Hiernamaals (2019)

Soms is het jammer als een titel de genre-aanduiding 'familie' krijgt, want ergens kleeft er dan toch de suggestie aan dat het geen volwaardige cinema is. 'Hiernamaals' (2019) is namelijk het frisse debuut van regisseur Willem Bosch. Of het de diverse, kleurrijke cast is met een steengoede jonge hoofdrolspeelster als Sanaa Giwa, die een meisje speelt dat zichzelf wegcijfert omdat ze geen plek weet te vinden voor het verdriet over haar pas overleden moeder. Haar vader (Gijs Scholten van Aschat) heeft het zelf nog te moeilijk hoe zijn tumultueuze huwelijk eindigde met haar vroegtijdige dood. Haar moeder (Romana Vrede) was dan ook een flamboyante, uitgesproken persoonlijkheid, een levensgenieter die risico's durfde te nemen en altijd in het middelpunt stond van de aandacht. In het vacuüm van haar eigen verdriet neemt Sam een beslissing met grote consequenties voor haar jonge tienerbestaan: ze let niet op in een gevaarlijke verkeerssituatie en overlijdt zelf. Of het een zelfmoord was of een noodlottig ongeluk blijft in het midden.

Naast het sterke, gelaagde acteerwerk ziet de film er ook heerlijk fantasierijk en absurdistisch uit. Of het de kindertekeningen zijn waar een piepjonge Sam haar gevoelens mee op papier zet of de rare volwassenenwereld waar ze geen vat op krijgt omdat hun ruzies en conflicten eigenlijk nergens op slaan. Maar het mooist is hoe het hiernamaals is ontworpen als een grauwgrijze bureaucratische nachtmerrie, waar de engelen zichzelf ambtenaar noemen en hun vleugeltjes verstoppen in een uniform. In de trein tussen het land der levenden en het dodenrijk staren de passagiers met doodse blikken voor zich uit, hun keuze overdenkend of ze er beter aan deden om te reïncarneren of te blijven hangen op deze zielloze plek. Terwijl de grootstedelijke ruimte waar deze passagiers uiteindelijk terechtkomen, de architecturale lelijkheid uitstraalt van een kille, eenzame grootstad. Zelfs op deze troosteloze plek weet de moeder van Sam met haar 'larger than life' attitude toch nog haar stempel te drukken op de mensen die ze liefheeft.

'Hiernamaals' (2019) voelt enorm Nederlands met rebels scheldende, onbehouwen personages (het laatste wat gezegd wordt is 'godverdomme') en een ingebeelde fictiewereld die zo'n treffende uitvergroting is van ons door en door gereguleerde Nederland. Waar een sprankje onverzettelijkheid en uit de pas springen nodig is om het bestaan sjeu te geven. Ik heb gelachen om engel Martin (Jean-Paul Buijs) als zo'n oer-Hollands typetje dat keurig binnen de lijntjes probeert te kleuren, maar zich soms laat gaan met een verboden bakje koffie van Vuurman of een nachtclub bezoekt voor stoute onderonsjes met mensenvolk. Alleen al hoe hij soms met een bureaucratisch schriftje opduikt in een polderlandschap, als de minst imposante Magere Hein denkbaar. Het plot is soms nodeloos complex (zeker voor kinderen) en niet alle lijntjes komen bevredigend bij elkaar. Toch is het boven alles een warme film door de sterke visuele indrukken en de chemie tussen Romana Vrede/Sana Giwaa. En zo vaak gebeurt het niet dat vrouwen van kleur sterke rollen krijgen toebedeeld terwijl ras of afkomst eigenlijk niet het voornaamste thema is.

Even de gedachten bij "Heavan can wait", maar deze "Hiernamaals" is toch wel anders met het meisje Sam, vertolkt door Sanaa Giwa, die toch wel ontwapenend en charmant acteert, in haar rol moeiteloos onderdanigheid en liefde met wilsterkte combinerend.

Een vlotte, fantasierijke film over de dood, zonder hierbij al te zwaarwichtig te doen. Film ook over menselijke zwakheden met nare gevolgen die ook aantoont dat aan het lot weinig kan getornd worden, alhoewel...Grappige verschijning van de "beambte", die in feite ook wel menselijk is gebleven.

Voor jong en oud verteerbaar.

De dood wordt vaak gezien als een zwaar onderwerp, maar in deze film wordt het niet te zwaar gebracht. Het is zelfs een kleurrijke film met de kleurige kleding, het heldere beeld en al de tekeningen. Ook de voice-over brengt wat luchtigheid met wat hij vertelt. Ik vind het een mooi, bijzonder verhaal en het acteerwerk vind ik goed. Het heeft mij niet totaal omver geblazen, maar ik vind het leuk gemaakt en ik vind het knap als een film de dood op zo’n manier weet te brengen dat het niet deprimerend wordt, en op een manier die ook voor kinderen toegankelijk is. Een 7. 3,5*

Degelijke familiefilm die een complex thema als het leven na de dood en tijdreizen of reïncarnatie zo je zelf wil wil kenbaar maken aan een jong publiek. Interessant uitgangspunt dat vooral in het begin erg aansloeg, nadien wat verwaterde en opnieuw opleefde naar het einde toe.

Nogal een bizarre moeder en ouders van Sam. Los van haar psychische toestand dan. Kan er moeilijk de vinger opleggen, maar vond hun rollen weinig overtuigend, zowel apart als met elkaar. De film is verder luchtig gebracht wat niet zo evident is voor zo’n thema.

Film met een duidelijke moraal dat je het leven moet nemen en aanvaarden zoals het komt met al zijn positieve, maar ook negatieve dingen.

best wel een goede interessante film met een boodschap.

Van het concert des levens krijgt niemand een program...

je kunt wel opnieuw beginnen maar sommige dingen blijven bij het oude, hoe goed je je best ook doet

denk dat dit wel een onderliggende boodschap van de film is

Een jaar nadat haar moeder Vera [Romana Vrede] stierf na een val van een ladder, komt de 16-jarige Sam [Sanaa Giwa] zelf om het leven bij een aanrijding. Ze komt oog in oog te staan met engel/ambtenaar Martin [Jean-Paul Buijs] die haar beleidt naar het hiernamaals. Daar kan ze kiezen om haar leven opnieuw te leven, of zich hier definitief te herenigen met haar moeder. Maar dan laat ze wel haar vader [Gijs Scholten van Aschat] en haar broertjes achter. Sam besluit haar leven opnieuw te leven en doet er vanaf heel jonge leeftijd al alles aan om haar moeder te behoeden voor haar noodlottige dood. Bosch, die ook het scenario schreef, behandelt een zwaar onderwerp op een lichtvoetige, maar nimmer smakeloze wijze en weet de balans tussen komedie en drama goed te behouden, maar het scenario mist focus waardoor de ontknoping een beetje voelt als een anti-climax.