Synchronic (2019)

Leuk om te zien dat regisseurs Justin Benson en Aaron Moorhead per film steeds meer de beschikking krijgen over een groter budget en professionele akteurs, al gaat dat hier wel een beetje ten koste van de ideeën en de creativiteit. De film begint heerlijk mysterieus en freaky, maar gaandeweg worden plot en personages steeds meer voorspelbaar en standaard uitgewerkt. Jammer, want de film beschikt visueel over veel fraaie surrealistische momenten en vooral Anthony Mackie is hier erg goed. De soundtrack is overigens sporadisch iets te nadrukkelijk aanwezig, vooral in het begin van de film.

Net niet.

Toen ik aan de film begon dacht ik dat het een beetje een b-filmpje zou zijn. Maar na de eerste scene weet je wel dat de regisseurs wel meer willen zijn. De sfeer is ook duidelijk het sterkte aan de film. De heren hebben nu ook best grote namen aan hun film gebonden, en wellicht dat het daardoor ook wat mis gaat bij deze film. Want wanneer het plot de overhand neemt verliest de film een groot deel van zijn glans. Het acteerwerk van de heren is op de automatische piloot en het plotje met een meisje dat in de tijd is verdwaald krijgt teveel uitleg in dialoog waardoor het meer een Nolan film is dan een mijmerende Lynchiaanse nachtmerrie. Wat het makkelijk had kunnen zijn en in mijn ogen ook had moeten zijn.

Hoewel mijn cijfer niet hoog is, is dit geen totale afrader, het vermaakt zeker en bepaalde stijlkeuzes zijn wel goed gedaan.

Maar het had meer kunnen en moeten zijn.

2.5 sterren.

Ik volg Moorhead en Benson sinds ik Spring heb gezien. Ik vind het technisch gezien goede regisseurs en ze weten qua productie waarde het maximale uit een minimaal budget te halen. Ook hebben ze altijd wel interessante uitgangspunten, maar ik heb altijd het idee dat er meer in zit dan eruit komt.

Daarom was ik super nieuwsgierig naar deze film. Ik hoopte dat de heren geleerd hebben en nu kwamen met iets dat behalve een goed uitgangspunt ook een volwaardige afwikkeling zou krijgen. Helaas was deze film daarin (weer) een teleurstelling.

Wat er wel anders is deze film (en wat ik vaak miste in vorige films) is dat er nu wel daadwerkelijk een probleem is en dat er ook dreiging is. het probleem is de verdwijning van een meisje (dochter van beste vriend vd hoofdpersoon) en de dreiging is als je met een tijdreis pil teruggaat moet je binnen 7 minuten weer op dezelfde plek terug zijn anders blijf je in de tijd hangen. . Helaas komt het verhaal schromelijk tekort.

Uiteindelijk zit je naar een soort aaneenschakeling van korte filmpjes te kijken die allemaal hetzelfde gaan. Man reist door tijd, komt gevaar tegen, moet rennen voor zijn leven. Het is gewoon heel dom, echt heel dom. En dan moet er krampachtig naar een soortvan feelgood einde gewerkt worden die wat mij betreft echt mega tenen brekend krom is. Graag zou ik hier precies willen vertellen waarom dit einde zo achterlijk is, en in een soort schriftelijke haatbui ontsteken.

Maar dat doe ik niet, ik denk dat jullie dit soort eindes wel kennen. Je weet wel, alles stuurt aan op een soort kansloze missie waarbij je weet dat in elk realistisch scenario de hoofdpersoon zijn verlies zou moeten erkennen en pakken. Maar in plaats daarvan komt het toch weer goed. Met natuurlijk een heroïsche zelfopoffering erbij. Persoonlijk ben ik nogal einde-gevoelig, als dat niet goed zit dan heb je gewoon geen goede film gemaakt.

Het is zo zonde want andermaal bekruipt mij weer het idee dat dit gewoon een hele interessante, dramatische en verscheurende film had kunnen zijn. Als er niet consequent verkeerde keuzes gemaakt zouden worden.

Begrijp mij niet verkeerd hoor. Er is ook genoeg in deze film dat het geen onkijkbare kost maakt. De acteurs, vooral de hoofdrol, doen het goed. De effecten zijn cool, ook de gore dat meer aan het begin van de film gebruikt wordt. Laten we zeggen dit is weer typisch Amerikaans. Het ziet er allemaal aan de buitenkant prachtig uit mooie plaatjes en alles top, tot je een hap neemt en dan smaakt het gewoon niet echt ergens naar. En dan krijg je spijt, want je had in deze 100 minuten iets beters kunnen zien.

Kortom, ik geloof niet meer zo in Benson/Moorhead. Dit zijn geen onafhankelijke filmmakers, maar gasten die naar Hollywood formule films willen maar het budget nog niet hebben. En als ik een onafhankelijke film wil zien verwacht ik dus meer risico, verrassing en creativiteit. Dat brengen de heren simpelweg niet.

Aardige film waarin twee ambulancebroeders de laatste tijd veel slachtoffers tegenkomen die een bepaalde drug hebben genomen. Een tijdreis-film met een wat andere insteek. Het begin doet wat rommelig aan en het duurt ook even voordat de film goed op gang komt. Sfeervol in beeld gebracht en New Orleans vormt een prima setting.

Een wat vergezocht SF-drama waarin ambulancemedewerker Steve [Anthony Mackie] op zoek gaat naar de bron van de synthetische drug Synchronic die de laatste tijd tot bizarre doden leidt. Een toevallige ontmoeting met de ontwikkelaar van deze drug brengt Steve tot het besluit om zelf te experimenteren met deze drug. Niet onaardig basisidee leidt onder een matige uitwerking die een wirwar van ideeën samenvoegt. De special effects zijn zeer wisselend van kwaliteit en het romantische einde lijkt uit een hele andere film te komen. Mackie houdt de boel overeind.

Indie-regisseurs Aaron Moorhead en Justin Benson maken voor de vierde keer een soort hybride-film tussen sci-fi en lichte horror-invloeden. En wederom is dit een film met grote ideeën maar strandt het door de minder goede montage. Of het lag aan het schrijfwerk van het script? Het is niet solide in de verhalende ontwikkeling waardoor de film af en toe veel moeite heeft om zijn toon vast te houden. Er zijn wel meer middelen dan voorheen en er is aanwezig Hollywood-talent waardoor het misschien ook hun meest toegankelijke tot nu toe is maar meer dan een creatieve rommelige sci-fi werd het niet. De visuele effecten zijn subtiel geïntegreerd en zien er verzorgd uit! Als de film zich wat minder primair bezig had gehouden met karakter- en wereldopbouw had dit vermoedelijk een fijnere film geweest. Nu blijft het teveel bij goede bedoelingen en ideeën.

Redelijk rechtlijnig.

Het houdt wellicht niet over, maar drie sterren mag Synchronic wel verdienen. Nipt weliswaar, want sterk is de prent nou ook weer niet. Wat begint als een duistere misdaadthriller, ontpopt zich halverwege al meer als een mysterieuze sciencefictionfilm. Waterdicht is de voorstelling van regisseursduo Benson & Moorhead allerminst, maar onderhoudend is de kijkervaring wel. Anthony Mackie weet in ieder geval de aandacht vast te houden, ondanks dat de iets te opzichtige green screens regelmatig afleiden. Een actueel euvel.

Toegeven, er is niet heel veel nieuws onder de zon. Wellicht zit de kracht in het redelijk simpele en rechtlijnige verhaal, iets wat menige tijdreisfilm ontbeert. Dat de film waarschijnlijk met een niet al te hoog budget is gemaakt weet men aardig te verdoezelen (op de kunstmatige achtergronden na dan) maar de spanning blijft behouden. Mede omdat je niet precies weet waar het allemaal heengaat. De trips die de drugs veroorzaken zijn telkens een vraagteken en zelfs het einde blijkt minder zoet dan verwacht.

***

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Net niet.

Synchronic is zonder twijfel 1 van de meer apartere films die recent is uitgekomen. Het regieduo die de film bracht weet ook wel wat met de film om te vangen, maar stoppen de beste scenes in de eerste helft. De tweede helft kent namelijk te veel keuzes vanuit de regiestoel die de film niet ten goede komen.

De film begint grauw en apart. De eerste scene hint direct naar iets dat vernieuwend is, en daarmee weet de film een aardig mysterieuze toon te hanteren. Die toon weet voor een lange tijd te werken, maar eenmaal de film z'n richting bekendmaakt begint het kracht te verliezen. Het mysterie wordt er misschien ook niet echt lang genoeg ingehouden.

Visueel kent de film goede en minder goede punten. Het voornaamste voordeel dat deze film kent is dat weinig beelden onnodig groots uitpakken. De effecten zien er naar behoren uit, de filters zijn passend en de scenes worden regelmatig ondersteunt met aardig camerawerk. In de finale krijgen we alleen plots een hele lelijke scene, waarbij we door uitzonderlijk slecht geregisseerde loopgraven wandelen. De regisseurs proberen deze sequentie op te vullen met kleur, maar weten niks van de setting over te brengen qua oorlog.

Acteerwerk is naar behoren, maar de regisseurs falen er ook in om de personages echt menselijk te maken. De toon is er wel naar, maar de dialogen neigen te veel naar het theatrale waardoor de personages, ondanks diens uitdieping, niet "echt" aanvoelen. Dat neemt niet weg dat Dornan en Mackie het samen best goed doen. Aan het acteerwerk zelf ligt het niet, wel aan de dialogen en de regie.

De soundtrack is misschien ook te weinig ondersteunend om uit elke scene een goede sfeer te persen. Enkele scenes werken, maar de stille toon van de film werkt maar zelden voordelig. Ik snap dat deze film een unieke en vernieuwende film moet voorstellen, maar de regie had hier wat minder rustig hoeven zijn. Het voelt nu te veel aan alsof de regisseurs hebben geprobeerd er iets nieuws van te maken en dat heeft een nogal geforceerd effect.

Synchronic is zonder twijfel origineel, maar laat dit dus te geforceerd overkomen. Het eerste deel, waar de boel nog iets mysterieuzer is, werkt erg goed. Het tweede gedeelte, waar al bekend is waar de film heengaat, mist iets. De druk wordt meer op drama gelegd, maar met personages die nooit echt menselijk aanvoelen weet dit matig te werken. Ik had er nog een voldoende voor willen geven, maar de finale was toch wel echt serieus ondermaats.

Een film die het vooral van zijn eerste sterke helft moet hebben : mysterieus, bloederig, aanwezige spanningskracht, vertraagde sfeervolle scènes en een verhaal dat boeiend lijkt te te worden. Al blijkt dat laatste toch wat tegen te vallen gezien de matige tweede helft. Al die positieve punten verdwijnen in het tweede gedeelte waarbij het slot helaas een afknapper is. De scène van die oorlog is gewoon slecht gekozen en heel gezapig uitgewerkt. Gezien de sterke eerste helft en het origineel gegeven toch een 6,5/10.

Ongeveer 7 jaar nadat ik me heb laten verrassen door de buitengewone Spring was ik dit duo haast weer vergeten of heb ik het uitgesteld om me aan The Endless te wagen. Dan zie je deze een tijdje bij Boekenvoordeel liggen en bij de volgende afprijzing kan je hem toch niet laten liggen. Maar wacht even... Eerst even The Endless gaan kijken via Google Play alvorens ik met deze begin.

Ik kan over Benson en Moorhead nu uiteindelijk wel een conclusie trekken. Ze zijn creatief en weten hier toch wel werelden en concepten neer te zetten. Van een behoorlijk absurd liefdesverhaal tot een plek op een kaart waarin een vriendelijke sekte en vreemde tijdloops de hectares bepalen... tot het groezelige New Orleans waar twee paramedici hun diensten draaien. Vaak vergat ik dat het niet om detectives gingen.

Ze krijgen te maken met enkele gruwelijke moorden en ze tasten in het duister. Als kijker krijg je al snel te weten dat het hier om een mysterieuze drugs gaat. Voor deze zekere Dennis en Steve is het nog maar een vaag verhaal. Totdat de dochter van Dennis vermist raakt en de drugs hierin betrokken wordt.

Gezien Steve naast een collega ook een goede vriend van Dennis is en daarnaast ook een zwak heeft voor de dochter, bereidt hij zich voor om zichzelf als proefkonijn in te zetten. Dit lijkt op den duur de enige manier te zijn om heel misschien Dennis dochter terug te kunnen vinden. En wat wordt er hier voorgeschoteld? Een drugs die je door de tijd doet reizen.

Benson en Moorhead timmeren hier dus wederom weer goed aan de weg met hun creativiteit, cryptologie en hun eigenzinnigheid die hier bijna een Nolan-achtige sf-filmpje afleveren. Ik lees de ondergewaardeerde reacties hier, maar ik vond het budget de film nog redelijk binnen de perken te houden. Het zou maar weer zo'n uitgewassen Hollywood-flick zijn. Nee, prima zo!

Ook het acteerwerk kwam goed uit de verf, aan de montage wordt wederom zorgvuldig aandacht besteed en ook hier lijkt alles om de verrassingen te draaien. Het einde was dan wel misschien weer iets te typisch. Maar voor de rest ben ik hier goed over te spreken. Ik kijk uit naar het volgende project van dit regisseursduo!

4,0*

Redelijk sterk sciencefiction drama. Het verhaal zit best leuk in elkaar. De uitwerking is best verrassend. De film begint als een sci fi mysterie en ontpopt zich in de tweede helft als een aardig drama met een licht emotionele lading. Het is wel wat voorspelbaar maar toch weten de regisseurs de kijker te raken. Mackie zet een sterke rol neer. Visueel ook van prima niveau. 3.5

Surrealisme ontmoet magisch realisme in deze redelijke film. Het idee is goed, de opbouw ook, doch het vervlakt en ontaard in een typisch herkenbaar 'amerikaans' einde. Meer verdieping op de personages i.c.m. meer selectieve perceptie van de spelers en uitwerking van wat is de pijnappelklier had het geheel naar een hoger platform kunnen tillen.