The Other Lamb (2019)

Sterk.

Eentje die makkelijk in het rijtje van A24 zou passen, verwacht dus niet teveel in-your-face horror, wel de onderkoelde soort met een stevige arthouse insteek. Gore is spaars, de film richt zich vooral op een ongemakkelijke sfeer en een beetje mystery. Want zo heel veel wordt er ook niet uitgelegd.

Als de A24 link wat te breed is, denk dan vooral aan films als The VVitch. Allicht omdat er een zeker Celtisch sfeertje hing (niet zo heel vreemd voor een Ierse film), maar ook qua tempo en sfeerzetting hebben de films wel een beetje gemeen. Visueel in ieder geval erg netjes gedaan, soundtrack is ook best sfeervol maar had wat mij betreft net ietsje meer mogen zijn.

Acteurs doen het ook goed, fijn dat Huisman eens een echt goeie film weet uit te kiezen, dan komt hij ook beter tot z'n recht. Verder net iets te traag in het middenstuk en had toch ook niet ietsje meer echte horror willen zien, maar zeker wel een aparte en interessante film. Aanrader voor de liefhebbers van wat serieuzere horror die volop inzet op sfeer.

3.5*

Dit is niet veel anders dan een coming of age arthouse-film hip verpakt als horror. En daarnaast een wat dubbelzinnige film over religieus moralisme. Nu kunnen sekten echt eng zijn, maar om een ​​griezelige film te zijn, heb je meer dan mooie cinematografie nodig. Maar het enige waar deze film voor gaat is sfeervolle beelden. Statische, aanhoudende shots, stiltes, metaforische, dromerige scenes en soms wat verontrustende beelden van dode dieren. De dames dragen kostuums van blauw (dochters) en rood (moeders) (deze doen denken aan de serie 'The Handmaid's Tale') en doen het goed in het verder sombere beeld.

Michiel Huisman die een Jesus-figuur speelt en luistert naar de naam 'herder' en zodoende een kudde schapen, vrouwen en meisjes leidt, was een begrijpelijk keuze, best geloofwaardig dat vrouwen hem willen volgen maar een goed acteur vind ik hem niet echt. Raffey Cassidy deed het beter als Selah maar moet in een crisis van geloof en identiteit zijn, En daar schiet haar personage tekort, ze is de gehele tijd te passief, in de loop van de film stelt ze wel vragen die tegen haar aangeleerde rituelen in gaan maar van echte innerlijke strijd is niet veel te merken.

Het grootste deel van de film is van meisjes en vrouwen die lopen, dit begint halverwege te slepen ook omdat je begint te beseffen dat er niets van shock of interesse gaat gebeuren. De vrouwen sjokken maar achter hun 'herder' aan door een kaal landschap op zoek naar, hoe kan het ook anders, het nieuwe "Eden." Wel wordt er hier visueel meer uitgebeeld dan dat er wordt vertelt; vuur tijdens momenten van lust en jaloezie, regen en wind tijdens momenten van wanhoop en wrok, lokken van het haar van Selah raken steeds eer los of later Eva zonder Adam in het paradijs.

De film laat niet veel nieuws van het beeld van sekten zien en laat ook de rituelen weg die juist voor meer impact hadden kunnen zorgen (waar zijn bv. de jongetjes?) De film komt niet verder dan samenzang van liedjes. Het lied 'Down to the River to Pray' (uit inderdaad O Brother, Where Art Thou?) gezongen tijdens een begrafenis vond ik daarnaast nogal misplaatst. Het is niet echt een slechte film, visueel zelfs best mooi maar voelt meer als mosterd naar de maaltijd. Een zwakker aftreksel van betere films die je de laatste jaren heb zien langskomen. Maar eerlijk is eerlijk dat laatste schot is echt geweldig!

Niet slecht, maar er begint bij mij toch een lichtelijke vermoeidheid op te treden bij dit soort films. Sinds The Vvitch lijkt er een nieuw soort 'stroming' te zijn ontstaan van arthouse slow-burners die vooral op drama leunen en waar de horror eerder metaforisch/suggestief van aard is. Deze film past dan ook perfect in het rijtje van titels als The Vvitch, Gwen, The Wind, Hagazussa en vast nog een paar. Ik heb er op zich niks op tegen, maar veel van deze films vind ik toch wat lui en ongeïnspireerd uitgewerkt. Stééds weer dezelfde 'onheilspellende' voortekenen in de vorm van dode dieren, steeds dezelfde saaie Bijbelse symboliek en dat terwijl de 'horror' vooral weer voortkomt uit scenes met nachtmerries en visioenen. Het wordt wel érg voorspelbaar allemaal, verzin eens iets originelers of ga een keer voluit qua horror denk ik dan.

Ook Huisman was niet al te overtuigend. Zoals wel vaker met Nederlandse acteurs in buitenlandse films oogt het wat houterig en stroef. Cassidy vond ik daarentegen wel sterk en visueel mogen een aantal scenes er wel wezen. Het is ook wel gewoon een best kundig uitgevoerde film, alleen voelt het inderdaad een beetje aan als mosterd na de maaltijd en is het allemaal te degelijk om nog warm of koud van te worden. 2,5*.

Dit mag geen horror genoemd worden, drama wel.
De film is zo traag dat mn aandacht verdwenen is. Blijkbaar word dat een snow burner genoemd? Als ik dit vooraf wist had ik hem niet aangezet.

Meisje nog best goed geacteerd. Krijgt visioenen, wel jammer dat je op het einde denkt dat het een visioen is en dan is die man blijkbaar vermoord

Film maakt wel mooie shots maar daar zet ik geen film voor aan, als ik dat wil zien kijk ik wel naar national geographic.

Ze moeten dit soort films geen horror genre geven maar een andere benaming.

Seksverslaafde sekteleider.

Raffey Cassidy weet de aandacht op zich te vestigen in The Other Lamb, iets dat niet alleen door het scenario komt. Onze eigen Michiel Huisman weet helaas minder te beklijven. De zogenaamde dreiging die van deze sekteleider moet uitgaan is grotendeels afwezig. Al is het gegeven van incest en pedofilie an sich griezelig genoeg uiteraard. Eng wordt de seksverslaafde psychopaat echter nergens.

Het zijn met name het camerawerk en de prachtige omgeving van het Ierse natuurlandschap die indruk maken. De bomen en het bos, ze leveren mooie en mystieke plaatjes op. Verder moet gezegd dat de arthouse benadering van deze verder nogal voorspelbare horror teveel afstandelijkheid creëert. Echt meeleven met de karakters zit er amper in. Een interessante, maar gemiste kans.

**½

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Matig.

Kan mij wel vinden in Leatherhead. Het voelde allemaal net iets te geweest aan. Misschien heb ik een beetje pech gehad met het feit dat alle recente horror films die ik de laatste tijd heb gezien allemaal meer drama waren dan horror. Toch moet je wel met een onsje meer komen dan mevrouw hier doet. Visueel is het wel verzorgt maar het wist mij niet mee te zuigen in het geheel. Vond de soundtrack net niks, vind het ook altijd super jammer dat arthouserige films zelden los durven gaan op het einde. Het moet altijd zo een eenzelfde tempo hebben. En weer dat Bijbelse gewauwel. Het zou ergens veel grappiger zijn als een groepje atheïsten de religieuze wereld eens zat is. Al was het maar om eindelijk eens iets een beetje anders te zien.

2 sterren.

Speciale film met origineel verhaal.

We volgen een charismatische sekteleider met zijn vrouwen.

Spanningen tussen de vrouwen onderling en dreigende sfeer is goed gevonden.

De locaties zijn zeer goed gekozen en geven het geheel een extra dimensie.

Denk dat velen dit een saaie bedoening zullen vinden en iets te arty farty maar voor mij was het prima.

Gestileerde film over een sekte, een onderwerp dat bij mij wel tot de verbeelding spreekt. Veel metaforen en beelden van lammeren, schapen en rammen, mooie beelden van de omgeving een wat onherbergzaam landschap. Het verhaal heeft mij niet zo kunnen boeien en is eigenlijk ook voorspelbaar en wat saai.

Een film waarin weinig gebeurd en die het vooral van de sfeer moet hebben. Maar die zit wel goed. En The Other Lamb is vooral een mooie film. De wat grijze streek in Ierland met de felle kleuren van de kostumering. De Poolse regisseuse Małgorzata Szumowska laat zich voor die sfeer omringen door Polen voor oa muziek en cinematografie. De Herder heeft vooral de looks, maar het is Raffey Cassidy die de aandacht trekt.

De film wordt nooit groots en de film is vrij traag. Maar het blijft wel interessant en weet de hele tijd een mysterieuze sfeer op te bouwen. Een film zonder veel uitleg, maar net daardoor ga je de ontbrekende puzzelstukjes als kijker zelf invullen. Mooie film!

Sommige mensen noemen dit een horrorfilm, maar helaas is horror hier slechts een belofte die nooit wordt ingelost. Nachtmerrieachtige beelden en hysterische rituelen zijn er meer dan genoeg en de titel doet vermoeden dat er een rituele slachting aan zit te komen. Tja, wat kan ik ervan zeggen. Helemaal onjuist is die conclusie niet, maar dan komt de aftiteling.

Matig.

Ik zal er maar eerlijk over zijn, ik ben geen fan van The Other Lamb omdat het één van de minst interessantste films is die ik dit jaar heb mogen aanschouwen. Bijna niets binnen de film trekt me, terwijl ik van tevoren juist dacht dat de film me goed zou smaken. Daarin zat ik blijkbaar na enkel 20 minuten al duidelijk verkeerd in.

The Other Lamb is echter geen slechte film, want Szumowska weet erg goed wat ze moet doen als het op het visuele aspect van de film aankomt. Gefocuste, geconcentreerde beelden van de treurige landschappen. Ze hebben wel meer geleund op de locatie dan de kwaliteiten van de regisseur, maar niettemin worden er genoeg knappe en mooie beelden mogelijk gemaakt.

Acteerwerk is prima vanuit de jonge Cassidy en Huisman, de overige leden voelen veel te theatraal aan. Bijna vervelend vervreemdend geacteerd, met Gough voorop die ik geen moment serieus kon nemen. Meerdere beelden kon ik overigens niet serieus nemen. Het is een apart verhaal, maar de uitwerking voelt geen moment humaan of realistisch aan. Of dat ook de intentie was heb ik geen kennis van, maar het lijkt me bijna van niet.

Het slakkentempo en de langzame ontwikkeling van het verhaal hadden op mij een afstotend effect, want de beelden interesseren me gewoon niet. Toch zit het qua sfeerzetting te goed om het een lager cijfer te geven, maar het verhaal maakte gewoon geen voortgang. Ik had zomaar de hele film lang spelletjes kunnen spelen op mijn telefoon en toch het verhaal kunnen bijhouden. The Other Lamb kan smaken onder een specifiek publiek, ik kan er zelf dus niets mee.