The Vast of Night (2019)

Wat een creatieve verrassing! De vele, fijne dialogen, en de centrale, heel leuk gedaan. Dit is iets wat veel films tegenwoordig missen, ik heb ervan gesmuld!

Weinig bijzonder, deze kleinschalige SF-film rondom een vreemd signaal dat wordt opgepikt door een radiopresentator en een telefoniste in het Amerika van de late jaren '50. Mooie sfeertekening, lange takes met hier en daar opvallend fraai camerawerk, maar verder zit de film een beetje rommelig in elkaar en valt er eigenlijk niet zoveel te beleven. De personages willen ook maar niet leuk worden. De film is op zijn best wanneer een mysterieuze luisteraar contact opneemt met de hoofdpersonen om zijn eerdere ervaringen met het signaal op de radio uit de doeken te doen.

Science fiction films van de laatste jaren zijn veelal groots en bombastisch in de uitvoering. Best leuk maar ook wel eens onbevredigend. Kleine intieme vertellingen (zoals bijvoorbeeld de dramatische handeling in Passengers (2016)) geplaatst in een opgeblazen decor boeten vaak in aan kracht. Weinig aandacht gaat nog uit naar de vertelkunst. Naar de fascinatie voor techniek. Naar de bewogenheid die gepaard gaat met een ontmoeting met een vreemde buitenaardse cultuur. En in z'n algemeenheid naar dat opwindende gevoel dat een confrontatie met het onbekende en onontdekte oproept.
In moderne films ontbreekt de verwondering over het onbekende. Veel films zijn actiefilms die zich in een toekomstige wereld afspelen. De vertelling speelt in dergelijke producties vaak tweede viool ten koste van spectaculaire effecten. En uiteraard zijn er altijd weer die grote namen uit het Hollywoodse die allemaal nietszeggende aandacht opeisen. Echte spanning en echte verwondering zijn vaak afwezig. Sensatie en actie zijn er des te meer.
In The Vast of Night zijn geen grote namen aanwezig en is het budget mager. De film heeft verwondering en heeft spanning. De film is gesettled in de jaren 50. Geen toeval. De jaren van de verwondering in Science Fiction land. De jaren dat de sci-fi film nog een reis naar het onbekende was, sterk tot de verbeelding sprak en het verhaal belangrijker was dan de acteur
En ja, waarschijnlijk overdrijf ik ietsjes in deze lofzang. Ik heb nu eenmaal een romantische inborst. Toch klopt het in de kern volgens mij wel. Let wel. Ik beweer hier dus niet dat er in vroeger jaren geen bagger werd geproduceerd. Ik heb het enkel over een gevoel van verwondering dat een film uit dat tijdperk uitstraalt.
The Vast of Night is ook zo'n film die dat gevoel oproept. Een spannende sci-fi thriller die tegelijkertijd een intrigerend karakterdrama is. Telkens wordt de handeling stopgezet om de dialogen ruimte te geven. Er vinden minutenlange gesprekken plaats zonder dat er sprake is van enige actie. De film vertelt een rustig en eigen verhaal dat meer vertelt over de personages dan over een eventuele buitenaardse dreiging.
De film raakt vele thema’s. Racisme, kleinburgerlijkheid, de Koude Oorlog en coming of age zijn zo wat thema’s die passeren en heel kundig en intrigerend met elkaar worden verbonden in een verhaal dat de kijker beurtelings nieuwsgierig en boos maar ook pessimistisch en verdrietig maakt.
Regisseur Andrew Patterson concentreert zich niet op actie. Hij concentreert zich op personages en op sfeer. En dat lukt goed. De film is mysterieus en voelt onbehaaglijk. De film slaagt erin om de fantasie van de kijker te prikkelen. Fijn camerawerk, onheilspellende achtergrondgeluiden, dreigende muziek en ondertonen van een samenzwering die in het verhaal doorsijpelen, helpen daarbij.
The Vast of Night is een prettige verrassing.

Aardig debuut.

Er is genoeg aan te merken op de film. De mysterie is net iets te voorspelbaar omdat het wat te duidelijk werkt met sci-fi tropes. Waardoor dat deel niet geweldig werkt, ook zijn de dialogen lang maar waar ze over gaan is vaak net niet boeiend genoeg om het helemaal goed te praten. Toch creëert Patterson wel een bepaalde sfeer met het camerawerk en de soundtrack. De camera volgt de personages vaak van achter maar bij andere scenes knipt hij er rustig op los, hij speelt wat met geen beeld alleen soundtrack en midden in de film zit en sterke hypnotiserende one track waarin we een groot deel van het dorpje zien.

Op die momenten heb je het gevoel dat de maker met een minimaal budget toch wat probeert neer te zetten. En op die momenten weet de film je meer te geven dan je had verwacht. Het is lange na niet perfect maar een regisseur zien die toch iets eigen nastreeft is toch fijner om te zien dan iemand die voor hetzelfde gaat als de rest.

Hopelijk krijgt hij een tweede kans...Soderbergh blijkt zijn mentor te zijn..dus er is genoeg hoop.

3 sterren.

Prima filmpje hoor. Een film waarin we naar een Twilight Zone -achtige tv show kijken. De sfeer is lekker mysterieus, het ziet er allemaal goed uit en de cast speelt naar behoren. Ook de muziek is erg aangenaam. Af en toe wat mooie shots en het einde geeft ruimte voor eigen interpretatie. Ik vond 'm leuk.

Heel aardig mystery in een soort van moderne update van The Twilight Zone en aanverwanten. Zeer aan te bevelen aan de liefhebbers. Jammer genoeg weet de finale net geen echte goede punch uit te delen.

SF is echt wel mijn ding en heb hier van genoten. Spanning wordt goed opgebouwd en vastgehouden en op een bepaald punt zelfs wat creepy.. Setting en sfeer zijn fantastisch.. heerlijk die artikelen uit de tijdschriften dat we in 1990 auto's hebben met een stem op de radio die vertelt hoe we moeten rijden.. dat kan nog maar een telefoon met een tv scherm, nee dat geloof ik niet.. aanrader voor de liefhebber..

Eens.

Verrassend leuke film.

Een ode aan de klassieke sci-fi films.

Oude twilight zone achtig sfeertje.

Die anderhalf uur vlogen voorbij

Schitterend, erg fijne film. Een science-fiction geset in de jaren '50, je moet er maar opkomen. Prachtige combinatie van stijl, sfeer, dialogen en muziek in een heel rustig en eenvoudig verhaal dat desondanks tot een intrigerend mysterie wordt. Ik kreeg ook associaties met Wes Anderson (Moonrise Kingdom). Een ode aan het vertellen van verhalen. Ik ben fan.

De film is mede dankzij het gigantisch beperkte budget erg origineel van opzet. Audiovisueel is het soms adembenemend om naar te kijken en er worden veel visuele trucjes uitgehaald waaraan je kan merken dat getalenteerde mensen achter deze film zitten. Dat het budget beperkt is valt te merken, want het plot is flinterdun en veek scènes worden enorm uitgerekt om de tijd te vullen. De ene keer pakt het goed uit, zoals in het begin wanneer er door het telefoonmeisje eigenlijk een lang dialoog van wel een kwartier oid plaatsvindt. Echter wordt dit trucje net wat te vaak uitgehaald, waardoor de verveling na een tijdje toeslaat en het alleen maar lang uitgerekte dialogen zijn. De film gaat niet echt ergens naartoe en blijft bewust ook een beetje vaag, maar ik had er aan het einde weinig meer mee.

Desalniettemin zal ik de regisseur wel in de gaten blijven houden. De film is wat magertjes om het anderhalf uur vol te houden, maar de potentie van de makers is zichtbaar.

2,5*

Ergens in een kleine dorpje in de staat Oklahoma en het naburige Texas ver van de Hollywood-machine kwam deze film tot stand voor een luttele 700.000 dollar (een Nederlandse film maken, kost meestal al meer) Na wat festivals werd uiteindelijk opgepikt door Amazon Prime. Het is vet om (wederom) te zien dat technisch en verhalende creativiteit niet altijd van geld afhankelijk is. Met een setting van de jaren vijftig doet het je vanaf het begin, een beetje denken aan een aflevering van de sciencefictionserie Twilight Zone (1959-1964), inclusief de alleswetende voice-over. Vol met herinneringen aan Koude-Oorlog- en/of communisme-angsten Met in de hoofdrollen tieners Fay (Sierra McCormick), die achter het schakelbord van de plaatselijke telefooncentrale werkt, en Everett (Jake Horowitz), de nacht-DJ van het lokale radiostation WOTW (niet heel toevallig ook de letters van War of the Worlds) Dat het een radiozender en een telefooncentrale waren was belangrijk want geluid is cruciaal in de film. Ook een compliment aan beide hoofdrolspelers, want die zijn beiden talentvol óf perfect gecast. Een van de beste stukjes is een monoloog waarin Fay honderduit praat over alle prachtige technische snufjes die we in de toekomst kunnen verwachten... De verbeelding van de kijker wordt door de gehele film prima op de proef gesteld. Is er een invasie aanstaande? Vliegt er iets in de lucht? Regisseur Andrew Patterson laat zijn nostalgische spannende debuutfilm volop ruimte over voor verbeelding. ja dit was een fijne ingetogen film!

Wat een gezellige SF, gesetteld in de jaren '50. Mooi in de eenvoud met een gepast sfeertje. De film heeft een mooie flow die je zo meeneemt in de film. Met dialogen die aansluiten aan de fascinatie voor de toekomst en de angst voor het onbekende. Nieuwe technologieën doen hun intrede en zijn voor die tijd revolutionair, zodat alles mogelijk lijkt. Niet alleen in de toekomst, maar ook om het heden te verklaren.

De film draait vooral rond de jonge Fay als telefoniste. De film kent een lang shot met haar aan de receptie, geweldige gefilmd! Het wordt nooit groots of heeft de intentie om een ingewikkeld plot op te zoeken. Gewoon een SF-film over de jaren '50. Met spanning en ruimte voor fantasie. De kracht van low budget die meer creativiteit uitstraalt dan menig blockbuster.

Goeie film waarin een radiopresentator en een telefoniste een vreemd geluid oppikken en op onderzoek uitgaan. De film speelt zich af tijdens één nacht in de jaren 50 en heeft een fijne, mysterieuze sfeer door niet te veel te laten zien en weet hierdoor te intrigeren. Goed camerawerk met een aantal mooie, lange takes. Een veelbelovend regieduut van Andrew Patterson.

Eind jaren ’50: terwijl het dorp is uitgelopen voor een belangrijke basketbalwedstrijd bemant Fay [Sierra McCormick] de telefooncentrale. Een vreemd geluid en een verontrustend telefoontje doen haar besluiten contact op te nemen met radio-DJ Everett [Jake Horowitz] die luisteraars oproept om te bellen als ze meer weten. Met resultaat, al is de verklaring die Fay en Everett krijgen te horen zo bizar dat ze niet goed weten wat ze er mee aan moeten. Vooral niet wanneer één van de bellers [Gail Cronauer] ze vraagt om bij haar langs te komen. Gepresenteerd als een episode uit een variant op de legendarische SF-serie The Twilight Zone en gemaakt met veel aandacht voor historisch detail (inclusief die Fays hilarische bril). De in één take gefilmde scène waarin Fay zich na een aantal telefoontjes begint te realiseren dat er iets verontrustends aan de hand is, is een masterclass in subtiel acteren maar onderstreept ook dat dit materiaal zich beter leent voor het toneel. Ondanks de statische regie is dit onderhoudend en met name interessant voor diegenen die geloven in de aanwezigheid van buitenaards leven op en rondom onze planeet.

Een film die weinig te bieden heeft vond ik. Het duurt ook even (lees: te lang) voordat je weet waarnaar je kijkt. Die intro voegt totaal niets toe en duurt waarschijnlijk bijna een halfuur. Echt mysterieus is het uiteindelijk allemaal niet. Die 16-jarige meid van de radio kan behoorlijk irritant tetteren bij bepaalde momenten. Veel te druk. Jake Horowitz doet het wel goed. Het verhaal is gewoon te mager om goed te zijn en soms merk je gewoon dat het te uitgerekt is (zoals het afspelen van een stuk of 6-7 bandjes vooraleer ze de juiste hebben gevonden).

Regisseur Andrew Patterson heeft dit jaar hoge ogen gegooid met zijn tweede film op diverse festivals, maar gaat met deze debuutfilm vooral ten onder aan de leegte van dit specifieke geheel. The Vast of Night lost een kleinschalig budget weliswaar creatief op met innemend camerawerk en degelijk acteerwerk, maar oogt uiteindelijk te bekend. Zeker de finale, waar deze film zich de volledige duur naartoe bouwt, is weinig enerverend. Als kijker voel je je namelijk enigszins bedrogen dat dit de slotscene is waar je bijna 80 minuten op hebt zitten wachten. De lange monologen van diverse personages tussendoor die de dreiging van de situatie proberen te benadrukken zijn daarnaast ronduit oninteressant en veel te uitgesponnen, maar de visuele oplossingen zijn schattig en de twee hoofdpersonages doen het erg goed.