over de dood en hoe een oude weduwe haar geloof in God verliest en wordt dan een film over hoe een dorp in opstand komt tegen de ‘vooruitgang’ (hier de bouw van een dam waardoor de doden op de begraafplaats zullen worden weggespoeld door de vloedgolf) die een fataal ingrijpen in de natuur en traditie behelst, maar lijkt de twee zaken te verbinden doordat het christendom het begin was van die ‘vooruitgang’. Waar het christendom de wederopstanding van de doden leert, leert het dorp c.q. de film de wederopstanding van de levenden. Er is geen vooruitgang maar slechts verandering, de dood en de eeuwige terugkeer van alles waarbij ook het christendom lijkt te kunnen worden overwonnen.

De film heeft een fraaie wat poëtische vertel- en beeldtechniek maar wist me niet erg te pakken. De film is wel bijzonder, met name hoe het traditie en de moderniteit mengt in bv. de muziek waarbij traditionele Afrikaanse muziek uitstekend blijkt te mengen met modernistische, atonale horrormuziek. De cirkel van de natuur komt ook op die manier op een fraaie wijze rond.

Wat een prachtige film met een openingsshot om nooit te vergeten.

De verteller bespeelt de lesiba, een blaasinstrument dat klinkt als Miles Davis die freakt terwijl de bespeler klanken uitstoot. Hij verhaalt over het ontstaan van de Treurende Velden, het gebied waar de doden de doden begraven en waar je de kerkklok diep onder water kunt horen luiden.

Slow cinema, en indien je je eraan kunt overgeven, word je rijkelijk beloond.

Een gemeenschap in Lesotho dreigt het land waar zij hun hele leven van hebben geleefd te verliezen door de aanleg van een waterreservoir. Dorpshoofd Khotso [Tseko Monaheng] weet de meeste bewoners te overtuigen van het belang van deze verandering, maar de 80-jarige weduwe Mantoa [Mary Twala] legt zich daar niet bij neer. In haar ééntje doet ze een poging om de minister op andere gedachten te brengen, maar ze stuit op een muur van bureaucratie die ze alleen kan beslechten met de hulp van de priester [Makhaoloa Ndebele], de enige persoon in de omgeving die kan lezen en schrijven. Een simpel verhaal krijgt een grote emotionele diepgang door een fantastische rol van Twala, de poëtische beelden van Pierre de Villiers en het uitgekiende, bedachtzame tempo waarin Moheses parabel zich ontvouwt.

Wanneer de autoriteiten in naam van de vooruitgang een dam willen bouwen, waardoor een vallei onder water komt te staan, komt een oude vrouw in verzet. Zij voelt het einde van haar leven naderen en wil begraven worden waar zij geleefd heeft en waar haar voorouders en familie te rusten gelegd zijn.

Dat is het thema van deze empathische film met een indrukwekkende Mary Twala Mhlongo in een van haar laatste rollen. Mijn kennismaking met een film uit Lesotho is mij goed bevallen.