The Vast of Night (2019)

Zeer speciale kijkervaring.
Het eerste wat opvalt is dat men continu aan het praten is. In eerste instantie lijkt dat vervelend, maar geeft toch enige klasse aan script weer. De scenes zijn uitgesponnen, en daarbij vind ik het toch knap acteren...Dat meisje dat steeds telefoongesprekken aanneemt zoals vroeger, hoe goed is dat wel ingestudeerd? Wanneer mensen hun verhaal doen, en je zit geboeid te luisteren...als op zo'n moment iemand achter u BOE moest roepen, je schrikt je een pleuris! Op dat punt vind ik de film toch geslaagd; Het schept sfeer en werkt als psychologische SF. Op een bepaald moment was het camerawerk werkelijk briljant...Goed voor een keertje...een keertje 'iets anders'

Wat een creatieve verrassing! De vele, fijne dialogen, en de centrale, heel leuk gedaan. Dit is iets wat veel films tegenwoordig missen, ik heb ervan gesmuld!

Weinig bijzonder, deze kleinschalige SF-film rondom een vreemd signaal dat wordt opgepikt door een radiopresentator en een telefoniste in het Amerika van de late jaren '50. Mooie sfeertekening, lange takes met hier en daar opvallend fraai camerawerk, maar verder zit de film een beetje rommelig in elkaar en valt er eigenlijk niet zoveel te beleven. De personages willen ook maar niet leuk worden. De film is op zijn best wanneer een mysterieuze luisteraar contact opneemt met de hoofdpersonen om zijn eerdere ervaringen met het signaal op de radio uit de doeken te doen.

Science fiction films van de laatste jaren zijn veelal groots en bombastisch in de uitvoering. Best leuk maar ook wel eens onbevredigend. Kleine intieme vertellingen (zoals bijvoorbeeld de dramatische handeling in Passengers (2016)) geplaatst in een opgeblazen decor boeten vaak in aan kracht. Weinig aandacht gaat nog uit naar de vertelkunst. Naar de fascinatie voor techniek. Naar de bewogenheid die gepaard gaat met een ontmoeting met een vreemde buitenaardse cultuur. En in z'n algemeenheid naar dat opwindende gevoel dat een confrontatie met het onbekende en onontdekte oproept.
In moderne films ontbreekt de verwondering over het onbekende. Veel films zijn actiefilms die zich in een toekomstige wereld afspelen. De vertelling speelt in dergelijke producties vaak tweede viool ten koste van spectaculaire effecten. En uiteraard zijn er altijd weer die grote namen uit het Hollywoodse die allemaal nietszeggende aandacht opeisen. Echte spanning en echte verwondering zijn vaak afwezig. Sensatie en actie zijn er des te meer.
In The Vast of Night zijn geen grote namen aanwezig en is het budget mager. De film heeft verwondering en heeft spanning. De film is gesettled in de jaren 50. Geen toeval. De jaren van de verwondering in Science Fiction land. De jaren dat de sci-fi film nog een reis naar het onbekende was, sterk tot de verbeelding sprak en het verhaal belangrijker was dan de acteur
En ja, waarschijnlijk overdrijf ik ietsjes in deze lofzang. Ik heb nu eenmaal een romantische inborst. Toch klopt het in de kern volgens mij wel. Let wel. Ik beweer hier dus niet dat er in vroeger jaren geen bagger werd geproduceerd. Ik heb het enkel over een gevoel van verwondering dat een film uit dat tijdperk uitstraalt.
The Vast of Night is ook zo'n film die dat gevoel oproept. Een spannende sci-fi thriller die tegelijkertijd een intrigerend karakterdrama is. Telkens wordt de handeling stopgezet om de dialogen ruimte te geven. Er vinden minutenlange gesprekken plaats zonder dat er sprake is van enige actie. De film vertelt een rustig en eigen verhaal dat meer vertelt over de personages dan over een eventuele buitenaardse dreiging.
De film raakt vele thema’s. Racisme, kleinburgerlijkheid, de Koude Oorlog en coming of age zijn zo wat thema’s die passeren en heel kundig en intrigerend met elkaar worden verbonden in een verhaal dat de kijker beurtelings nieuwsgierig en boos maar ook pessimistisch en verdrietig maakt.
Regisseur Andrew Patterson concentreert zich niet op actie. Hij concentreert zich op personages en op sfeer. En dat lukt goed. De film is mysterieus en voelt onbehaaglijk. De film slaagt erin om de fantasie van de kijker te prikkelen. Fijn camerawerk, onheilspellende achtergrondgeluiden, dreigende muziek en ondertonen van een samenzwering die in het verhaal doorsijpelen, helpen daarbij.
The Vast of Night is een prettige verrassing.

Aardig debuut.

Er is genoeg aan te merken op de film. De mysterie is net iets te voorspelbaar omdat het wat te duidelijk werkt met sci-fi tropes. Waardoor dat deel niet geweldig werkt, ook zijn de dialogen lang maar waar ze over gaan is vaak net niet boeiend genoeg om het helemaal goed te praten. Toch creëert Patterson wel een bepaalde sfeer met het camerawerk en de soundtrack. De camera volgt de personages vaak van achter maar bij andere scenes knipt hij er rustig op los, hij speelt wat met geen beeld alleen soundtrack en midden in de film zit en sterke hypnotiserende one track waarin we een groot deel van het dorpje zien.

Op die momenten heb je het gevoel dat de maker met een minimaal budget toch wat probeert neer te zetten. En op die momenten weet de film je meer te geven dan je had verwacht. Het is lange na niet perfect maar een regisseur zien die toch iets eigen nastreeft is toch fijner om te zien dan iemand die voor hetzelfde gaat als de rest.

Hopelijk krijgt hij een tweede kans...Soderbergh blijkt zijn mentor te zijn..dus er is genoeg hoop.

3 sterren.

Een van de weinige dingen die me aan deze film beviel was de sfeer en aankleding uit die tijd. Voor de rest vond ik het maar een hysterische, zenuwachtige en magere vertoning.

Nee, geef mij dan maar Close Encounters of the Third Kind (1977) - MovieMeter.nl; 100 keer zo goed.

Prima filmpje hoor. Een film waarin we naar een Twilight Zone -achtige tv show kijken. De sfeer is lekker mysterieus, het ziet er allemaal goed uit en de cast speelt naar behoren. Ook de muziek is erg aangenaam. Af en toe wat mooie shots en het einde geeft ruimte voor eigen interpretatie. Ik vond 'm leuk.

Hoe?

Niet mijn ding.

Heel aardig mystery in een soort van moderne update van The Twilight Zone en aanverwanten. Zeer aan te bevelen aan de liefhebbers. Jammer genoeg weet de finale net geen echte goede punch uit te delen.

Spannende film, ik bleef van begin tot het eind vol spanning. Prachtig gefilmd, heerlijk jaren '50 gevoel, uitstekend geacteerd. Niks mis mee met deze film. Meer van dit!!!!

SF is echt wel mijn ding en heb hier van genoten. Spanning wordt goed opgebouwd en vastgehouden en op een bepaald punt zelfs wat creepy.. Setting en sfeer zijn fantastisch.. heerlijk die artikelen uit de tijdschriften dat we in 1990 auto's hebben met een stem op de radio die vertelt hoe we moeten rijden.. dat kan nog maar een telefoon met een tv scherm, nee dat geloof ik niet.. aanrader voor de liefhebber..

Lijkt me weer een toffe s.fop Amazone Prime. Jammer dat je zonder creditkaart er geen gebruik van kan maken.

Als het niet zo tergend langzaam was geweest dan was ik echt wel te spreken over de prent geweest. Het verhaal pakt je zeker, maar je wordt zo aan het lijntjes gehouden met heel weinig. Moet eerlijk toegeven, de sfeer was wel heerlijk op beeldplaat gezet. Had een vlottere uitwerking en ietwat meer diepgang mogen hebben.

Het is geen film van twee en half uur. Bij mij vloog het voorbij. Ik was super verrast. Heerlijke aanwinst.

Eens.

Verrassend leuke film.

Een ode aan de klassieke sci-fi films.

Oude twilight zone achtig sfeertje.

Die anderhalf uur vlogen voorbij

Had gehoopt op veel meer. De sfeer en setting van hoe ze die tijd neer willen zetten zit allemaal goed in elkaar. Maar hoe de film zich ontwikkelt vind ik storend. Je zit eigenlijk steeds naar verhalen te luisteren van wat mysterieuze personen tot aan de climax. En toen de film daar eenmaal was dacht ik: Ja wat nu?

Jammer, zat toch heel wat meer in voor mijn gevoel.

Zeer indrukwekkend speelfilmdebuut van Patterson. Wat hij hier met zijn crew (en cast) met een waar indie-budget voor elkaar krijgt is onvoorstelbaar knap. De sfeer is heerlijk dromerig, griezelig en mysterieus, en de dialogen zijn fantastisch. De film weet zelfs in visueel opzicht indruk te maken met een paar prachtige lange tracking shots onder andere.

En ook de score verdient een vermelding. Het is ook vrij origineel om de gebeurtenissen door de ogen (of oren) van een telefoniste en radiopresentator te volgen, en behoorlijk knap dat de film niet afgezaagd voelt, ondanks al die bekende elementen. Een waar staaltje filmmaken. Hier geef ik graag 4.0* voor.

Je moet er van houden, ik vond t niks

Effe googeln naar N26 Mastercard, dan creditcard.nl aanvragen.

N26 creditcard is gratis, kost je niks en geen bkr toetsing.

Gewoon wat gegevens invullen, opwaarderen via je eigen bankrekening en je krijgt de creditcard binnen enkele dagen thuis opgestuurd.

Niet moeilijk, heb ik ook gedaan en ben er blij mee.

Is maar 2,99€ elke maand Amazon prime

Meh vond er niks aan.

Schitterend, erg fijne film. Een science-fiction geset in de jaren '50, je moet er maar opkomen. Prachtige combinatie van stijl, sfeer, dialogen en muziek in een heel rustig en eenvoudig verhaal dat desondanks tot een intrigerend mysterie wordt. Ik kreeg ook associaties met Wes Anderson (Moonrise Kingdom). Een ode aan het vertellen van verhalen. Ik ben fan.

De film is mede dankzij het gigantisch beperkte budget erg origineel van opzet. Audiovisueel is het soms adembenemend om naar te kijken en er worden veel visuele trucjes uitgehaald waaraan je kan merken dat getalenteerde mensen achter deze film zitten. Dat het budget beperkt is valt te merken, want het plot is flinterdun en veek scènes worden enorm uitgerekt om de tijd te vullen. De ene keer pakt het goed uit, zoals in het begin wanneer er door het telefoonmeisje eigenlijk een lang dialoog van wel een kwartier oid plaatsvindt. Echter wordt dit trucje net wat te vaak uitgehaald, waardoor de verveling na een tijdje toeslaat en het alleen maar lang uitgerekte dialogen zijn. De film gaat niet echt ergens naartoe en blijft bewust ook een beetje vaag, maar ik had er aan het einde weinig meer mee.

Desalniettemin zal ik de regisseur wel in de gaten blijven houden. De film is wat magertjes om het anderhalf uur vol te houden, maar de potentie van de makers is zichtbaar.

2,5*

Ergens in een kleine dorpje in de staat Oklahoma en het naburige Texas ver van de Hollywood-machine kwam deze film tot stand voor een luttele 700.000 dollar (een Nederlandse film maken, kost meestal al meer) Na wat festivals werd uiteindelijk opgepikt door Amazon Prime. Het is vet om (wederom) te zien dat technisch en verhalende creativiteit niet altijd van geld afhankelijk is. Met een setting van de jaren vijftig doet het je vanaf het begin, een beetje denken aan een aflevering van de sciencefictionserie Twilight Zone (1959-1964), inclusief de alleswetende voice-over. Vol met herinneringen aan Koude-Oorlog- en/of communisme-angsten Met in de hoofdrollen tieners Fay (Sierra McCormick), die achter het schakelbord van de plaatselijke telefooncentrale werkt, en Everett (Jake Horowitz), de nacht-DJ van het lokale radiostation WOTW (niet heel toevallig ook de letters van War of the Worlds) Dat het een radiozender en een telefooncentrale waren was belangrijk want geluid is cruciaal in de film. Ook een compliment aan beide hoofdrolspelers, want die zijn beiden talentvol óf perfect gecast. Een van de beste stukjes is een monoloog waarin Fay honderduit praat over alle prachtige technische snufjes die we in de toekomst kunnen verwachten... De verbeelding van de kijker wordt door de gehele film prima op de proef gesteld. Is er een invasie aanstaande? Vliegt er iets in de lucht? Regisseur Andrew Patterson laat zijn nostalgische spannende debuutfilm volop ruimte over voor verbeelding. ja dit was een fijne ingetogen film!

Wat een gezellige SF, gesetteld in de jaren '50. Mooi in de eenvoud met een gepast sfeertje. De film heeft een mooie flow die je zo meeneemt in de film. Met dialogen die aansluiten aan de fascinatie voor de toekomst en de angst voor het onbekende. Nieuwe technologieën doen hun intrede en zijn voor die tijd revolutionair, zodat alles mogelijk lijkt. Niet alleen in de toekomst, maar ook om het heden te verklaren.

De film draait vooral rond de jonge Fay als telefoniste. De film kent een lang shot met haar aan de receptie, geweldige gefilmd! Het wordt nooit groots of heeft de intentie om een ingewikkeld plot op te zoeken. Gewoon een SF-film over de jaren '50. Met spanning en ruimte voor fantasie. De kracht van low budget die meer creativiteit uitstraalt dan menig blockbuster.

Prima SF film op Amazone . Uitstekend gebruik gemaakt van de omstandigheden .

De DJ en het meisje die door verbind . Goed gevonden .

Moest in het begin even wennen aan het langzame tempo ( zo leek het ) je ziet in het eerste kwartier eigenlijk een ellenlange shot met een conversatie tussen die twee , en ik haakte bijna af ( niet doen hoor ) .

De lange takes zijn sowieso een plus punt en deze meneer Andrew Patterson (II) beloofd een hoop goeds mocht hij door gaan !

3*

Fijn, niet zo'n cliché Sci-Fi. Ik moet zeggen dat ik wel even verrast was toen ik nog maar 15 min resterend op de klok zag en het gevoel had dat de film nog steeds aan het opbouwen was. Maar juist die opbouw, die nieuwsgierigheid, het realistische gevoel, maakte dit een erg aangename kijkervaring.

Wat een sterk debuut. Gemaakt voor een minimaal budget, maar met zo een uitgekiende inventiviteit dat je begeesterd wordt door een verhaal dat eigenlijk al ontelbare keren verteld is. Van het vijftien minuten durende trackingshot dat onze hoofdpersonages introduceert ( gefilmd van op een go cart..yup) tot het beklijvende eindshot drijft de filmmaker de ijzingwekkende sfeer beetje bij beetje op, alsof je een bad laat vol lopen.

Het is het soort film die toont dat talentvolle mensen met weinig middelen toch erg veel kunnen doen. Het is het soort film die inspireert om zelf een camera in de hand te nemen en dingen te gaan maken.

Goeie film waarin een radiopresentator en een telefoniste een vreemd geluid oppikken en op onderzoek uitgaan. De film speelt zich af tijdens één nacht in de jaren 50 en heeft een fijne, mysterieuze sfeer door niet te veel te laten zien en weet hierdoor te intrigeren. Goed camerawerk met een aantal mooie, lange takes. Een veelbelovend regieduut van Andrew Patterson.

Ik kon de sfeer wel waarderen en de era ook, maar verder kan ik het niet echt bijzonder noemen. RollingStone noemt het een horror, dus ik ging vol verwachting naar de film kijken en wachten op iets echt spannends of zelfs engs. RS had het over dat er na een tijdje echt een gevoel van "dread" is. Nou......nee.

Ja, eigenlijk wel, meer dat ik baalde dat ik niet een andere film had aangezet.