Deux Moi (2019)

Waarom hier 90 min. speelduur staat en de versie die ik heb gezien 110 min. duurde weet ik niet. Foutje van MM of heb ik een uncut/directors versie gezien?

Psychologisch drama waarin niet alleen eenzaamheid een rol speelt maar ook zeker enkele diep weggestopte jeugdtrauma's. Daarbij zijn de vrieden, vriendinnen en therapeuten in deze film ook niet geheel zonder rugzakje. De weg naar het einde van de film is lang, maar dan vallen er uiteindelijk toch een aantal de puzzelstukjes samen. Zeer de moeite van het bekijken waard, mede door het goede spel van Civil en Girardot.

Wel een open eindje: wat is er met Nugget gebeurd?

Met Deux Moi onderneemt Cédric Klapisch de nobele poging om de Parijse wijk Stalingrad (a.k.a. ‘Stalincrack’) te willen getrify’en. Hij brengt een soort grootstedelijk sprookje met magisch realistische toetsen over twee zielen die elkaar vinden tijdens een Kompa dansje, bijeengebracht door het lot – hier verpersoonlijkt door een coltrui en bodywarmer dragende kruideniersuitbater die als magic genie fungeert. Naar Klapisch’ goede gewoonte kent de film wel wat visuele spielerei; zo hanteert hij de camera als panopticon rond de buurt van Gare du Nord, trachtend een hedendaagse collage te maken van de veelheid aan bouwsels, straatverlichting en, wel ja, een occasioneel vreugdevuur. De film kent een meanderend tempo, maar heeft genoeg ankerpunten om het reciet enige reliëf te geven en de twee hoofdrolspelers acteren naar behoren. Het is een film met een oprecht goede inborst waar ik eigenlijk niets slechts over kan zeggen. Maar ik ga toch een poging doen: op zich is het begrijpelijk dat Klapisch helemaal niets te melden heeft over fenomenen zoals Tinder, Facebook, millenials, sushi en Deliveroo, want die onderwerpen zijn nu eenmaal afschuwelijk. Maar dan rijst de vraag: misschien moeten filmmakers social media en dergelijke gewoon lekker negeren? Wanneer de realiteit te banaal is om te adresseren, kan men ons dan niet beter een illusie voorhouden? Dat brengt mij bij een volgende punt: het is treurig om vast te stellen dat het oer-Franse genre van de existentiële twijfel yuppiepraatfilm zich anno 2019 moet afspelen in een troosteloze omgeving als Stalingrad. Klapisch lijkt een universum te boetseren gemaakt uit millenial zelfbeklag, waar de uit zijn voegen barstende vastgoedmarkt de jonge middelenklasse naar multiculturele ghetto’s dwingt. Ze wonen in sombere, rommelige flatjes en lopen er verslonst bij, aangezien ze nu eenmaal niet meer de financiële middelen (laat staan de energie) hebben om enig decorum uit te stralen. Maar er zal toch nog wel wat ruimte zijn voor Parijs’ geflaneer? Hoor ik je denken. Of tenminste un café-croissant à la terrasse?. Nou, nee. Zelfs het tijdloze Franse ritueel van een ontbijtje nemen in plekken zoals café Flore moet eraan geloven (waarschijnlijk wegens te duur, te toeristisch en te reactionair) en maakt plaats voor bezoekjes aan bierhallen met houten banken op de Brooklynse leest geschroeid.

Film over eenzaamheid in een bruisende miljoenenstad als Parijs. Ik bespeurde bij mijzelf een zeker ongeduld dat de climax van het verhaal zo lang op zich laat wachten.
À propos: de laatste zin van de synopsis bewijst dat de schrijver daarvan de film niet zelf gezien heeft. Een euvel dat vaker voorkomt in MM.