The Personal History of David Copperfield (2019)

Deze poging om de Charles Dickens klassieker in een ander daglicht te plaatsen, leek een goed idee. Met de nadruk op “leek” want het resultaat is niet om over naar huis te schrijven. De film is een springerig, nauwelijks samenhangend geheel met goeddeels mislukte of flauwe grappen.

Enkel de cinematografie en de vertolking van Ben Whishaw (in de rol van Uriah Heep) vormen wat mij betreft de schaarse lichtpuntjes. Jammer.

Jammer.

Ik ben wel iets positiever dan de reviews onder mij. De film heeft vanaf het begin een bepaalde uitvergroting/fantasy feel aan zich hangen, dus dat het de cast wat gemêleerd is kon ik wel hebben. Visueel is de film ook op momenten best vrolijk en fris. Het nadeel is alleen Iannucci het nooit echt tot een lekker lopend geheel krijgt. Toen het eerste uur voorbij was had ik echt het idee dat de film toch al op de 2 uur moest zitten bijna. Nooit een geweldig teken als de film toch wat sleurt. Dat komt ook omdat het leven van Copperfield met wat weinig focus verteld wordt. Hij gaat van hot naar her, maar het willen nooit echt leuke avonturen/settings worden. Hoewel de cast alleraardigst is, acteren ze allemaal ook heel erg toneelmatig, wat het ook wat vermoeiend maakt.

Het is jammer, want ergens kon hier een geslaagde film inzitten maar het gaat op teveel vlakken net te vaak mis.

2.5 sterren voornamelijk voor de sympathieke vibe.

Armando Iannucci slaagt er niet in zijn achtergrond als schrijver van satirische televisieseries te verhullen in deze rommelige, maar bij vlagen best vermakelijke film. Zijn radicale besluite om huidskleur en afkomst geen enkele rol te laten spelen bij de keuze voor de acteurs is even wennen, maar al snel merk je dat de geloofwaardigheid van een karakter afhangt van het acteerwerk. Op dat gebied scoort deze luchtige, maar onevenwichtige komedie hoge ogen. Tilda Swintons tirade tegen ezels levert een zeer vermakelijk moment op, Hugh Laurie speelt de rol van de verstrooide Mr Dick met verve en Ben Wishaw blinkt uit als de kruiperige gluiperd Uriah Heap. Er zijn voldoende vermakelijke momenten maar die onderstrepen ook meteen het probleem: deze 'Personal History' is slechts een film van momenten waarin karakters komen, gaan en later opnieuw verschijnen. Het geeft het gevoel dat je zit te kijken naar een serie, bestaande uit een stuk of zes afleveringen die kriskras door elkaar heen gemonteerd zijn.

Manische mogelijkheden.

Regisseur Armando Iannucci heeft eerder bewezen dat hij met het genre 'dramady' wel raad weet. Toch lijkt hij met deze chaotische filmversie van het beroemde verhaal van Charles Dickens de plank mis te slaan. Humor is natuurlijk bovenal een kwestie van smaak, maar de grapjes worden vaak ondergesneeuwd door de stroomversnelling waarin men tracht het verhaal vorm te geven. Ook leiden de politiek verantwoorde karakters enorm af. Een donkere vrouw met witte zoon; als er al humor in kan worden gezocht is die hier ver te zoeken en lijkt het meer op een excuus om aan de - terecht ontstane - eis van het moderne publiek om meer culturele diversiteit in films aan te brengen, te voldoen. Een gemêleerde cast in film is een must, maar forceren levert hier geen satire of betere wereld op.

Het gehaaste eerste deel van de film is nog best leuk als Dev Patel invulling geeft aan het beroemde personage. Aan hem ligt het niet maar er gebeurt zoveel dat je amper tijd hebt om te beseffen waar je naar kijkt. Het voordeel van de twijfel verdwijnt grotendeels in de tweede helft van de film als de verhaallijnen nog meer door elkaar lijken te lopen en de versnelling zelfs nog een tandje hoger lijkt te gaan. Dat inmiddels oude personages totaal niet ouder zijn ten tijde van de volwassen Coperfield helpt ook niet mee om de rust te bewaren. Sterker nog, de regisseur lijkt bewust te ontaarden in een manische potpourri van mogelijkheden die vaker niet dan wel worden uitgewerkt. En zo vliegen er te veel gemiste kansen voorbij. Ianucci valt te prijzen voor de minder conventionele aanpak, maar zoiets moet wel werken.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Ik was niet zo vertrouwd met het verhaal van David Copperfield, dus ik kon gelukkig geen vergelijking maken. De film kent een wat modernere aanpak, maar vergaloppeert zich blijkbaar. Het verhaal is een rommeltje en springt regelmatig van de hak op de tak. Niet dat het dan zo moeilijk te volgen was, maar het leek vooral slechte montage. En het kan hierdoor de aandacht moeilijk vast houden.

De acteurs amuseren zich wel en de humor werkt over het algemeen goed. Alles is ook mooi aangekleed. Net daarom is het zo jammer om te zien dat de essentie - een goed verhaal vertellen - niet goed uitgewerkt is.

Een film die waarschijnlijk diversiteit wil omarmen. Maar deze verfilming van Dickens ontspoord en doet geen enkel recht aan het verhaal. Er zijn opvallende rollen voor Peter Capaldi, Hugh Laurie en Tilda Swinton, maar soms ontsporen die in toneelachtig gehannes, met name Capaldi’s Micawber. Zet dat eens af tegen W.C Fields zure, sublieme vertolking.. Op geen enkele manier verschijnen in deze film de complexe sociale omstandigheden van negentiende-eeuws victoriaans Engeland. Ik bedoel de grote problemen, als de harde (dodelijke) kinderarbeid, het alcoholisme onder arbeiders, de rechteloosheid van de vrouw, die was overgeleverd aan de grillen en grollen van een echtgenoot, etc. Zet ernaast het schamele vooruitzicht van ‘gevallen’ vrouwen als ‘Emily’ en je begrijpt dat de regisseur kotst op de motor van Dickens schrijverschap. (Mind you: in sommige wijken in Engelse binnensteden in de 19e eeuw bedroeg de gemiddelde levensverwachting circa 30 jaar)

Deze film presenteert diverse gezelschappen alsof we tussen 21ste eeuwse clubjes van collegestudenten pendelen, met clubleden zonder vlekjes in het gezicht, nergens een pokdalig gelaat, iedereen zonder tandverlies gezellig koutend. Nergens zie je de stank en dubbelzinnige netheid van die tijd, de discriminatie en de scherpe tweedeling in de film doorgelicht.

Blijkbaar was een gemengd spelersveld, de diverse achtergrond, belangrijker dan het verhaal zelf. Het was simpeler en aantrekkelijker geweest als diversiteit de maatstaf was, dit verhaal te verplaatsen naar India of een andere Engelse kolonie uit 19de eeuw. Literatuur moet met de tijd meegaan, maar met zoveel bokkensprongen was het beter geweest een ander, meer eigentijds verhaal te schrijven, waarin diversiteit echt tot zijn recht komt.

Problematische mix van komedie, fantasie en boekverfilming. Het resultaat is een beetje vlees noch vis. De cast heeft er duidelijk zin in, maar de personages weten absoluut niet te boeien en de grappen zijn aan de flauwe kant. Visueel is het allemaal netjes verzorgd, maar gaandeweg begin je je echt af te vragen wat regisseur Armando Iannucci voor ogen had met dit project.