I Trapped the Devil (2019)

Fijn.

Een film van Lobo. Niet dat die naam verwachtingen schept, maar hij heeft de film wel geschreven, geregisseerd en geëdit. Dan weet je dat je met iemand te maken hebt die iets kwijt wil. Soms gaat dat goed, maar het kan ook héél erg fout gaan, al zie je dan vaak ook nog een heleboele familieleden tijdens de credits voorbijkomen. Dat is gelukkig niet het geval hier.

Wel AJ Bowen, wat deze film al snel in het Wingard clubje plaatst. Daar past I Trapped the Devil ook wel, maar dan gelukkig wel in het segment met betere films. Die groezelige kleinschaligheid is ondertussen bekend, maar Lobo doet er vooral fijne dingen mee.

De titel mag dan al wat verklappen, deze film moet het toch vooral van de sfeer hebben. En dan met name een best coole soundtrack, die erg veel sfeer weet op te bouwen. Qua tempo zit het ook wel goed, net als met het visuele. Niet erg flashy, wel effectief en sfeervol. Enkel het acteerwerk had wel wat beter gemogen, maar het is ook weer niet zo erg dat het de film geheel onderuit haalt.

Een redelijk simpel concept, de film duurt dan ook niet al te lang. Erg fijn tussendoortje, dat de meeste horrorliefhebbers wel moeten kunnen smaken. Kerstsetting is een beetje jammer gezien het moment van release, maar dat kan je de film moeilijk aanrekenen. Verder best leuk allemaal.

3.5*

Sterk ja. De soundtrack is echt dé troef van de film. Vrij aanwezig en dicteert sterk de sfeer. Verder lekker mysterieus en vaag, al had de 'reveal' aan het einde niet zo gehoeven van mij. Neemt uiteindelijk toch vooral een deel van de creepiness weg. De film had eigenlijk nog voor het stuk met de politie al mogen eindigen. Maar zeer de moeite waard verder, Lobo ga ik in de gaten houden. 3,5*.

Een kleine waarschuwing vooraf voor mensen die de film willen gaan kijken! Deze film werkt compleet met suggestie! Alles draait om een afgesloten deur in een met rood licht doordrenkte kelder. En de grote vraag of Steve ze ziet vliegen of dat de Gehoefde Bok-potige in eigen persoon echt in de kelder zit?

Verwacht hier dan ook geen monsters, jump-scares of gore. De film leunt geheel op spanning en suspense en gaat ook niet voor goedkope schrikeffecten. Dat wil niet zeggen dat de film geen angstig gevoel weet op te wekken want debuterend regisseur Josh Lobo weet zeer slim met de verwachtingen van de kijkers te spelen. Hij doet dat met een minimum aan verlichting. Lichtjes van een kerstboom zijn vaak de enige verlichting. Maar het belangrijkste wapen voor spanning zijn de spooky soundscapes en omgevingsgeluiden die hier het fantastisch creepy gevoel weten te versterken. Pas in de laatste minuten krijgen we toch nog een antwoord en blijkt dat geduld een schone zaak was.

Het maakt van deze film een boeiend debuut met minimalistische suspense en erg fijne beklemmende atmosferische horror. Een aanrader voor wie eens wat anders wil!

Heerlijk.

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de geweldige duistere sfeer en dat niet alleen door de prachtige in mysterie gehulde beelden die je voorgeschoteld kreeg maar toch ook vooral door de geweldige score die de sfeer nog iets extra's gaf. Echt horror kan ik deze film trouwens niet noemen, voor mij was dit puur mystery. De laatste scène vond ik trouwens bijzonder mooi, hoewel die bij mij wel de nodige vraagtekens opriep.

3,5*

Uiterst sfeervolle film.

Broer Steve heeft iets of iemand in de kelder opgesloten, maar komt zelf ook wat onberekenbaar over. Dit roept natuurlijk vraagtekens op voor Matt en Karen, die hem verrassen met een bezoek.

Afgeplakte ramen in een donker, krakend huis; soms schaars verlicht door een kerstboom in de hoek, dan weer badend in roodgefilterd licht. Lobo weet met weinig middelen effectief een uiterst unheimlich gevoel over te brengen.

Geluidseffecten die steeds intenser brommen en plots in stilte wegvallen. Flikkerende verlichting, een tv standje ruis. Een opdringerige telefoon die galmt door een stil huis. Voor een film die zoveel uit de sfeer haalt, zit er opvallend veel dialoog in met name de eerste helft.

Het is jammer dat Lobo zijn vraagtekens vast moet houden met opzettelijk omslachtige dialoog en een traagheid die niet altijd gerechtvaardigd voelt, want de sfeer is subliem. Suggestief maar bevredigend. Jammer van het stokkende narratieve deel. Had daar minder nadruk op gelegen, was dit een klein klein meesterwerkje geweest. 3,5*

Een geinige low budget film die het continu moet hebben van de sfeer en de daarbij behorende onderhuidse spanning.

De film speelt zich bijna volledig in het sfeervol belichtte huis af, al vind ik de logica er zelf wel ver in te zoeken. Het is natuurlijk belachelijk dat iemand die zich opsluit en de boel dicht timmert wel even rustig de kerstboom opzet en kerstverlichting ophangt. Dat lijkt me nou niet bepaald noodzakelijk wanneer je de "duivel" hebt opgesloten in de kelder. De broer zag er fysiek en mentaal ook niet uit alsof hij dit zou kunnen doen. Die leeft al jaren in zijn eigen gekke wereldje.

Buiten dit om moet de film ook creatief zijn vanwege het budget. Dus veel suspense en eigenlijk weet je ook wel dat je niet veel te zien gaat krijgen en dat alles voornamelijk suggestief zal blijven. Daardoor kan de film iets teveel gaan slepen en voelt het ondanks de korte speelduur toch wel lang aan. Toch wordt de spanning wel vastgehouden, mede dankzij die creepy soundtrack die de film wel op niveau houdt.

Al met al een leuke poging en hebben de makers van deze film ondanks een karige productiewaarde toch het maximale eruit weten te halen.

3,0*

Punten voor de geluidseffecten en de gecreëerde freaky sfeer, maar dan heb je het ook gehad.
Qua verhaal stelt het helemaal niks voor, vooral het flauwe en tegelijkertijd ook wel verrassend slot maakt dit een feit. De link wordt duidelijk gelegd met de missing brief van een jong meisje. Maar het verhaal sleept aan en krijgt een saai gevoel over zich heen. Er gebeurt lange tijd veel te weinig en heel wat saaie dialogen passeren. Het acteerwerk is eerder aan de matige kant. Ondanks de 82 minuten lijkt de film zelfs aan de lange kant ondanks het duister aanwezig sfeertje. 3/10

Een horrorfilm die zich tijdens de Kerst afspeelt. De zoveelste. Hier echter geen doorgedraaide moordlustige kerstman of schuimbekkend mensetend rendier. Nee, deze film doet het subtieler.

De film speelt zich dan wel tijdens de Kerst af, maar een kerstgevoel krijg je er bepaald niet van. In plaats daarvan belandt de kijker in een nachtmerrieachtige wereld waar paranoia en occultisme regeren. Het kerstgevoel is ver weg.

De titel geeft de essentie van het verhaal al weg. In de kelder zit een man opgesloten die volgens personage Steve de duivel is. Een intrigerende theorie, die al snel absurde vormen aanneemt en die de vraag opwerpt of de paranoïde Steve gelijk heeft of dat de duivel slechts een verzinsel is die zijn zieke geest heeft gecreëerd. De film speelt zich rond die vraag af. Is het waar of niet waar. Het familiebezoek weet het ook niet. Doen we de deur open of niet? Stel dat…

Een uitgebreider verhaal is er amper. Regisseur Josh Lobo zet de geheimzinnige deur centraal. De weg naar de oplossing van het mysterie neemt bijna de gehele film in beslag. Voordat het zover is moet de kijker een geduldige weg bewandelen. De weg is weinig substantieel, maar wel erg mooi en boeiend. Geheel in lijn met de trage cadans van de film laat de openbaring van het mysterie lang op zich wachten. Fans van meer mainstream gerichte horror, zullen op dat moment waarschijnlijk allang zijn afgehaakt.

Het is een film met een fantastische onheilspellende sfeer. De beelden zijn indringend en gedrenkt in een prikkelend rode kleurstelling. De camera levert verontrusting en beklemming. De fijngevoelige kijker die zich bereidwillig opstelt zal verlekkerd consumeren. De grofmazige kijker zal misschien zijn neus optrekken en de beeldenvloed als tijdverspilling beschouwen.

Een kleine film. Slechts drie personages in een bescheiden setting van drie kamers. Op de achtergrond schemert het mysterie van de deur. De werking is claustrofobisch. Het geringste geluidje en het kleinste stukje schaduwwerking roepen al een gevoel van onbehagen op. Spannend.

En het angstaanjagende geheim achter de deur?

Ik weet wat het is.

Pfff. Saaie bedoening dit zeg. Je zit maar te wachten op een ontknoping die niet gaat komen. Niet eens zo slecht gespeeld door de drie hoofdpersonen, maar qua setting en plot is het allemaal veel te beperkt. De onderhuidse spanning die wordt opgebouwd komt sporadisch knap tot stand, maar overwegend is dit een trage en vooral vervelende kijkervaring.

Wat een saaie bedoening was me dit weer sech. Ik was deze vorig jaar al eens gestart, want stond hier op dik half uur (dus toen kon deze mij blijkbaar al niet boeien). Het er toch maar op gewaagd en terug van in het begin gekeken. Maar er gebeurt werkelijk gene zak in, 3 saaie mensen + de gevangene in een huis met wat saai gekwek en 0 spanning. Doorspoel materiaal maw.

Een suffe horrorfilm, die maar niet op gang komt. De tergend saaie dialogen zijn daar nog

eens extra debet aan. De film suggereert van alles, en de uitkomst blijkt uiteindelijk zo goed

als nihil. Visueel is er ook nergens een lichtpuntje te bespeuren. De film komt dan ook totaal

ongeinspireerd en plichtmatig over, ofschoon de acteurs het niet eens zo slecht doen. Een

film die uiteindelijk aanvoelt als een lege huls, waarbij voor mij een aanstekelijke sfeer juist

ver te zoeken was. Typisch zo'n horrorfilm van dertien in een dozijn van geheimzinnig doen,

met een armetierige uitwerking en een teleurstellend resultaat.

"There is something evil locked behind that fucking door."

Aardig debuut van Josh Lobo.

Steve heeft iets of iemand opgesloten in de kelder waarvan hij gelooft dat het de belichaming van het kwaad is. Onverwachts komen zijn broer en diens vrouw op visite, want Kerstmis moet immers gevierd worden. Zij weten echter niet of ze Steve moeten geloven of de autoriteiten moeten inschakelen.

Op deze manier weet Lobo gedurende de loop van de film te spelen met de kracht van de suggestie. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, met als gevolg het mysterie dat blijft overheersen. Als kijker blijf je jezelf dan ook geregeld afvragen hoe de vork in de steel zit.

De sfeer zit er gelijk goed in en gaat gepaard met een slow burn aanpak; geen goedkope jump scares. Middels de sterke score wordt er een ongemakkelijk gevoel gecreëerd, waardoor het geheel een extra lading meekrijgt. Het is alleen jammer dat het qua narratief een beetje stokt tegen het einde aan.

Al met al is 'I Trapped the Devil' best een interessante horror te noemen, maar je moet wel van de slow burn stijl houden.

Kleine 3,0 sterren.

Er zijn wat sfeervolle beelden voorzien van een suspensevolle soundtrack, maar dat betaalt zich niet uit in regisseur en schrijver Lobo's debuutfilm. Matt [AJ Bowen] en Karen [Susan Burke] gaan rond Kerst op bezoek bij Matts broer Steve [Scott Poythress] met wie het contact al geruime tijd moeizaam verloopt. Bij aankomst beweert Steve dat hij iemand gevangen houdt in de kelder: de duivel. Een hoop gespeculeer en vele plaagstootjes later ben je nog niets wijzer geworden. Een mager concept dat in de handen van een meer ervaren regisseur wellicht een acceptabele film van 15 minuten had kunnen opleveren. Lobo heeft wel enig gevoel voor stijl, maar hopelijk laat hij bij een volgende poging het scenario door iemand anders schrijven.

Kersthorror.

Ik begin langzamerhand een beetje door alle (betere) kersthorrorfilms heen te kijken waardoor ik naar goedkopere films moet kijken, en I Trapped the Devil zag eruit als de laatste kersthorrorfilm die met een beetje kwaliteit was gemaakt. Kwalitatiever dan veel soortgelijke onzin is het wel, maar aan de andere kant ook weinig bijzonder.

Lobo is klaarblijkelijk bekend met het clubje van Wingard & co, want er draven een aantal namen in op die in soortgelijke films tevoorschijn schieten gemaakt door hetzelfde soort team. Voor Lobo was dit echter zijn debuut, maar dan meteen zo'n film maken maakt wel heel duidelijk dat hij kon profiteren van zijn connecties. Gelukkig toont hij wel potentie.

Niettemin jammer dat er wel heel hard wordt geprobeerd om van deze film iets te maken dat niemand normaal gesproken ziet. Er wordt vaak de nadruk gelegd op vervreemdende elementen. Het mysterieuze verhaal, de trage opbouw en de vreemde gesprekken tussen personages. Leuk en aardig allemaal, maar Lobo trekt het iets te veel door. Personages hoeven geen gesprekken te voeren alsof ze pas op eerste date zijn.

Visueel oogt het goedkoop maar naarmate de tweede helft aanbreekt gaat de film een andere kant op die wat meer inspanning op dit gebied vereist. Meer kleuren en een wat dromeriger sfeertje. Dat weet nog aardig te lukken, maar niettemin voelt de eerste helft wat sfeerloos aan. De kerstperiode wordt nauwelijks gevoeld of benut. Wellicht leuk voor een extra randje, maar daar houdt het ook weer op.

Het is per definitie geen slechte film en naast de vele kerstcrap op het gebied van horror zelfs een verademing, maar toch geen film die de middelmaat ontstijgt. Hopelijk kiest Lobo de volgende keer voor een iets natuurlijker pad waar hij niet overkomt als een tryhard. De potentie zit er wel, ik denk dat een zelfverzekerdere aanpak zomaar wonderen kan doen. Voorlopig nog geen nieuw project, maar ik kijk er naar uit.