Wî Â Ritoru Zonbîzu (2019)

Volstrekt maffe film van een debuterende regisseur met veel ideeën. Heel veel ideeën. Misschien wel te veel. Want de film is echt veel te lang en lang niet alle ideeën werken, maar het is vaak ook echt ontzettend leuk en erg fris. Humor die soms kurkdroog is, dan weer pikzwart, dan weer slapstick en dan weer anarchistisch. Een soundtrack van 8-bit gameboygeluiden. Een film die meerdere keren lijkt te beginnen en meerdere keren lijkt te eindigen. Waarin de hoofdrolspelers een punkbandje beginnen en een paar oorwurmen van liedjes hebben. Tekst door het beeld, computeranimatie zoals het er in spelletjes van rond 1990 uitzag. Een veelbelovend debuut heet zoiets. Maar zeker niet ieders kopje thee. Voor de film ving ik al een gesprek op dat een van de programmeurs van Camera Japan helemaal wegloopt met deze film en een andere het echt helemaal niks vind. Ben blij dat de eerste heeft gewonnen.

3.5*

Hikari [Keita Ninomiya] is een weeskind met een passie voor gaming en heeft een enorme verzameling aan oude consoles en computer games. Zijn favoriete games is ‘We Are Little Zombies’ en aangezien hij de verteller is van dit verhaal kiest regisseur Nagahisha voor een visuele stijl die aansluit op dat van een 80s PC Game. En dus zijn er lage resoluties, felle kleuren en zien we de kinderen soms lopen in overhead shots die de ouderen zich nog wel kunnen herinneren. Die visuele stijl maakt dit tot een unieke en eigenzinnige visuele beleving, maar het verhaal van Hikari en drie andere weeskinderen die een band oprichten en een media-sensatie worden met het liedje ‘We Are Little Zombies’ (overigens bepaald niet geweldig gezongen) is veel te mager en leent zich beter voor een korte film.