Yes, God, Yes (2019)

Op de keper beschouwd één grote aanklacht tegen de hypocrisie binnen de katholieke kerk inzake seksualiteit, die met hel en verdoemenis dreigt voor zoiets simpels als masturberen. De boodschap maakt meer indruk dan de uitvoering.

Ik krijg altijd de kriebels van strikt gelovigen, en de daarbij behorende indoctrinatie. In het begin was het dan ook even doorbijten, maar gaandeweg laat de film de schijnheiligheid en hypocrisie van deze zogenaamde "vrome" mensjes zien. Leuk, al had men wat mij betreft er nog iets harder in mogen gaan en blijft het wat aan de brave kant. Jammer.

Aardige over een tienermeisje die haar seksualiteit ontdekt tijdens een katholiek jeugdkamp. De film speelt zich af aan het begin van deze eeuw. Het ligt er allemaal vrij dik bovenop, maar het hoofdpersonage komt best goed uit de verf. Bovendien probeert deze redelijk ingetogen coming-of-age film niets te verbergen en duurt het zeker niet te lang.

Interessant, maar niet geweldig. Zoals gezegd is dit a coming of age film waarbij seksualiteit ontdekt wordt in een nogal zwaar katholieke omgeving waarin seks alleen toegestaan is binnen het huwelijk en ook alleen maar met voortplanting als doel. En waar natuurlijk de grootste deugmensen de grootste hypocrieten blijken te zijn. De hoofdpersone is uiteindelijk vrij onschuldig. Het enige wat ze doet is masturberen, terwijl de film natuurlijk uitnodigt tot grotere 'uitspattingen'. Wel aardig is hoe ze uiteindelijk de pastoor op z'n plek zet. Maar uiteindelijk voelt het allemaal iets te gemakkelijk aan, het 'schuurt' te weinig. 2*.

Hmm tja een nogal zoete film over een meisje dat in de war raakt vanwege de tegenstrijdigheden van het hemelse (religie) en het vleselijke (eigen seksualiteit) Het begint met een citaat uit het boek Openbaring dit gaat over in een definitie van “salad tossing” wat eveneens een lopende grap door de hele film. Echter was dit net zo braaf als de katholieke tiener in de film. Gek genoeg heeft de film een R-rating maar is er weinig wat een tiener zou kunnen choqueren. Of het moet de nostalgie naar het begin jaren negentig zijn? Wie wil er nog terug naar Blink-182's 'Enema of the State'-album, een spelletje 'Snake' op een lelijke mobiele telefoon, de onhandigheid van een AOL-chat of dat je een Titanic -VHS video nog moest terugspoelen voor de gesuggereerde autoseksscène? De film is vooral conservatief en veilig in zijn benadering, wat verrassend is gezien het onderwerp wat het wil behandelen. Het is een maar al te bekend coming-of-age-drama dat maar geen echte impact weet veroorzaken. Plezierig tijdens kijken maar zo weer vergeten!

Voorspelbaar veel te mak en braaf in het bedoelde onderwerp, niet echt grappig en ook niet echt onderhoudend - ik zag 'm op een erg regenachtige dag, anders had ik de aftiteling beslist niet gehaald.

En wat er eigenlijk beter uit komt dan het eigenlijke onderwerp is hoe ontzettend scary die weekjes op stap met de kerk zijn. Hersenspoelen voor gevorderden, alles wat afwijkt eventjes grondig onderdrukken en wegpoetsen. Als je dit zo ziet verbaast het niet dat er in de VS zoveel rare vogels rondlopen, met al die repressie en conformatie.

Dyer is niet onaardig in haar rol, maar ik zie haar liever in iets leukers.

Lollig.

Volwassen film die op een wat kinderlijke manier wordt gepresenteerd. Dat is ook automatisch een gevolg als je je film door de ogen van een 16-jarige tiener laat bekijken. Of dat allemaal wel zo realistisch is laat ik even buiten beschouwing. Ik weet zeker dat de 16-jarigen onder ons zich wel heel anders gedragen dan Dyer in deze film.

Overigens betekent dat niet dat Dyer hierdoor slecht speelt. Ze past werkelijk perfect in deze rol. Passend ingetogen met een eigen charme. Karikaturaal is het zeker want Dyer gaat zeker in haar type op, maar dit hoeft uiteraard niets slechts te betekenen. Haar rol is intrigerend en ondanks de beperkte informatie die we van haar personage verkrijgen weet ze altijd het beeld goed op te vullen.

Film zelf is redelijk vlotjes geregisseerd. Speelduur is dan ook erg kort, niet vreemd aangezien het bronmateriaal van de film zelfs enkele minuten duurt. Dat te veel uitrekken is onnodig, en regisseuse Maine klaart die klus goed. De film is in principe dankzij de soms bevreemdende manier van presenteren altijd vermakelijk.

De kritiek op geloof die de film includeert is ondertussen wat achterhaald en deze film springt er niet bepaald vernieuwend mee om, maar het vermaak blijft tellen en dat telt dan ook voor mij. Lekker kort en krachtig met een uitstekende rol van Dyer. Ik heb er eigenlijk maar weinig op aan te merken, het was een ideale opvuller van de avond.

Yes, God, Yes is een schattig en behoorlijk kritisch filmpje over de hypocrisie van religie, maar dan vooral wanneer het geïndoctrineerd wordt. Eigenlijk werkt alles in het leven van Alice (gespeeld door de zeer leuke Natalia Dyer) enorm verstikkend en doet iedereen zich eigenlijk anders voor dan hij of zij daadwerkelijk is. Haar hele omgeving is werkelijk te ongemakkelijk om naar te kijken als nuchtere, atheïstische Groninger, maar door de toon van de film en het enorme cynisme kan je er eigenlijk alleen maar om lachen.

Wellicht te kort, vluchtig en te klein om echt een diepe indruk achter te laten. Maar voor wat het pretendeert te zijn en hoe het is uitgevoerd gewoon een voldoende.

3,0*

Oh my God, briljant gemaakt film met een flinke knipoog naar het Katholieke instituut onderwijs met zonde en straf gekoppeld aan een coming of age uitstekend vertolkt door Dyer. Hypocrisie ten top, goed vertolkt door Simons. Niemand is roomser dan de Paus. En zelfontdekking met bijbehorende reflectie hoort nu eenmaal bij de puberteit.

Yes, God, Yes gaat voornamelijk over seks. Aangezien het een komedie is en over tieners gaat, denk je al snel met een flauwe sekskomedie te maken te hebben. Dat is niet het geval. Yes, God, Yes is een gevoelvolle coming of age-film die de seksuele onzekerheid van jongeren bij de horens vat. Centraal in het verhaal staat Alice. Haar wordt zowel thuis als op haar katholieke school geleerd dat seks voor het huwelijk taboe is. Het is dan ook heel merkwaardig dat haar lichaam iets heel anders aangeeft.

Regisseur en schrijver Karen Maine is in deze komedie tamelijk terughoudend wat betreft de scabreuze humor. Dat wil niet zeggen dat de film niet humoristisch is. Het is meer zo dat de personages humoristische ervaringen hebben zowel op het seksuele vlak als op het vlak van de katholieke schijnheiligheid. De humor uit zich veelal stilletjes. Een leuk voorbeeld is de scène waarin Alice met verwondering de behaarde armen van een jongeman bekijkt. Het is de kijker ook zonder dialoog duidelijk wat in Alice omgaat. Waarschijnlijk weet de kijker dat zelfs beter dan Alice zelf.

Ondanks de christelijke entourage is de film goed universeel te bekijken. Het is niet moeilijk je in een personage als de worstelende Alice te verplaatsen. Een leuk personage trouwens. Het enige personage met wat diepgang. De andere personages zijn tamelijk eendimesionaal getekend en niet heel interessant. Hun platheid sluit daarentegen wel passend aan bij de katholieke propaganda die de jonge mensen voorhoudt dat individualiteit niet belangrijk is. De weg naar God dien je in een gelukzalige gemeenschap van gelijkwaardigheid te vinden. De katholieke school, de kerk, het jeugdkamp. En als iedereen zijn individualiteit opgeeft en zich aan de geaccepteerde normen houdt, houdt je vanzelfsprekend geen reuze interessante personages over. Iedereen verkondigt hetzelfde.

Uiteraard is de werkelijkheid anders en bestaan verschillen en individualiteit wel degelijk. De film constateert het, maar besteedt er op het persoonlijke vlak geen diepzinnige aandacht aan. Uitzondering Alice daargelaten. Dat sommigen oprecht zijn en anderen de christelijke boodschap enkel met de mond belijden is voorspelbaar. Noch het een noch het ander wordt echter uitgediept. Nader onderzoek daarnaar had ik wel interessant gevonden. Een gemis in een verder wel sympathieke film.