The Poison Rose (2019)

The Poison Rose is een tien in een dozijn film waarbij je op voorhand precies weet wat je krijgt. Het dan afkraken vind ik dan vrij absurd. Sterker nog de film is nog helemaal zo slecht niet. Binnen hetgeen je verwacht, word je meer dan beloond. Het verhaal wordt door de voice-over door een zeer goed acterende Travolta prima uiteengezet. Het viel me overigens wel op dat zijn dochter helemaal niet in de wieg is gelegd om te acteren, jemig wat was dat slecht. Natuurlijk is de film an sich geen hoogvlieger maar kijkt zeker goed weg, niets mis mee.

Was waarlijk niet veel. Aan ambities geen gebrek: al bij de begintitels zien we beelden van een bioscoop in een slaapstadje waar The Maltese Falcon draait, een weinig subtiele manier om te duiden wat ons te wachten staat. Een heuse film noir, gesitueerd in 1978, met detective Travolta als man met een dubbele agenda. Helaas maken een ruige baard en een leuke zonnebril ook van John nog geen Bogie. Bij hem zit je toch altijd te wachten dat hij weer een dansje doet, en dit keer moeten we wachten tot de laatste vijf minuten voordat het warempel weer zover is. Verder met de vreselijk dik geworden Brendan Fraser(ga dat zien) als schimmige dokter, en onze eigen Janssen als love interest/femme fatale. Helaas heeft Femke tegenwoordig een botoxbehandeling te veel achter de rug om een seventies girl uit te beelden. Geen gezicht dus, maar een kniesoor die daar op let. Enkel Morgan Freeman, stoïcijns als altijd, blijft nog enigszins overeind als de grote meneer van Galveston, over het talent van Travolta's dochter(die als twee druppels water op pa lijkt) hoeven we het verder niet te hebben. Grootste misser is niettemin het lompe, zielloze script, leidend tot een film die van begin tot eind zeer voorspelbaar is. Geregisseerd door maar liefst drie, voor mij onbekende heren. Aan hun namen te zien van Italiaanse afkomst, maar The Poison Rose maakt vooral duidelijk dat de tijd van goede na-aperij in de vorm van bijvoorbeeld een lekkere spaghetti western ver achter ons ligt. Alleen interessant voor mensen die het leuk vinden om zo nu en dan eens een echt slechte film te zien.

Ondanks de grote namen een mislukte misdaadfilm. De aanduiding "thriller" is zwaar overdreven, want qua spanning haalt het verhaal zelfs niet het niveau van een jongensboek. Naast de vaak stompzinnige dialogen vormen de op belachelijke wijze geënsceneerde shoot-outs trieste dieptepunten. Snel vergeten.

Vond een zwakke film, zeker Travolta. Wanneer leert hij eens te acteren. Femke met de plastic bek.

Morgan Freeman was oke zoals altijd. Het verhaal was ook niks. Wanneer leert Netflix eens goede film aan te bieden.

De ambitie van 'The Poison Rose' is meteen ook zijn zwakte: een klassieke film-noir trachten te zijn. De voice-over werkt niet en de muziek is te overheersend. Daarbovenop komt dat deze film spanning en tempo mist, waardoor het lijkt alsof dit film-noir sausje gewoon een zwakke actiethriller probeert te verbergen. Ligt het dan aan de montage, of aan de warrige regie? Alvast niet aan de cast, want die bestaat bijna enkel uit grote namen. Niet dat dit steeds garant staat voor spetterend acteerwerk, maar een matige Freeman is nog steeds beter dan een gemiddelde acteur.

Wellicht is het een beetje een combinatie van vanalles. Het verhaal heeft moeite zichzelf te vertellen, en de weinige actiescènes komen totaal niet uit de verf. Zo lijkt het alsof de film langer duurt dan hij is, en dat zegt al genoeg.

Bijzonder dat zo'n grote cast zo'n slechte prestatie levert.

De film gebruikt regelmatig een voice-over van de hoofdrolspeler, iets wat er voor zorgde dat de spanning compleet verdwijnt.

Ook in de overige passages was de spanning "0" en de acteerprestaties (met name in de emoties) echt bar slecht.
Tevens maakte het half soort van Texaans accent (half, want soms was het er ook gewoon niet) de ergernis alleen maar groter.

De verhaallijn was in het begin nog enigszins mysterieus om dat het nog niet duidelijk was welke kant het op ging, wat meteen het punt is, want al vrij snel heb je als kijker geen idee meer waar het over gaat.

Het enige wat in orde was, was de setting van rond begin jaren zeventig, dat zag er goed uit, maar dat was dan ook wel alles helaas.

Met 2 hele dikke missers maakt het de ergernis compleet.
1. Als er in een film gepokerd wordt wil je dat zien, je wilt de spanning voelen van de bluf of de "nuts" en niet een half shot.
2. Wanneer je besluit een sniper iemand op te laten wachten en dus alle tijd geeft voor een schot, moet het niet een wild west scène worden waarbij van beide kanten de kogels je om de oren vliegen maar geen een doel treft. En dan om het nog belachelijker te maken als de kogels op zijn, laat je van dezelfde afstand een bal gooien en die is wel raak.....

Dat de acteerprestaties van Ella Bleu totaal mislukt waren hinderde eigenlijk niet, dit paste prima naast de rest. Onvoorstelbaar wanneer je Travolta, Freeman, Janssen, Stormare, Patrick en Fraser in een film hebt, het is eigenlijk beschamend....

Even na het begin bleek dat ik de film al eens eerder had opgezet, maar na enige tijd ook weer had afgebroken (iets wat zelden tot nooit gebeurd). Dat deze film dus zelfs geen "bar slechte indruk" kon achter laten, zegt echt genoeg....

Voor de prima setting en poging tot een goede misdaadfilm neer te zetten (en omdat ik nog veel slechter heb gezien) nog een heel klein sterretje, maar dat is eigenlijk te veel.

1*

Voormalig American Footballster Carson Phillips [John Travolta] werkt nu als privédetective die belandt in een web van leugens en bedrog wanneer zijn dochter hoofdverdachte blijkt te zijn in een moordonderzoek. Janssen speelt Carsons ex-vrouw, Freeman een oude vriend, nu een succesvolle zakenman, die bij de zaak betrokken is en een corpulente Brendan Fraser verschijnt als een moderne Dr Caligari in een psychiatrische kliniek. Een interessante cast maar het verhaal is weinig origineel en de trage regie maakt het lastig om het plot te volgen.

beetje vreemd, allemaal vrij rommelig.

gewoon maar kijken en weer vergeten