12 Hour Shift (2020)

Erg fijn filmpje! Let wel alhoewel de film een horror tag bezit is dit in eerste plaats een misdaad-komedie met misschien wat meer bloed dan gewoonlijk. 1999 in Arkansas, een orgaanhandel van een drugsverslaafde verpleegster en haar nicht, de transporteur Regina gaat mis en zodoende gaat het van kwaad tot erger. Er is een behoorlijke hoeveelheid subtiel bloed, maar nergens te gewelddadig. Actrice Angela Bettis (May 2002) is haar hoofdrol de hele tijd een badass-girl, ze was het Hoogtepunt! Maar ook de verdere cast met bijna louter vrouwen stonden hun mannetje! Ook zeer ongebruikelijke was de muziek; een vreemd soortige operastuk en er was even een klein gospel in musical-vorm momentje. Actrice Brea Grant regisseerde deze film en schreef eveneens het scenario en voor iemand die maar een klein beetje ervaring daarmee heeft, was dit een meer dan goede en solide film, zeker een stuk beter dan vele andere films die ik heb gezien. De humor beviel me goed met aardig wat wtf- en lol-momenten. Ja voor mij was dit een echt leuke en plezierige donkere komedie!

Erg vervelend.

Leek op voorhand eigenlijk ook al niet echt iets dat voor mij was. 12 Hour Shift is een korte film die onderweg meerdere genres aanraakt, waarvan komedie waarschijnlijk de meest voorkomende is. Het kent ook wat thrillerelementen en zelfs wat horror die soms om de hoek komt kijken, maar komedie is de primaire focus.

Om alvast goed te beginnen, het acteerwerk binnen deze film is best oké te noemen. Vooral Bettis overtreft haarzelf in deze film en heeft redelijk wat gevoel voor humor. Haar droge personage is zeker het eerste kwartier nog best leuk te noemen, maar Bettis wordt afgeremd door de vervelende boel die de rest van deze film vormt.

Het ziet er allemaal verschrikkelijk uit. Het ziekenhuis lijkt op een keuken, en je krijgt ook geen moment het gevoel dat dit een ziekenhuis is. Als ik hier op de eerste hulp lig heb ik geen vertrouwen in dat ik er ook nog daadwerkelijk vandaan kom. De regie is ook te saai om in woorden uit te drukken. Levenloos cameragebruik, geen enkel visueel hoogstandje en een kale look. Het is nergens maar een beetje uitnodigend.

Cinematografisch is deze film dus een ramp, maar wat voor mij het laatste duwtje vormt is de komedie zelf. Het is een hele droge vorm van grappen maken, maar na 15 minuten is de magie uitgewerkt. De grappen zijn herhaald, en vooral niet erg leuk. Het droge karakter van de film moeten de grappen ondersteunen, maar dit lukt niet. In plaats daarvan werkt het enkel en alleen op een vermoeiende manier.

Leuk concept, maar bijna alle elementen binnen deze film falen. Het verhaaltje boeit niet, de komedie werkt niet en de film ziet er niet uit. Als je geen budget hebt om een ziekenhuis in te richten dan is dat geen probleem, maar doe het dan ook gewoon niet. 12 Hour Shift is niet de slechtste film ooit, maar wel een van de allerminste komediethrillers die ik heb gezien.

Naast WCW World Heavyweight Champion David Arquette, speelt drievoudig WWF-wereldkampioen en één keer TNA-kampioen Mick Foley ook een rol in deze film. Het personage Mikey heeft het woord "Carpe Diem" op zijn arm getatoeëerd. Hoewel de uitdrukking "pluk de dag" betekent, wordt dit meestal gebruikt om roekeloze mensen op een vleiende manier te beschrijven. Zijn personage past zodoende precies bij deze tatoeage.

De film is redelijk onderhoudend met een laag budget. Dit afgewisseld met zwarte humor.

2,5 *

12 Hour Shift is een krankzinnige zwarte comedy met verrassend aangename gore en wat geslaagde humor.

Een verpleegster verkoopt een zak organen aan haar nicht die nog maar net actief is op de organenmarkt. Zij heeft het namelijk vannacht nodig voor haar baas, die dringend een orgaanoperatie moet uitvoeren op iemand. Wanneer de nier vermist raakt moeten de twee dames creatief worden om onopgemerkt een nieuwe nier te kunnen oogsten.

Zoals ik al zei was de gore best leuk. Er worden nieren en blazen uitgehaald, kelen doorgesneden, bleekwater in iemands keel gegoten en plots duikt daar ook David Arquette op als geschifte seriemoordenaar die werd opgenomen in het ziekenhuis. Spectaculair was het niet, maar wel vermakelijk allemaal.

Angela Bettis, die ik ken van het begin van de horror challenge met May, was weer uitstekend goed op dreef. Ze kan de mix tussen horror en comedy goed dragen. De rest van de cast zijn karikaturale typetjes die na een tijdje zwaar gaan irriteren. David Arquette loopt er maar bij en heeft uiteindelijk niet veel bij te dragen aan de film.

Een mixed bag (of organs) dus. Laat ons gewoon zeggen dat ik me niet verveeld heb.

3*