De Libi (2019)

Begrijp eerlijk gezegd die hoge scores niet. Vond het een prima film, maar niet echt hoogstaand.

Ik irriteerde me ook een beetje aan achtergrondinformatie dat ontbrak bij alle 3 de gezinnen.

Komedie kan ik het ook niet echt noemen, vond het eerder een drama met een "komisch" randje ofzo.

Jaaa, wat een grappige film is dit!! 3,5*

De 3 vrienden zitten zo lekker in hun rol en spelen zo'n grappig verhaal, dat het aanstekelijk werkt en de film er steeds leuker op wordt! Had ook het idee, dat het best wel een goeie afspiegeling geeft van een subcultuur in Nederland die ik niet zo goed ken, maar hierdoor wel weer meer kan waarderen (en soms aan kan irriteren...)

Ook leuk om te lezen dat Bilal een paar nummers heeft uitgebracht.

Drie 17-jarige Amsterdamse tieners ontsnappen aan hun dagelijkse beslommeringen thuis en op school door samen te dromen van een gouden toekomst. Op korte termijn betekent dat gratis toegang tot een exclusieve nachtclub wat ze hopen te verkrijgen via DJ Dex. Perfect gecast relaas van drie Amsterdamse schoffies die ondanks hun grootspraak en hun provocerende gedrag altijd de sympathie houden van de kijker en in de fraaie finale hun ware gezicht laten zien. Voortreffelijke samenspel waarin Wahib de ruimte krijgt om de film te stelen (en dat op indrukwekkende wijze doet) als de irritant grappige Bilal. De ‘gangsta ride’ in een invalidenvoertuigje is een juweeltje. Zeer onderhoudend en vaak bijzonder grappig.

Het is me nu wel duidelijk dat ik echt te oud geworden ben voor de jeugd van tegenwoordig. Ik snap nu inmiddels ook zo goed wat mijn vader vroeger van mij gedacht moet hebben. Zoals mijn muziek vroeger. Ik snap de muziek van tegenwoordig ook niet meer. Ik vind het vreselijk. En dat geldt dus ook voor deze film. Die is ook vreselijk. Niet door te komen. Wat een niveau.

Toch niet slecht.

De film toch maar opgesnord met de zeer geslaagde Forever Rich in de achterhoofd. Dus de spot van de regisseur over de typische Top Notch rappertjes heb ik onthouden en hoe het ook went of keert; het leventje van deze drie zeventien a achttienjarige jochies is, ondanks alle euforie en stoerigheid, ook niet 100% perfect en brandschoon.

Het tempo, zonnige beelden van Amsterdam, (soms surrealistische) personages en een vorm van spot neem je toch niet van de film af. Het deed me qua sfeer en vlotheid een beetje denken aan de oude vergeten film Siberia van Robert Jan Westdijk. Actueel is het zeker. Bilal Wahib speelt hier het irritante drammertje dat zich samen met Gregg heeft laten inpakken door hoe het leven eruit zou moeten zien. Overvloed door de testosteron en de hormonen laten ze zich slecht door een groep meiden helemaal op de kast jagen. Alsof dat beetje erkenning van die vier meiden meteen het laatste is. Ze hebben echter pas tijd vrij in de Jimmy Woo en de twee jochies zetten dus alles op alles om juist uitgerekend deze chicks te lijmen. Alleen staan ze niet op de lijst, dus bellen ze hun vriend DJ Dex en volgt er een wilde tocht door Amsterdam, nota bene in een invalidewagetje, om de organisator te vinden.

De film houdt je aandacht er toch wel bij en er zitten ook genoeg interessante momenten in: Bijv die mislukte hoerenbezoek die de vriendjes voor elkaar verbloemen, die confrontatie met die oude witte man, die studentenvereniging.

Echter zou de film nog rakender zijn geweest als ze de club totaal niet binnenkwamen. Dan bleef de film toch wel weg van de clichés.

Zoals ik zei: zeker niet slecht en een andere kijk die ze op een karikaturale manier durven neer te zetten. Je vergeet hierbij ook eventjes die omstreden actie wat Bilal begin dit jaar had gedaan. Maar ook dat is wel goed zo. De excuus is gemaakt. Zal wel in dezelfde impulsieve baldadigheid gebeurd zijn zoals je het in vrijwel de hele film zit.

3,5* (door het einde een 0,5* aftrek)