The VelociPastor (2018)

Als aan het begin, een ontploffing van een auto simpelweg in beeld wordt gebracht met de woorden “VFX Car Explosion” weet je dat, de film onmogelijk serieus te nemen valt. Tja je bent als student net afgestudeerd als filmmaker, dan kamp je met de vraag; 'Hoe zorg je met een beperkt budget dat je toch wordt opgemerkt?’ Nou, door in de film die financiële tekortkomingen gewoon te laten zien, er een van-de-pot-gerukt-script in te stoppen en door verschillende B-filmgenres met elkaar te vermengen.

Zodoende is de priester met het mysterieuze vermogen… om in een velociraptor te veranderen!? Niets anders dan een man in een rubberen dinosauruskostuum. De ninja's die werken voor een misdaadsyndicaat, maken de meest amateuristische kungfu-trappen ooit! Het parkje (letterlijk) bij de regisseur op de hoek werd China. En het probeert ook echt nooit ergens om effecten te tonen die het budget te boven gaan! Een afgerukt hoofd is dus gewoon een plastic kop!

De reden waarom deze film werkt is omdat, ondanks (bewust) slecht acteerwerk, continuïteitsfouten en trashy special effecten, er veel toewijding van de cast is en doordat de kwaliteit van regisseur Brendan Steere stiekem heel wat beter is (getuigen de prima split-screens) Het maakt hier niet uit hoe dom de personages zijn, of hoe achterlijk de verhaalontwikkelingen. Het is de cast die met aanstekelijke enthousiasme, dit bespottelijke universum frivool weet te houden, zodoende ga je er als kijker toch ver in mee!

Over het algemeen levert de VelociPastor dan ook goede goofy entertainment en was het moeilijk om de tegenslagen van deze prehistorische prediker te weerstaan. De enige voorwaarde om dit te bekijken en te waarderen is een voorliefde voor Trash & B-films.

Bewusje.

En daarmee ook wel een lastige film om te beoordelen. Dit is echt zo'n film waar de maker erg bewust een ode aan de cheap shlock gemaakt heeft. Dwaze plotlijnen, brakke effecten en een hoop opzichtige cheese binnen een beperkte speelduur, het zijn de ingredienten voor een film die vooral als comedy gezien wil worden.

En dat werkt ook wel eventjes. De maffe gebeurtenissen en goedkope effecten zijn grappig, de film lijkt ook echt alle kanten op te kunnen gaan. Maar onvermijdelijk raakt de film ergens halverwege de vaart wat kwijt. Zolang er gekkigheid geïntroduceerd wordt is er niks aan de hand, maar eens alles vaststaat wordt het een beetje saai.

Het probleem is ook dat die bewuste goedkoopheid uiteindelijk gewoon alleen maar goedkoop aanvoelt. Leuk om een parodie te willen maken, maar dan mag je er toch wat meer effort in steken. Leuk om een ode te maken, maar dan moet het toch net iéts serieuzer zijn (zonder de soms flauwe humor). Een film die zich uiteindelijk dus zelf een beetje de das omdoet.

1.5*

Leuk, maar had leuker kunnen zijn. Een film als WolfCop (2014) heeft aangetoond dat het nét wat beter werkt als het als film zijnde ook nog wat waard is. Nu is VelociPastor niet per se bottom of the barrel-spul en zitten er, ook montage-technisch, best leuke ideetjes in, maar het houdt zich wel erg graag bezig met de charme van stylistisch gemankeerde en inhoudelijk compleet debiele genrefilms. Die charme wordt alweer aardig wat jaartjes uitgebuit, met wisselend succes ( Dude Bro Party Massacre III (2015) = top, Attack of the Killer Donuts (2016) = niet....top), maar kan het uiteraard nooit halen bij films die grotendeels onbedoeld crappy zijn zoals Samurai Cop (1991) . Maar al met al heb je aan Steere's werk geen verkeerde; schijtlollige pulp met het hart op de juiste plaats.

De regisseur had kennelijk als schoolproject een trailer gemaakt - en dit is dan de langere versie daarvan. Tsja, het doet mij nogal denken aan de docent die ik indertijd had, die zo’n soort standaard toespraakje had als een van zijn studenten hem wat teleurstelde. Zoiets als ‘ja jongen, als je nou niet bereid bent om je huiswerk te maken en ook niet het talent hebt om je door dit vak heen te bluffen, dan wordt het dus nooit wat met je. Waarom ga je dan niet bij de buren van de zeevaartschool vragen of ze nog iets weten, dan haal je gelijk je monsterboekje op en ga je op de grote vaart, misschien dat je daar ook geen talent voor hebt maar dan zie je tenminste nog wat van de wereld’.

Had die beste man maar op Brendan Steere’s school gedoceerd, dat bleef mij maar door m’n hoofd gaan. Dan was dit onleuke prutswerk ons bespaard gebleven. Want, het idee is leuk, maar de uitwerking is volkomen prut. Niet over the top genoeg, vooral, en ook echt niet leuk genoeg.

Waanzin van de bovenste (onderste?) plank, met een priester die na een trip naar China opeens beschikt over het vermogen te transformeren in een dinosaurus. Don't ask. Te flauw om echt leuk te zijn en de korte speelduur (70 minuten) voelt alsnog veel te lang, maar vreemd genoeg werken bepaalde elementen van de film wel. De speciale effecten zijn (opzettelijk) om te janken zo slecht, maar de cast levert degelijk spel en love interest Alyssa Kempinski is een zeer aangename verschijning. Hier en daar ook wel wat leuke momenten en hilarische dialogen. "Dinosaurs don't exist and if they do, I don't turn into one!"

Vervelend.

Dat een film als The VelociPastor erg goed weet wat het is ben ik me bewust van. Ik neem aan dat iedereen wel kan raden dat dit geen film is die zichzelf erg serieus neemt. Ondanks dat het geheel weleens wat sentiment includeert, is het allemaal bedoelt als een soort parodie op de oudere films die rare concepten met elkaar combineren.

Wat mij echter behoorlijk stoort aan deze film is dat het allemaal maar gehaast en afgeraffeld aanvoelt. Ik snap dat dit ook kan werken als een bepaalde vorm van humor, maar ik zie liefde voor een film liever in hard werk in niet in simpele grapjes. In een dinosauruskostuum rondrennen of vreemd dansen in het kader van komedie is niet echt waar ik van hou als ik naar dit soort films kijk.

Daarnaast is er ook maar weinig te zien. Veel binnen deze film voelt te simplistisch aan om van te kunnen genieten. Hier en daar wil een droog grapje nog wel aanslaan, verder ontging de kern van de film me een beetje. De personages zijn overdreven en intentioneel stereotiep, maar geen van allen is een personage dat me bij gaat blijven. Als je dan inzit op vreemde en intentioneel domme personages, doe het dan op een manier die ze ook memorabel maakt.

Uiteindelijk vond ik het maar een flauwe bedoeling. Ik kan er de humor wel van inzien, maar dan hoef ik het zeker niet leuk te vinden. Omdat ik soms nog wel een grapje kon bekennen die me een beetje deed glimlachen, zal ik er nog een ster aan toekennen. Ook de acteurs lijken het wel degelijk te proberen. Verder een vervelend stukje film waar ik persoonlijk weinig mee kan. Dit is niet hoe je me met filmpassie kan overtuigen.