À la Conquête du Pôle (1912)

Aardige film uit de begintijd van de cinema.

Het plot van de film volgt precies dezelfde verhaallijn als die van 'Le Voyage de la Lune' van zo'n tien jaar eerder. We zien een aantal wetenschappers die met grote gebaren plannen aan het maken zijn. Dit keer niet voor een reis naar de maan, maar voor een reis naar de noordpool. Vervolgens zien we een aantal mensen knutselen aan een vliegmachine. Niet veel later vertrekken we, en uiteindelijk belanden op de plek van bestemming, waar de wetenschappers avonturen beleven met diverse ijsberen, zeehonden en pinguins (!).

Zoals we gewend zijn van Méliès wordt het verhaal gefilmd met een statische camera, alsof we in een theater zitten. Er is geen enkele camerabeweging of zelfs maar een close up. Wel worden we getrakteerd op een aantal trucages, voor die tijd waarschijnlijk heel inventief, maar in de 21ste eeuw zien ze er nogal onbeholpen uit.

Al met al een vermakelijke film, eigenlijk een curiositeit uit het verleden. Het is een raar idee dat alle mensen die in deze film te zien zijn al meer dan vijftig jaar geleden zijn overleden.

Een groep geleerden maakt plannen om een ontdekkingsreis te maken en voegt de daad bij het woord, met bizarre avonturen tot gevolg. Zoals user jono aangeeft is dit inderdaad de favoriete verhaallijn van Georges Méliès (en zijn grote inspirator Jules Verne) die ook hier weer uit de kast gehaald wordt.

De film valt uiteen in twee delen. In het eerste deel zien we de voorbereiding van de trip naar de Noordpool. Om je te bescheuren is de samenstelling en voorstelling van de internationale delegatie die naar de Noordpool zal trekken, in een tijd waar stereotypes nog vlotjes door de beugel konden. Het is allemaal niet zo ernstig te nemen aangezien werelddelen/landen toen echt nog werelden apart waren. En zowaar heeft deze fantasyfilm een sociale dimensie met de intrede van enkele overtuigde suffragettes die recht op deelname van vrouwen aan de verovering van de Noordpool komen opeisen. Daarmee wordt ingespeeld op de politieke actualiteit van toen, met de opkomst van de vrouwenrechtenbeweging, al dient gezegd dat op luchtige wijze met deze dames gespot wordt.

In het tweede deel volgt de eigenlijke reis van de geleerden met allerlei fantasievoertuigen, en de aankomst. Heel leuk hier is de trip langs de sterrenbeelden aan de hemel. Bij momenten vroeg ik me af of ik in een filmpje van Terry Gilliam ten tijde van Monty Python terechtgekomen was. Wat veel zegt over de invloed die Méliès gehad heeft op de kolder van Gilliam.

De langste film van Georges Méliès en zeker ook een wonderlijk exemplaar. Wordt tot zijn beste werk gerekend maar als lunatic geef ik nog altijd de voorkeur aan het magische Le Voyage Dans La Lune.

Mijn tweede Méliès op korte tijd. Net als in zijn tien jaar oudere film naar de maan gaat Lumière hier hij hier met een aantal avonturiers naar de Noordpool. De opzet en het verloop is vrij gelijkaardig. Zeer statische beelden die inderdaad aandoen als een toneelstuk. De opbouw met wild om zich heen wiekende lui in het begin is chaotisch en kwam ik al eerder tegen. Hierbij ook een snuifje maatschappijkritiek om er de suffragettebeweging erbij te halen, tevergeefs overigens. Dergelijke gevaarlijke trips zijn enkel voorbehouden voor mannen.

De trip naar de noordpool is magisch en fantasierijk. Vrij kinderlijk ook, maar redelijk uitgewerkt. Het landschap zelf ook vrij stijlvol. De sneeuwreus zag er in tegenstelling tot de rest wat minder uit al was zijn hongertje wel best grappig. De magnetische naald was niet geslaagd al begrijp ik wel dat dit ruim 100 jaar terug iets onbevattelijks moest geweest zijn. Tot slot nog de kleine opmerking dat de noordpool géén pinguins herbergt ...