Quick (2019)

Een beetje chaotisch in de opbouw met die korte flashbacks, deze film naar een waar gebeuren van een heropening van een misdaaddossier.

Mikael Håfström levert evenwel geen topfilm af ("Derailed" en "Escape Plan" waren dat ook niet), zodat het geheel enigszins wat onder de verwachtingen bleef.

En wat de inhoud op zich betreft: Hebben we hier te doen met een rechterlijke dwaling, als de rechter foutieve en geforceerd afgedwongen gegevens krijgt voorgeschoteld ?

Het fenomeen van de wil en de dwang bij recherche om een dossier af te ronden speelde hier zeker mee.

Boeiende zweedse film over de waargebeurde juridische chaos rond de vermeende seriemoordenaar Thomas Quick (David Dencik), die begin jaren '90 wordt veroordeeld voor acht moorden en er nog eens vijfentwintig opbiecht. Terwijl verslaggever Hannes Råstam (Jonas Karlsson) langzaam maar zeker de gebrekkige bewijslast weerlegt begint zijn eigen leven uit elkaar te vallen. Sfeervol in beeld gebracht door regisseur Mikael Håfström en uitstekend gespeeld, al is de plot meer interessant dan spannend.

Het bronmateriaal is onwaarschijnlijk bizar en leent zich perfect voor een langspeelfilm, maar regisseur Mikael Håfström brengt het vervolgens veel te plat en met beduidend weinig spanning. Het eerste halfuur heeft daarnaast de neiging om humor te betrekken in een omgeving die daar niet echt profijt van kent. Daartegenover staat dat de humor na die 30 minuten plots helemaal verdwijnt en plaatsmaakt voor dramatiek, maar ook deze komt weinig overtuigend voor de dag. Positief is de goed verdeelde inhoud en het degelijke acteerwerk, maar Quick blijft erg droog filmmateriaal dat voor weinig emotie bij de kijker zorgt. Zeker de sfeerzetting had behoorlijk versterkt mogen worden, waardoor Håfström geen grip op je aandacht weet te bemachtigen. Dan wordt een speelduur van 132 minuten helaas wel voelbaar in de negatieve zin.