Come to Daddy (2019)

Erg leuke film.

De mix van horror en comedy is niet geweldig origineel, maar de uitvoering van deze film maakt er toch iets speciaals van. Normaal zijn dit soort films nogal over the top en on the nose (om er maar eens twee Engelse uitdrukkingen tegenaan te gooien), maar deze is eerder quirky en droog.

Wood kon ik vroeger nooit echt uitstaan, maar de laatste jaren weet hij als producer toch best goed te scoren. Ook z'n projecten als acteur zijn een stuk interessanter geworden. Hij doet het in ieder geval erg goed hier, ook de rest van de cast is op niveau.

De humor moet je liggen maar is best raak, ook de horror elementen komen best goed uit de verf. Misschien dat het nog nét allemaal iets verder had mogen gaan, maar dat mag Timpson bewaren voor z'n volgende film. Weinig twijfels dat die er gaat komen, want het is duidelijk dat de man voldoende talent heeft. Leuke eerste film in ieder geval, aanradertje.

3.5*

Geinig.

De poster verwarde mij ietswat over wat voor film dit zou worden. Elijah produceert veel horror met een psychedelische inslag dus ik dacht ergens dat dit dat ook zou zijn. Ergens wel blij mee. Die films kunnen nog wel eens wat slepen en saai zijn. Buiten de hoofdrol heeft Elijah nu ook geen producerende rol.

Film begint gelijk geestig met uber hipster Elijah. Je voelt dat er wat geks aan de hand is. Het tempo is rustig maar vermakelijk, ook omdat er continu een grappige vibe over de film hangt. Dan komt de aap uit de mouw en beloopt het iets teveel de bestaande paden. Ook is de humor aanwezig maar toch denk je telkens het mocht nog wel een paar graden meer. Dat is uiteindelijk wel de gehele film wat ik dacht. Het is nergens slecht of vervelend maar dit mocht allemaal wat grotesker helemaal naar de climax toe.

Toch een prima tussendoortje.

3 sterren.

Mbwa, nogal teleurstellend dit werkje. Vond Elijah Wood in 'Maniac' wel lekker gaan, dus dacht dat dit ook wel wat kon worden. De sfeer zit al bij al nog wel goed hoor, maar had het gevoel dat de film wat ter plaatse bleef trappelen, brak niet echt door en bleef zo wat op m'n honger zitten. Zat echt wel meer in.

Enorm goed geschreven, goed geacteerd door meneer Wood.

1ste acte moest op gang komen. Tweede was raak en nam het een heerlijke wending. Derde was de verassing er vanaf maar was het nog steeds overtuigend met heerlijke humor.

Prima film met een ietwat (eerste instantie) vreemd verhaal waarin Elijah Wood met zijn "vriendelijke" blauwe kijkers een uitstekend acteur blijkt te zijn. Norval (Elijah Wood) gaat naar zijn vader toe en ontdekt dat deze op een miraculeuze mooie plek woont in wat hij een "ufo uit de jaren '60" noemt.

Zijn vader reageert eigenlijk helemaal niet zo vriendelijk als hij had verwacht en vraagt zich dan ook meerdere male af, of hij wel welkom is. Uiteindelijk heeft hij de durf om dat aan daddy te vragen maar deze reageert ontwijkend op de vraag. Hierna volgen de gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op en komt Norval erachter dat vader een duistere achtergrond heeft.

Mooiere film dan wij hadden verwacht, een 7+!

Begint ijzersterk en de spanning tussen Elijah Wood en Stephen McHattie is super.

Het tweede deel is eerder rommelig, wel leuke gore en aparte sfeer.

Als debut van Ant Timpson mag dit er best wezen.

Geen (mix van) horror, drama of comedy. Vond het een saai, naar en overrated filmpje. Niets meer of minder.

Erg leuke film ....een lekkere vreemde sfeer en een nog vreemder verhaal maakt deze film het kijken waard.

Er zitten een paar geweldige scenes in die deze film naar een ruime voldoende trekken.

De personages zijn erg leuk neer gezet in deze film en de zwarte humor werkt ook goed.....aanrader.

Lijkt me best lastig om in een oververtegenwoordigd genre als de horrorkomedie nog origineel uit te hoek te komen, maar Timpson krijgt dat hier toch redelijk goed voor elkaar. De film laat nooit helemaal in zijn kaarten kijken, is heerlijk droog qua humor en stelt verrassend genoeg ook als 'horror' wel degelijk iets voor. Het is nergens écht geniaal, maar een uitzonderlijk sterke genrefilm niettemin. 3,5*

Matige film over een man die een uitnodiging krijgt van zijn vader die hij al jaren niet meer heeft gezien. Een wat eigenaardige film waarbij het verloop zich niet bepaald gemakkelijk laat voorspellen. Maar het wist me nergens echt mee te krijgen (het trage tempo helpt hier ook niet echt bij). Elijah Wood is prima op zijn plaats hier. Net geen 3.0 sterren.

Zeer vermakelijke, onvoorspelbare film over de wereldvreemde Norval (een prima Elijah Wood) die op bezoek gaat bij zijn mysterieuze vader (Stephen McHattie), die hij al dertig jaar niet meer heeft gezien. Eenmaal aangekomen in diens afgelegen huis aan de kust gebeuren er vreemde en vooral bizarre dingen. De film wordt bijzonder fraai opgebouwd, met veel aandacht voor subtiele details en heerlijk maffe dialogen. Na ongeveer een uur gaat de boel behoorlijk los en ontspoort de film enigszins, vooral omdat de makers dan meer gaan voor effectbejag en voor de hand liggende humor, maar de boel blijft nog net op de rails. Al met al een veelbelovend visitekaartje van regisseur Ant Timpson.

I once accidentally kicked a guy’s ear off.

I didn’t mean to, but the fucker flew off.

I could see right into his skull.

Die Elijah Wood zorgt toch altijd voor aangename verrassingen. Qua filmkeuze kan men moeilijk zeggen dat hij op veilig speelt. Zijn keuzes zijn toch altijd redelijk eigenzinnig te noemen. Ik vergelijk hem een beetje met Daniel Radcliffe. Ook zo’n acteur die niet wil teren op het wereldwijde succes dat hij verworven heeft dankzij het spelen van één welbekend personage het grootste deel van zijn leven. Zo ook Elijah Wood die voor eeuwig en altijd zal geassocieerd worden met Frodo. Ze hebben blijkbaar ook een gemeenschappelijke interesse, namelijk dat van overleden personen. Waar Radcliffe in “Swiss Army Man” de rol van een lijk voor zijn rekening nam, zit Wood in deze film opgescheept met het gebalsemde lichaam. In ieder geval, “Come to Daddy” is een macabere, duistere en licht-humoristische film.

Toen ik naar de filmposter keek, moest ik onmiddellijk denken aan “Happy birthday to Me”. Niet dat deze “Come to Daddy” een rasechte slasher werd. Maar het huishoudgerei dat Norval Greenwood (Elijah Wood) op de cover vasthoudt, gebruikt hij wel op een vernuftige en ook pijnlijke wijze. Norval is een excentrieke, hippe DJ met zelfs Elton John in zijn kennissenkring. Stijlvol, hedendaags gekleed met artistiek verantwoorde en strategische geplaatste tatoeages. Een gemillimeterd Freddie Mercury snorretje. En een kapsel alsof het met een soepterrine werd gestyled. Alles wijst erop dat deze figuur gewend is aan een mondaine leventje en dat de tocht doorheen het woud met een bonkende reiskoffer op wieltjes achter hem, daar niet in thuishoort. Als hij tenslotte aankomt bij het strandhuis (dat volgens hem op een vliegende schotel lijkt uit de jaren 60) en kennismaakt met zijn vader Brian die hij al jarenlang niet meer heeft gezien, blijkt dat deze laatste compleet het tegenovergestelde karakter is. Grofgebekt, redelijk brutaal, slordig uiterlijk en aanhoudend een glas bijvullend met sterke drank of wijn. Niet bepaald een lachertje voor Norval die onlangs alcohol afgezworen heeft. En voordat hij het beseft zinkt zijn smartphone (een beperkte editie in goud ontworpen door Lorde) naar de bodem van de oceaan tijdens het maken van een selfie. De toon is gezet.

“Come to Daddy” is een moeilijk te plaatsen film. Enerzijds tracht men hier en daar een humoristische noot toe te voegen. Weliswaar subtiele zwarte humor die niet door iedereen gesmaakt zal worden. Anderzijds is er wel degelijk een horror-sfeertje aanwezig waarbij het er nogal bloederig aan toegaat. Nogmaals, ik ben niet echt zo’n fervent fan van deze combinatie omdat meestal beide genres incompleet aanvoelen. En om eerlijk te zijn, hier ook. Het humoristische was niet echt grappig te noemen (met enkel een zeldzame grinnik). En het horror-gedeelte vond ik ook nogal lichtvoetig. Dat het over een hoog thriller gehalte beschikt, staat buiten kijf. En het is zeker en vast geen rechttoe rechtaan verhaal. Je zou zelfs kunnen beweren dat men een beetje te overdadig was met het aantal plotwendingen. Maar de absurditeit in het verhaal (zoals een motel dat volgeboekt is met bezoekers aan een swingers conventie. Wie verzint zoiets?) kent geen grenzen. Het krankzinnig en intimiderend gedrag dat langzaamaan evolueert naar een soort “Cape Fear” agressie. De dienstdoende agent en zijn oprisping demonstratie. De lijkschouwer en het feit dat Norval door plaatsgebrek in het mortuarium ineens met een overleden persoon in huis zit. De nachtelijke angstaanjagende geluiden. Norval’s ontdekking en onthulling van het gehele mysterie. Het motelgebeuren. Het blijft maar doorgaan. Waar ik dan gelukkig wel van hou.

Elijah Wood is gewoonweg schitterend als de extraverte en redelijk arrogante Norval. Iemand die niet beseft in wat voor een penibele situatie hij terechtkomt. En ook niet weet dat zijn gehele levensverhaal danig dooreen geschud zal worden. Zo voelt het ook voor de toeschouwer. Het eerste gedeelte vraag je je af welke richting het verhaal zal opgaan. Maar eens het plot zich onthult en het verhaal een versnelling hoger gaat, zowel wat tempo als hectische actie betreft, kan je je best schrap zetten. De wilde achtbaanrit is de moeite waard. “Come to Daddy” is een eigenzinnige, ietwat vreemde thriller met uitgesproken agressieve scènes en vol krankzinnigheid. Te veel onthullen is af te raden. Best om onwetend aan deze film te beginnen zodanig dat de ervaring uitgesproken verrassend zal zijn. Aanradertje.

3*

Tja...toch wel een heel andere mening gezien de vele goede recensies hier, althans voorlopig.

De film wist mij helemaal niet te boeien ondanks dat ik er helemaal blind in gegaan ben.

Het komische aspect werkte voor mij niet, maar dat hoeft nog geen probleem te zijn. Op gebied van thrilleraspecten schiet de film helemaal te kort. Totaal geen spanning aanwezig. En oké er zitten wel wat bloederige momenten in de film, maar ook deze weten de aandacht niet echt op te flakkeren. Het verhaal boeide niet. De enige pluspunten : de onverwachte wending in het huis ( vanaf dat moment dacht ik het kan nog iets worden ) en het degelijke acteerwerk van Elijah Wood. Sowieso een vreemde film, maar dat wil niet zeggen dat de film dan ook goed is. 3/10

Onconventionele, verrassende en regelmatig schokkende horror met Elijah Wood als de 35-jarige Norval Greenwood die gretig ingaat op de onverwachte uitnodiging van zijn vader die hij al 30 jaar niet meer heeft gezien of gesproken. Zijn hereniging met Gordon [Stephen McHattie] neemt al gauw een vreemde wending, vooral wanneer Norval zich beseft dat de alcoholistische Gordon zich niet eens kan herinneren dat hij zijn zoon had uitgenodigd. En Norval krijgt nog meer onaangename verrassingen voor de kiezen.

Timpson weet Wood en McHattie uitstekend tegen elkaar uit te spelen en hij creëert daarmee een suspense die zich uitbetaalt in onverwachte wendingen en enkele scènes die ik nauwelijks kon aanzien of aanhoren. En dat is absoluut een aanbeveling! Een waanzinnige horrorthriller die ongetwijfeld niet iedereen zal bekoren, maar fans van bizarre horrorverhalen zijn hier aan het goede adres.

Leuk.

Opvallend goede film waarvan ik op voorhand niet heel veel van had verwacht. Dit soort films die matig scoren bij het algemene publiek blijken echter toch leuker te zijn dan je zou denken. Ik krijg het gevoel dat creativiteit wat minder wordt gewaardeerd tegenwoordig, maar ik kan het anders zeker waarderen.

Wood kiest inderdaad steeds betere rollen uit tegenwoordig. Nadat hij voor een tijdje steeds mindere rollen op zich leek te nemen begint hij weer een comeback te maken en dat pakt soms leuk uit. Come to Daddy is hiervan een voorbeeld. Nog steeds sullig zoals we Wood kennen, maar niemand anders dan Wood kan dit soort rollen op deze manier invullen.

Visueel strak gemaakt. De eerste drie kwartier is weliswaar traag, maar niet saai. Daar weet de strakheid dan ook mee te helpen. Interessant sfeertje en een gevoel van rust die het als geheel intrigerend maakt. Acteerwerk van McHattie is goed en de rest mag er ook zeker zijn. Wood is echter de showstealer, en dat moet ook, want dat vereist zijn rol.

Echt spannend of grof wordt het niet, en het is jammer dat de film nooit echt lekker losgaat, maar verder valt het qua thriller zeker niet tegen. Echt horror is het niet, daarvoor schiet het op te veel vlakken net wat tekort, maar qua thriller biedt de film genoeg. Humor moet je liggen, het behoort tot de droge soort, maar ik vond het soms aardig grappig.

Ik was niet zo'n fan van de wending, maar verder is Come to Daddy een strakke film van een regisseur die ik misschien maar even in de gaten moet houden. Intrigerend, boeiend en soms leuk in de uitwerking. Het had misschien wat gekker mogen zijn, maar de film wijkt genoeg af van de paden en kent tevens genoeg om niet te vervallen in saaiheid. Net niet genoeg voor een 4,0*, maar ik overwoog het wel even.

"Are you gonna be okay here?"

Het bekijken van trailers doe ik al zelden, maar bij deze film heb ik eveneens het plot niet gelezen. Dus op goed geluk maar eens opgezet.

Elijah Wood speelt hier een hipster die jarenlang vervreemd is geweest van zijn vader. Na het ontvangen van een mysterieuze brief besluit hij hem op te zoeken in zijn afgelegen huis. Dit verzoeningsproces gaat alleen anders als verwacht...

Qua opbouw merk je dat de film enigszins op stoom moet komen. Als kijker weet je eerlijk gezegd ook niet wat je moet verwachten; je blijft in het duister tasten. Er is wel een eigenzinnig sfeertje aanwezig en het samenspel tussen Wood en Stephen McHattie is best leuk.

'Come to Daddy' leeft in de tweede helft meer op. Ant Timpson lijkt al zijn beste ideeën hiervoor bewaard te hebben. Het levert een aantal absurdistische scènes op die voorzien zijn van de nodige zwarte humor. Hier en daar had het wellicht iets extremer gemogen, maar dat mag de pret zeker niet drukken.

Al met al een vermakelijke thriller voor tussendoor. Gewoon lekker blind ingaan en jezelf laten verrassen.

Kleine 3,0 sterren.