Queen & Slim (2019)

Geen slechte film maar de meeste personages zijn zo stereotiep. De mannelijke hoofdrolspeler is wel echt een goede acteur.

In haar eerste speelfilm legt regisseur Melina Matsoukas de vinger op een zere plek in de Amerikaanse samenleving, waar onschuldige Afro-Amerikaanse burgers al te vaak het slachtoffer worden van schietgrage politieagenten. Uit protest daartegen ontstond een aantal jaren geleden de “Black Lives Matter”-beweging.

Deze bijzondere roadmovie kan gezien worden als een steuntje in de rug van die beweging. De film kent weliswaar wat tekortkomingen, maar beklijft als geheel wel, vooral door het confronterende begin en einde. Het acteerwerk van de beide protagonisten is goed verzorgd. Dat genereert als snel de nodige empathie voor het voortvluchtige duo.

Het blijft een gevoelig onderwerp police brutality.
Vooral voor Amerikanen.
In deze film is het het startsein van een roadmovie die gelukkig meer is dan een statement tegen police brutality en/of racisme.
Persoonlijk vind ik de film het sterkst tijdens de scènes als de twee hoofdpersonen steeds meer van zichzelf laten zien en hun relatie zich steeds verder uitdiept. Het gaat dan even alleen om hun 2 en niet om de politie, racisme, de achtervolging etc.
Door de sterke acteerprestaties van de hoofdrolspelers krijg je meer en meer sympathie voor ze.
Het einde laat je dan ook even slikken en werd ik in ieder geval toch weer even stil van.

Daniel Kaluuya is weer erg goed, maar de film, hoe interessant het idee ook is, viel (ik had hoge verwachtingen) een beetje tegen. De niet al te slimme keuzes die het duo voortdurend maakt zijn op een gegeven moment ergerlijk. Natuurlijk, het zijn mensen en die maken wel eens verkeerde beslissingen, maar deze twee waren echt supergoed in onnodig risico nemen. Ik zakte steeds dieper in mijn bioscoopstoel, open mond en vol verbazing denkend: "Wat gaan ze nú weer doen?" De montage liet op sommige momenten te wensen over. Het moment waar een liefdesscène werd afgewisseld met een scène van de protesten was slecht. Verder zit de film bomvol cliché's (bijv. het door het autoraam naar buiten hangen). Absoluut geen slechte film, maar ook geen topper. Wel met muziek van Fela Kuti, en dat is wel weer een groot pluspunt!

Hoewel de titel en het basisverhaal doen vermoeden dat het hier gaat om een moderne variant van Bonnie & Clyde, is dit een allesbehalve traditionele road movie. Net nadat Queen [Jodie Turner-Smith] haar date Slim [Daniel Kaluuya] heeft laten weten dat ze geen vervolgdate wil, wordt het tweetal aangehouden wegens een lichte verkeersovertreding. Door een onvoorziene escalatie ontstaat er een handgemeen waarbij de agent om het leven komt. Queen, een advocaat, begrijpt meteen dat ze maar één optie hebben: het land ontvluchten. De politie zet een klopjacht in, maar een grote groep mensen beschouwt Queen en Slim als helden wanneer blijkt dat de arresterende agent een duister verleden had.

Het scenario van Lena Waithe gebruikt het raamwerk van een klassieke misdaadfilm/road movie, maar weet de kenners van het genre keer op keer te verrassen met slimme en geloofwaardige twists. Daardoor is er van voorspelbaarheid amper sprake, tot aan de melodramatische finale. Daniel Kaluuya bewijst eens temeer een topacteur te zijn.

Een verrassend goede film: gelet op het racismethema had ik een politieke (dus politiek-correcte) film verwacht zoals The Hate U Give maar ik heb het niet als een politieke film ervaren. De film vertelt naar mijn idee geen politieke boodschap in de vorm van een verhaaltje maar vertelt een verhaal waarin onder meer racisme als een vehikel wordt gebruikt om universelere thema’s te belichten zoals dat we voor de werkelijkheid vluchten, dat we onszelf niet durven zijn of durven laten zien, dat we niet durven veranderen, etc. De boodschap van de film lijkt te zijn dat we elkaar moeten zien (erkennen) zoals we zijn (zoals familie dat doet) en niet als een beeld van onszelf. Zo begint de film al meteen met dit diepzinnig gesprekje:

Slim: (…) I don’t have many photos of myself.

Queen: Why not?

Slim: I know what I look like.

Queen: Pictures aren’t just about vanity. They’re proof of your existence.

Slim: My family know I exist. That’s enough.

Ook de romantische ontwikkeling in de film is daar een voorbeeld van: Queen en Slim zouden in de huidige normale wereld nooit op een tweede date zijn gegaan maar omdat ze met elkaar opgescheept zitten blijken ze toch de ‘ware’ voor elkaar te zijn. Een andere verwachting van me was dat de film een soort zwarte Bonnie and Clyde zou zijn omdat dat zo wordt gezegd in de trailer, maar ook dat is niet zo.

Het verhaal is wat langdradig en af en toe wat ongeloofwaardig maar het is wel een intelligente film waarbij ook de dialogen aldoor intelligent en geestig zijn. Op een gegeven moment vertelt Slim een verhaaltje dat misschien wel de hele thematiek van de film samenvat:

Slim: When I was little, I asked my mom where babies come from. She said I was too young to know. Then I asked my dad. And he said, “Babies are a product of two people that needed something from each other.” So I said, “Needed what?” He said, “Maybe they needed to feel seen. Maybe they needed to feel loved. Maybe they needed to feel human.”

Queen: And then what?

Slim: Then I asked my grandmother. She said babies come from God. They’re his way of making sure no one ever really dies. I remember her saying, “Through our children, we are reborn.” Then I went to my older brother, and I asked him. And he said, “Nobody knows. You’re just born. That’s it. Now, leave me alone.” I wasn’t satisfied with that answer, either, but I ran out of family members to ask, so he got the last word.

Queen: So who was right?

Slim: None of them. Babies come from fucking. Plain and simple.

De film zit vol met dit soort diepzinnige, welhaast filosofische gesprekjes en ofschoon de film zeker ook over de polarisatie tussen blank en zwart in de VS gaat hij altijd ook veel dieper en breder dan dat. Dat maakt het een goede film.

Kaluuya is altijd een reden om naar een film te gaan en ook nu is hij is weer het kijken waard met zijn prettige naturelle uitstraling (al was zijn bad ass rol in Widows ook goed), maar de regie is helaas niet helemaal top.

Regisseuse Matsoukas heeft vooral videoclips geregisseerd (enkele uitstekende overigens, met onder meer een zalige dollyzoom in Rihanna's S&M) en dat is goed te merken in deze film. De plaatjes zijn mooi, warm en sfeervol en er zitten veel mooie losse momenten in. of dat nu dat fotomoment is op de motorkap of een heerlijk stuk in een bluesbar. Ook de beelden van Amerika, vooral de vervallen wijken zijn sterk.

Maar als verhalenverteller is ze minder. Op de film duurt de film simpelweg ook te lang met op sfeer gerichte maar erg trage scènes en had de montage scherper gekund. Verder heeft mrklm hierboven al helder verwoord wat het thema is, maar in de film zelf vond ik dat minder sterk naar voren komen. Zeker tegen het einde verandert de film meer van road movie in een film die leunt op thema's en dat vloekt omdat die scènes een beetje verrassend komen en niet echt in de film passen. Die scène met die demonstratie en dat joch dat een agent neerschiet past thematisch dan wel goed, maar is in de film een beetje een losse flodder. Dus al met al wat onevenwichtig en langdradig, maar de goede punten overheersen. 3,0*.

"Can I be your legacy?"
"You already are."

Interessant. Queen & Slim is een moderne versie van Bonnie and Clyde, hoewel Queen en Slim wel een stuk sympathieker zijn en geen overvallen en moorden plegen. Voor sommige zal dit de film een stuk minder interessant maken, maar ik ging wel mee in het gedoemde avontuur van Queen en Slim.

Dat komt door het acteerwerk van Kaluuya en Turner-Smith, maar ook door de fantastische regie en het audiovisuele gedeelte. De muziek is heerlijk, en samen met de regie van Melina Matsoukas zorgt het voor een dromerige sfeer. Rassenkwesties, etnisch profileren en politiegeweld spelen een grote rol, maar het is nooit overheersend. Matsoukas kiest ook niet opzichtig voor een bepaalde partij (zie het doodschieten van een agent door een jongen), maar ze laat zien dat de polarisatie in het huidige Amerika alleen maar verliezers kent.

Goeie film waarin een man en vrouw op hun eerste date worden aangehouden door een politie-agent. Een roadmovie waarin de twee hoofdpersonages elkaar leren kennen terwijl ze samen op de vlucht zijn. Meer dan genoeg goeie scenes, maar de film gaat wel wat te lang door. De film heeft een fijne sfeer die onderstreept wordt door het fijne acteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de soundtrack. Een kleine 3.5 sterren.

Goed doordachte film. Een date die door ongelukkige omstandigheden uitloopt op een klopjacht. De film neemt de tijd het verhaal te vertellen, maar voelt nergens langdradig aan. Dat komt mede door het uitstekende acteerwerk door de hoofdrolspelers. Een knap filmdebuut!

Stijlvol simpel.

Dit ietwat onevenwichtige speelfilmdebuut van Melina Matsoukas neemt de tijd, maar doet deze tegelijkertijd gemakkelijk vergeten. Dat zit hem niet zozeer in de dialogen, want die zijn soms wat theatraal en stroperig, maar je bent als kijker uiteraard geïnteresseerd of ze het gaan redden. Want zoals we weten van Bonnie & Clyde, het kan verkeren als opgejaagd stel.

De filmmaakster weet door een gewelddadige opening met een dolgedraaide politieagent die het duo staande houdt na een domme stuuractie, niet gelijk de sympathie op te wekken. Hoe actueel het racistisch politiegeweld in de VS momenteel ook is, de scène voelt ietwat overdreven al zal de waarheid wellicht helaas dichtbij liggen.

Dat de regisseuse normaliter commercials en videoclips schiet, alhoewel ze eveneens een miniserie op haar naam heeft staan, komt vooral tot uiting tijdens een bluesconcert waarbij het publiek een nogal hoog figurantengehalte heeft. Alsof er dan toch stiekem een popartiest moet worden gepromoot. Eigenlijk is dit een van de betere passages, althans een die weet te beklijven. Hoe dik aangezet dan ook.

Stijlvol en interessant zijn de sleutelwoorden van Queen & Slim, maar wellicht ook oppervlakkig en simpel. Thelma & Louise had destijds net wat meer vertier te bieden. De poging is voldoende geslaagd, maar door enigszins richtingloos te werk te gaan vraag je je af of de vinger wel op de gevoelige plek wordt gelegd. Als alles zo gepolijst is dan glijdt hij wellicht wat weg.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Door de 'Black lives matter' demonstraties van nu is dit een pijnlijk actuele film. Als je door een politieagent behandeld wordt zoals de hoofdrolspelers in deze film kan ik me heel goed voorstellen dat je zo'n gast afknalt. De film is spannend, aangrijpend en goed geacteerd. Grappig om Flea van the Red Hot Chili Peppers in een bijrol te zien. Een van de beste films die ik tot nu toe dit jaar gezien heb.

Aardig drama. Het verhaal is niet heel origineel maar helaas nog steeds actueel. De uitwerking is eenvoudig maar door zijn eenvoud ook weer mooi. De film kabbelt rustig voort en blijft tot het emotionele einde boeien. Tot het eind is het een combi van roadmovie en liefdesverhaal. De twee hoofdrolspelers zetten prima rollen neer en de chemie tussen beide is erg sterk. De soundtrack is eveneens erg goed. De vergelijking met Bonnie & Clyde is wat misleidend want dit is zeker geen misdaadfilm. Degelijke en sterke film. 4.0

Te lang en iets te relaxed qua tempo, maar afgezien daarvan is dit een onderhoudende en intelligent uitgewerkte roadmovie, een hedendaagse variatie op Thelma & Louise. De twee hoofdrolspelers zijn uitstekend en de film beschikt over een prima supporting cast. Visueel is het ook allemaal dik in orde. Sterke dialogen en rake emotionele momenten, die zich op onverwachte momenten aandienen. Langzaam maar zeker werkt de film toe naar een indrukwekkende maar mooi klein gehouden climax.

Sterke film die volledig in de lijn ligt van de Black Live Mattersbeweging en die politiegeweld tegenover zwarten aan de kaak stelt. Het schrijnende van de hele film is dat dit gewoonweg bittere realiteit is. Het is een soort van mentaliteit die zo ingebakken zit in de politiestructuren. Racisme ja, maar ook veelal geconditioneerde angst en onwetendheid. "First shoot and then talk" en dat vanuit een ongelijke machtsverhouding die beleefd arrogant wordt benadrukt...

Niet alleen omwille van het onderwerp een sterke film, maar eveneens de uitwerking van het verhaal kon me wel smaken. Geen wilde achtervolgingen of schietpartijen, een weinig aanwezige klopjacht... Het verlegt de focus vervolgens naar het duo zelf. Hun angsten en het drama komt vervolgens beter uit de verf en dat komt de film ten goede.

Ja, de (blanke) politieman komt er bekaaid vanaf. Gelukkig trachtte de regisseuse wat nuances te leggen met ook minder bevooroordeelde blanken (de sheriff of het gastvrije koppel) of met minder sympathieke zwarten (het jongetje of de man die het vliegtuig regelde). Toch weer een frappant einde waarbij beiden het niet overleefden. Leg me maar eens uit hoe gevaarlijk iemand is wanneer hij met beide handen iemand draagt. Er is trouwens als je toch perse wil schieten ook nog de optie om op een arm of been te mikken ...

Film die me bij voorbaat al niet trok met de bekende info rond het verhaal. Ik verwachtte toch vooral een hoge Black Lives Matters gehalte, iets dat toch wel een heel klein beetje bewaarheid werd met begin- en eindpunt van de film. Maar ja, geen mening zonder gezien te hebben uiteraard en het werd om verschillende redenen toch nog meer een lijdensweg dan verwacht.

En het moet gezegd dat het stel het niet treft op de eerste date in de laatste plaats Slim niet want ik vind Queen in die beginfase toch best wel een beetje een vervelende vrouw met een stug arrogant achtige houding die alles beter weet. Na het 'akkefietje' groeit het verhaal rond het stel naar een modern soort Bonnie en Clyde die tegen hun wil om in deze situatie terecht komen en niet bepaald de criminele grootheden zijn uit de jaren '30. Oog is er in de roadmovie voor persoonlijke ontwikkeling en de chemie die na een haperend begin op gang komt. Tevens komt daar een stukje psychologie om de hoek kijken van mensen in een uitzonderlijke situatie en keuzes die daar ook naar zijn. Aardig is het belletje naar huis en de momenten waar de twee zich naar elkaar aanpassen. Aardig is ook minsten de helft van de soundtrack met soul classics en andere gecomponeerde muziek.

Maar oei wat vallen er daarna veel kritische noten te kraken rond deze film over scriptmatige keuzes. Het BLM achtige moment ga ik me verder discussiematig niet aanbranden, wel wil ik daar over zeggen dat het weinig subtiel is en dat er aan het fenomeen dat we zien heel wat meer factoren kleven dan alleen een racistische agent met ondermeer de wapen wetgeving in Amerika maar ook een bepaalde verharding omtrent niet luisteren naar de politie en openlijk verzet en weerstand bieden tegen aanhouding of arrestatie. Iets dat we ook steeds meer in Nederland zien. Toch raar dat agenten dan harder op gaan treden en hun hoofd verliezen. Maar goed dat is dat...terug naar het script.
Queen is een 'scherpe' advocate begrijp ik toch goed? Zij zal toch weten dat er een dashcam aanwezig is waar alles op te horen is en ze überhaupt zelf op kan treden als getuige waarin ze kan vertellen dat het een agent buiten het boekje betreft met een noodlottige afloop? Of zie ik dat verkeerd? Ik snap de hele keuze van het op de vlucht slaan naar één of andere wazig oom eigenlijk niet. Dan dat gebeuren met die dikke die hij aanrijdt, ik vind dit zo slecht bedacht, alsof die man opeens voor motorkap staat ofzo, maar het kan nog gekker want de keuze om één of andere pompbediende die eruit ziet als de gemiddelde trailertrash- red neck-Louisiana-matje in de nek- kkk motherfucker die for the fun of it een nikker een kogel door zijn flikker kan jagen en beroepen op zelfverdediging je wapen geven toch wel het meest stompzinnige van de film. Gelukkig is het kwaad in Amerika gemakkelijk te herkennen aan het politie uniform toch..? Houdt het daarbij op...? Nee. Een kogel in het been, of schampschot, maar Queen loopt rond alsof er niets aan de hand is, net als het uit het autoraam hangen terwijl die zelfde ochtend haar schouder uit de kom geweest is. Zou ze familie zijn van Wolverine? Dan het uitstapje in de kroeg want we zijn zo moe, en vooral op de vlucht en willen niet gezien worden, go figure...en dan de sexscene die in de mix gemonteerd wordt met een BLM protest...juist.

Nee, van de zogenaamde 'prachtfilm' rond dit verzetssymbool waarin sprake zou zijn van prachtige beeldtaal en een emotionele reis aldus een willekeurige recensie op internet zie ik weinig van terug. De film heeft me geen enkel moment echt weten te boeien en zoals ik zeg, en wel degelijk oog voor de keuzes die een mens maakt in een uitzonderlijke situatie, hangt de film voor mij aan elkaar van rare momenten en keuzes en is dan ook volstrekt ongeloofwaardig voor mij. Veel te gekunsteld wat dat betreft. Nee, hier kon ik echt niets mee.

Mooi gestileerde en best originele film. Lijkt zich aanvankelijk te ontwikkelen tot spannend Bonnie en Clyde verhaal, maar waaiert vervolgens uit tot een veel breder opgezet geheel, waarbij zowel de roadmovie-vorm als de videoclip-achtergrond van de regisseur goed tot hun recht komen.

Als onderdeel van de stilering is er gelukkig ook de nodige aandacht besteed aan de soundtrack, die ik mij goed liet smaken.

Even geleden dat ik 'm gezien dus een wat kortere review. Mooie film. Prima soundtrack. In het begin had ik moeite om sympathie op te brengen voor Queen. Verder leuke / interessante ontmoetingen gedurende de reis en daarmee een geslaagde roadmovie. Niet super spannend of veel actie. Sterk einde ook. Al met al boven verwachting en daarmee 3,5 sterren.

Queen & Slim is zeker anders dan wat ik had verwacht, maar nog steeds erg fatsoenlijk. Het hele verhaal is gebaseerd op sociaal commentaar maar het voelt niet misplaatst aan. Het hele verhaal heeft op zich weinig op het lijf en kabbelt wat voort maar je merkt op dat het vakkundig en met liefde voor de stiel werd gemaakt.

Kaluuya en Turner-Smith zijn uitstekend samen en hun personages zijn interessant genoeg. Zij dragen de film. Ook altijd fijn om Indya Moore tegen te komen in projecten. Wat een geweldige performer, hun rol in Pose zal ik niet snel vergeten.

3,5*