Waves (2019)

Wat een zeikverhaal eigenlijk. Muziek en beelden redden de film, die qua storyline (te) dicht op een soap zit, en maar eindeloos doorkabbelt. Wel sterk acteerwerk van vrijwel de gehele cast.

Een intens familiedrama in twee bedrijven. Ik vond het eerste bedrijf (voor de knip in het verhaal) aangrijpender dan het tweede. Regisseur Shults speelt met kleuren en muziek om sfeer en gemoedstoestanden te accentueren. Hoewel dat niet altijd geslaagd is, zorgt het wel voor een aparte kijkervaring. Vermeldenswaard zijn in ieder geval de vertolkingen van Taylor Russell en van Kelvin Harrison Jr. als haar broer, om wie het allemaal draait. Een bijzondere film.

Gisteren waves gekeken. Geen trailer gezien, vooraf en de omschrijving op IMDB deed me eigenlijk niet zo veel, dus ik dook er redelijk blanco in.

En dan begint het. Allereerst word ik gedwongen de volumeknop van mijn afstandsbediening in te drukken naar beneden door een oorverdovende muzieklawine van Tame Impala. Wel mooi, maar in combinatie met de beelden, "fancy" camerawerk en lichteffecten ga ik er al meteen vanuit dat deze film vooral jongeren aan gaat spreken. Wat volgt is een soort van videoclip die niet zou misstaan op MTV (doen die eigenlijk nog videoclips, of ben ik nou zo oud?) Ik zit er een beetje ongemakkelijk bij die eerste 5 minuten.

Wat volgt zijn 2 delen. Een drama en de nasleep. Het eerste deel doet me denken aan de hilarisch snelle teloorgang die ik ook zag in Requiem for a dream. Mwa, dus. Toch boeit het, door het prima acteerspel en er gebeurt vanalles, dus echt tijd om je te vervelen heb je niet.

Het tweede deel is vooral gebaseerd op de rouw-principes. En natuurlijk moeten er ook traantjes vloeien in de vorm van vergeving, loslaten en tot elkaar komen. De top-ingrediënten voor een drama-film. Al gaat dat, net als het eerste deel, ook redelijk snel voor mijn gevoel.

Al met al kon ik toch blijven zitten. Het einde is wat abrupt, maar dat doet geen afbreuk aan de film zelf. Alles is open, er is genoeg gezegd, het komt wel goed.

De soundtrack is prima, alleen had het camerawerk wel wat rustiger gemogen, hoefde er voor mij niet steeds een videoclip element in te hoeven en wat me uiteindelijk wel ging storen was al dat gespeel met licht. Ja, ik denk dat die "hippe" elementen mijn score misschien wat lager laten uitvallen daardoor.

Heb Waves gisteren gezien en tijdens het kijken kon ik de kritiek al dromen, zeker omdat het een witte regisseur betreft. Volgens mij toch vooral een kwestie van misinterpretatie (en je vooroordelen bevestigd willen zien worden). Al had ik ergens ook wel liever gezien dat een zwarte acteur de rol van Lucas Hedges had gespeeld, wat eigenlijk nergens op slaat omdat het verder niet ter zake doet.

De zwarte acteur speelt de enigszins agressieve masculine jongen en de witte acteur de rustige zachtaardige jongen, wat stereotypen in de hand zou werken. In deze vertelling had het echter net zo goed omgekeerd kunnen zijn, en zo zwart/wit is het sowieso niet, het personage van Kelvin Harris Jr. (die overigens merkwaardig veel op mijn broer lijkt) is sympathiek maar ontspoort. Het personage van Lucas Hedges zie ik ook een white savior worden genoemd, maar uiteindelijk draait het toch vooral om haar rouwverwerking en is hij eigenlijk slechts een middel om daartoe te komen. De scènes tussen de zoon en de terminaal zieke vader kan je zelfs zien als een soort surrogaat voor het afscheid wat zij nooit van haar moeder heeft kunnen nemen. Het script is in eerste instantie overigens geschreven zonder zwarte familie als uitgangspunt, dat is pas ontstaan dankzij Kelvin Harris Jr. op de set van Shults' vorige film It Comes at Night. En zo is er nog meer kritiek met betrekking tot afkomst regisseur en inhoud van de film die ik niet terecht vind (maar wel begrijp waar het vandaan komt en hoe gevoelig dat met name in de VS ligt).

Lees ook in meerdere recensies een gebrek aan empathie en oppervlakkige personages, waar ik het ook zeker niet mee eens ben. Was juist zeer emotioneel betrokken en jankte weer als vanouds. Enkele dialogen tussen kind en ouder zijn helemaal raak. En toch ook wel enkele subtiliteiten. Erg sterk hoe bijvoorbeeld pas laat in de film duidelijk wordt dat de moeder niet de biologische moeder is. De kritiek van style over substance (kleuren, cirkelende camerabewegingen, beeldverhoudingveranderingen en muziekkeuzes zijn allemaal heel prominent aanwezig) deel ik dan natuurlijk ook niet. Op dat gebied wel echt geweldig, vooral de kleuren. De gesplitste structuur is uiteraard ook opvallend (à la The Place beyond the Pines) en verdeelt de kijkers ook. En toch blijkt het uiteindelijk een ronde vertelling te zijn, met dezelfde begin- en eindscène en heel subtiel ook dezelfde geluidsband als je de kleurige aftiteling afkijkt.

Luce is trouwens een mooie companion piece hierbij. Beetje een onderschatte film.

O en ik heb de cameo van Harmony Korine helemaal gemist. Iemand die hem kan aanwijzen? Hij speelt blijkbaar een leraar ergens...

Tamelijk briljante vormgeving en een aantal revelaties ten aanzien van acteerwerk. Gemakkelijk in mijn top tien van ‘19.

4.5.

Euphoria the movie.

Deze film doet een hoop goed. Visueel is het fris, snel, eigentijds. Ook qua soundtrack is het allemaal erg fijn. Helaas weet de film emotioneel mij niet over de streep te trekken. Het wil wat poëtisch dromerig zijn bij momenten. Maar het hanteert ook de botte bijl bij het eerste deel. Dat is dan ook voorspelbaar en daardoor werkt dat deel niet goed genoeg. Ondanks de climax lekker hectisch is. Deed mij beetje denken aan Safdie bros. Daarna neemt de film meer rust en ligt het ergens wel in de lijn met een Malick. Helaas is de film daar dan weer iets te traag. Deel met zijn vader voelde als los zand.

Hoop interessante dingen in deze film. Vond het ook fijn dat het zwart zijn niet echt een rol heeft in deze film. Iedereen is hier gewoon een individu. Klinkt logisch. Maar in de hedendaagse westerse cinema is dat toch wel eerder een uitzondering dan regel.

3.5 sterren. Maar zeker wel een aanrader.

“You have so much love to share with the world and so much life yet to live.”

Uitstekende film. Je kunt zien dat Shults één van de crewleden is geweest van Terrence Malick, en zeker het camerawerk in het tweede gedeelte doet aan een Malick film denken. Het eerste gedeelte is erg druk en chaotisch, en de muziek is soms zeer indringend aanwezig. Dat hoort ook bij het verhaal van Tyler (Kelvin Harrison Jr.), die steeds verder afdwaalt en uiteindelijk alles verliest. Dit gaat allemaal erg snel, en het is aan het acteerwerk te danken dat het allemaal wel indruk maakt. Ook audiovisueel is dit gedeelte erg sterk gedaan.

In het tweede gedeelte komt de film tot rust, wat ook wel past bij het personage van Emily, de jongere zus van Tyler die te kampen heeft met een schuldgevoel en te maken krijgt met vechtende ouders, een eerste liefde en een broer in de gevangenis. Taylor Russell is een openbaring, en ook Hedges, Sterling K. Brown en Goldsberry zijn ijzersterk. Waves gaat over familie, vergeving, rouw, boetedoening en één verkeerde beslissing die soms alles kan verwoesten. Dat de film mij een triest en beklemmend gevoel gaf, maar ook een gevoel van hoop en blijdschap, zegt alles over de diepe indruk die de film achterlaat.

Erg mooie film, die me regelmatig wel wat aan de HBO-serie Euphoria deed denken. Zowel wat betreft de rauwe thematiek met (vooral) tieners in de hoofdrol, maar ook de prachtige broeierige cinematografie, wat wellicht ook komt door de productie door A24.

Ik wist eerst niet helemaal wat ik aanmoest met de shift in perspectief naar het zusje maar later valt het wel aardig op zijn plek. Hoewel ik eigenlijk verwacht had dat ze, na het zien van haar vriend die zijn stervende vader min of meer vergeeft, haar eigen broer ook weer op zou zoeken in de gevangenis en dat soort van zou kunnen afsluiten. Dat had me een wat mooier ronder einde geleken in het hele thema 'menselijkheid en vergeving'.

Verder gewoon een erg sterk geacteerde en vooral ook prachtig gefilmde en gemonteerde film die heel sterk bepaalde dingen overbrengt. Exemplarisch is bijvoorbeeld de scène met het sms-gesprek dat Tyler voert met zijn vriendin. Hoe spannend en invoelbaar is zoiets te brengen kun je je afvragen, maar deze film slaagt daar door de sterke montage erg in.

Verdient wel wat meer aandacht hier.

4*

Visueel mooie film met veel dromerige bokeh-shots, prominente popnummers en slowmotion, die veel overeenkomsten heeft met de audiovisuele stijl van de serie Euphoria.

Het drama is realistisch neergezet en de ontwrichting in het gezin is goed voelbaar. Niet in de laatste plaats door het sterke acteerwerk van o.a. Taylor Russell (dochter Emily) en Sterling K. Brown (vader), maar de overige castleden deden het ook uitstekend.

Wel vond ik de film soms wat too much qua visuals. De eerdergenoemde dromerige cinematografie met lichtflitsen, blur en flitsende popsongs zijn style over substance. Niet erg af en toe, maar de film had wat dat betreft korter gekund. Nog liever had ik dan gewoon inhoudelijke dialogen gezien ipv steeds maar weer sfeershots.

Alsnog een goede film, maar daardoor toch een volle punt aftrek.

Uitstekende film over een jonge worstelaar wiens leven het ogenschijnlijk voor de boeg gaat. Een mooi familiedrama dat hier en daar weet te ontroeren. Een goeie soundtrack, mooie beelden en vooral prachtig camerawerk die je samen op een fijne en sfeervolle manier meevoeren in het verhaal. Het had wellicht wat korter gekund, maar dat had niet gehoeven voor mij.

Meer stijl dan inhoud, zoveel wordt al duidelijk in de energieke opening waarin de camera werkelijk constant, en zeer nadrukkelijk, in beweging is. Die keuze valt overigens nog wel te verdedigen, maar dat geldt niet voor de oppervlakkige karakteriseringen, het melodramatische en voorspelbare verhaal en de vele dialogen die door een amateurgezelschap lijken te zijn geïmproviseerd. Centraal staan Tyler, een zwaar verliefde tiener die flink aan de weg timmert als worstelaar, en zijn directe familie. Wanneer Tyler in korte tijd twee grote tegenslagen te verwerken krijgt, stapelen de melodramatische gebeurtenissen zich in rap tempo op en staan Tylers vader, stiefmoeder en zus voor de zware taak om licht in de duisternis te vinden.

Wanneer scenarist/regisseur Trey Edwards Shults zich richt op Tyler of zijn zus, is de film weinig interessant. De beste momenten komen wanneer vader Roland [Sterling K. Brown in een intense, effectieve rol] probeert met zijn gezinsleden te communiceren, maar er is geen enkel excuus voor de overdadige speelduur.

Indringend drama dat qua dromerige sfeer wel wat doet denken aan het werk van regisseur Terrence Malick. Er wordt uitstekend spel geleverd en het script heeft heel wat voor de kijker in petto, maar het is vooral op visueel- en audiogebied dat de film indruk weet te maken. De vormgeving is bij vlagen echt schitterend, met virtuoos camerawerk en een bijzonder gebruik van kleur. De gelaagde, zeer diverse soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is ook eersteklas. Aan de lange kant en de tweede helft is minder imposant dan de eerste, maar al met al zeker een bijzondere kijkervaring.

Zeker een film waar veel aandacht aan is besteed. Ook het acteerwerk is niets mis mee. Toch kon de film me niet helemaal grijpen. Voor mij komt dit deels door het camera werk (lange out of focus, vervaagde kleuren) en de soundtrack. De soundtrack zelf is prachtig afgemixed (voor de audio fanaten is dit genieten), maar niet altijd even passend bij de sfeer van de film of de emotie die je van de beelden krijgt. En de nogal gekunstelde wisselingen in formaat (van 16:9 naar 21:9 naar 4:3) hielp ook niet om in de film te komen. Het script hapert voor mij ook wat. Soms waren er soms echt te lange scenes die ik liever op de bonus CD had kunnen terugvinden bij de 'deleted scenes'. Bovendien is het verhaal nogal kunstmatig opgedeeld in twee delen. Het eerste half uur van het 2e deel was ik zoekende waar de filmmaker heen wilde gaan. Het einde is afgeraffeld. Er moeten nog wat vinkjes gezet worden. Daarom zakt deze film bij mij nogal in mijn score. Wat een potentiele 4 - 4,5 ster had kunnen worden is nu een 3 sterren film geworden.

Oef, sterk.

Mijn eerste 4,5* dit jaar. Waves had zeker in mijn top 3 van 2020 gestaan, als het er toen van was gekomen. En ik vermoed op nummer 1.

Shults groeit nog steeds na zijn intense debuut Krisha en sterke tweede film It Comes at Night. Prachtige cinematografie, een top cast en een ontzettend ingeleefd drama; Ik hield het niet droog. A24 Just keeps on coming. Shults komende wordt een aflevering van de HBO thriller serie Cutblock, kennelijk. Jammer dat het nog steeds wachten is op zijn nieuwe film, maar ik ben daar uiteraard ook zeer benieuwd naar.

4,5*

Eerste uur is een ietwat vermoeiend Gen Z verhaal over grote kansen en daarbij horende prestatiedruk, met een overdreven dramatisch verloop. Als je daar al voor kiest, maak het dan in ieder geval iets korter... Het tweede gedeelte, met een erg prettig acterende Taylor Russell, bevalt een stuk beter en de regisseur slaagt er ook nog in om het geheel een soort coherent einde te geven.

Deed me qua stilering (lichtgebruik, sfeer, muziek) ook denken aan films als Moonlight en Queen & Slim. Is dat langzamerhand geen bepaalde stijl aan het worden?

Cijfer mag na herziening blijven staan. Knap hoe regisseur Trey Edward Shults hiermee de lat voor zichzelf erg hoog legt door een ideale combinatie te verwerven tussen een eigen stilering en wat bekendere dramatiek. Het acteerwerk is uitstekend, de visuele aankleding doeltreffend en het plot altijd wel interessant. Tegen de tweede helft worden er een aantal bijzonder effectieve emotionele tentoonstellingen aan de kijker gepresenteerd, waarmee Shults laat zien niet alleen veel controle te hebben over sfeerzetting, maar ook over de inhoud. Het gesprek tussen dochter en vader waar beide kanten zichzelf openstellen tegenover de ander bevat één van de best geacteerde momenten die ik ooit heb gezien. Een gebrek aan inhoudelijke originaliteit zit een hoger cijfer in de weg, maar een favoriet blijft dit absoluut.