Black Mirror: Bandersnatch (2018)

Leuk om dit een keer op Netflix te doen (hoewel ze het ook al eens met Puss in Boots hebben geprobeerd). Ik vond de vrijheid echter te beperkt. Uiteindelijk ben je verplicht om specifieke keuzes te maken en dat zou niet de bedoeling moeten zijn. Eerder genoemde Quantic Dream en bijvoorbeeld ook Telltale hebben al laten zien dat het beter kan. Ik heb mij desondanks goed met deze film vermaakt. Het verhaal werd uiteindelijk zeer boeiend.

Lastig trouwens waar dit onder valt: een film, een game of iets totaal anders?

Aardig.

Vond het ook wel geestig. Zat ook wat humor in de keuzes waardoor het niet zo zwaar op de maag is en je heel boos word dat het concept soms wat vast zit. Had zelf 4 keuzes gehad ik kreeg die 5 uit 5 rating niet. Maar niet super veel zin om het nog een keer te kijken. Detroit Become Human (Beyond two souls en Heavy Rain) werken uiteraard beter. Maar als tussendoortje wel geinig om eens te doen.

3 sterren.

Net gezien! Mijn vrouw en ik vonden het wel tof, het houdt je aandacht fris en je bent benieuwd of je de juiste keuze hebt gemaakt. Ik dacht wel dat het altijd doorliep ook al maak je een 'foute' keuze net als de playstation spellen Heavy Rain en Detroit Become human. Maar als je op bepaalde punten fout kiest zegt de film wel degelijk dat gedaan is en dat je een foute keuze hebt gemaakt.

Ik heb wel het gevoel dat ik er nog niet ben: het spel Bandersnatch is af en krijgt 5/5 van de tv reviewer maar van een happy ending kan ik niet spreken zonder te spoilen.

Ik vond het wel goed gedaan, op een bepaald moment wordt er echt de 4th wall doorbroken en vraagt het personage aan ons of we hem controleren en dat we een teken willen geven De keuze dat je dat dan hebt om als teken te geven is wel hilarisch (Netflix of symbol)

Wauw, zo op het einde van dit jaar toch nog een mooie frisse film. Persoonlijk ken ik het maken van keuzes in verhalen al van games als Heavy Rain en meer recentelijk Red Dead Redemption 2. Intussen is keuzes maken “ingeburgerd” in gaming. Waar vroeger jij - als speler - een illusie kreeg om een keuze te maken, was het resultaat altijd hetzelfde. In dat geval vind ik, geef me geen keuzes.

De film zelf gaf me in het begin de illusie dat mijn keuzes geen invloed hadden, tot ik me eraan begon te irriteren en op het punt stond te stoppen. Uit frustratie maakte ik dezelfde keuze en poef. Ineens kwam ik tot de conclusie dat alle keuzes die hebt gemaakt wel degelijk tot invloed waren. Van bijna uitgezet tot ineens hooked en sucked into the story, dat was een hele goede zet.

Ik ben toch benieuwd waar andere voor zijn gegaan en wat ze daaruit hebben gekregen. Vooral ook hoe zij het verhaal ervaren hebben. Vooral het moment dat je de keuze krijgt om Netflix te kiezen en het verhaal de vierde muur breekt, zag ik niet aankomen en paste toch in het verhaal.

Een verfrissing. Wellicht de beste productie dat Netflix tot nu toe online heeft gezet. Des al niet te min overtreft dit niet het niveau wat Black Mirror in het verleden al heeft gehaald met een aantal afleveringen. Toch wel een aanrader!

Matige film waarin een jongeman een videogame wil ontwikkelen waarin de speler keuzes moet maken. Deze film laat je als kijker ook een aantal keuzes maken waardoor voor iedereen het verhaal anders zal lopen. Helaas werkt het niet altijd even goed, aangezien je ook 'verkeerde' keuzes kan maken waardoor de film letterlijk in herhaling valt. Een leuke gimmick, maar meer ook niet. Ik had einde nr 5, wat wel een leuke, zelfbewuste link had met de film op Netflix zelf.

Ik vond het maar lastig kiezen. Ik was benieuwd naar meerdere scenario's. Gelukkig kwam ik via een dood spoor toch af en toe weer terug bij de hoofdlijn.

Uiteindelijk kwam ik bij twee mogelijke eindes uit: 3 en 5.

De film heeft wat mij betreft 3 positieve aspecten:

1. De stijl is vernieuwend en goed uitgevoerd.

2. Stijl was geen doel op zich, er is wel degelijk een inhoudelijke boodschap.

3. De sfeer van de jaren 80 wisten ze goed te pakken, zowel in setting, kleur als muziek. Kwalitatief staat deze film.

*4.0

Wordt Netflix zelf die zwarte spiegel?

Tot drie keer toe werd me gevraagd of ik met de psychiater over Moeders wilde spreken. Ik zei de eerste keer al nee en blijf bij m'n keuzes, waardoor ik uiteindelijk richting credits moest op een wel heel hol en onlogisch moment: ik had Pa zojuist een karatekick verkocht.

We mogen dan denken dat we de controle hebben omdat het een interactieve episode betreft, in feite worden bepaalde keuzes 'verwacht' of op vreemde momenten terug op je bord geserveerd. Het gaat ten koste van iedere vorm van een 'flow' of waarachtige ervaring als blijkt dat bepaalde dingen gewoon écht niet kunnen; je komt in een loop terecht tot je alsnog meegaat in de lijn van de film.

Ironisch, maar waarschijnlijk vooral heel intentioneel in een narratief dat prikkelt in z'n verwijzingen naar de (on) mogelijkheid van vrije wil en mind control-conspiracies. Dat laatste maakt het enkel frustrerender; iedere kans op een waarachtige flow of ervaring wordt [dus] de nek om gedraaid door de terugkerende keuzes [als je de 'verkeerde' keuzes maakt], vergelijkbaar met hoe de algoritmes van Netflix je kunnen frustreren als ze bepaalde films of series wel heel prominent featuren. Het is een poppenkast die conceptueel veel beloft maar aan de eindstreep visie en diepgang inlevert.

Het leven is net een game.

Het verhaal an sich is niet bijzonder maar door de interactieve kant van de film wordt het toch een interessant en bijzondere ervaring. Je blijft, althans ik, toch weer terugggaan in het verhaal om dat je nieuwsgierig bent wat er gebeurt als je een andere keuze maakt. Zo ben je toch een hoop tijd kwijt met het kijken naar Bandersnatch en heb je als het goed is alle mogelijke eindes wel gezien.

Ik vind dit interactieve element een leuke toevoeging, maar ben bang dat het, net als 4DX films, even een leuke nieuwe manier is van film kijken maar dat het op een gegeven moment teveel een trucje wordt en dat het dan toch weer afleid van het verhaal en de filmkijkervaring.

Het lijkt erop alsof ze te weinig tijd hebben geïnvesteerd in dit project. Want qua concept is het wel ambitieus en kan goed uitgewerkt worden. In de gamewereld staat het keuze en consequentie idee al erg goed op punt, denk maar aan The Witcher, Detroit: Become Human en Life is Strange. Alle drie ook erg populair uit die redenen. Maar dit vergt enorm veel tijd om te maken en ook veel diepgang. En dat is nu net het gene wat ik vind dat hier ontbreekt.

Het lijkt erop of Netflix een fabriek aan het worden is. Veel projecten klinken interessant en veelbelovend, maar uiteindelijk boet het kwaliteit in tegenover de kwantiteit. Versta mij niet verkeerd, Bandersnatch is geen echt slechte film. Het is eens leuk om gedaan te hebben. Maar ook niet meer dan dat.

Bandersnatch durft ook niet helemaal uit zijn voegen te barsten, sommige keuzes hebben leuke consequenties maar lopen dan weer helemaal vast, waardoor je weeral naar een ander stuk gestuurd wordt. Soms wordt het ook gewoon te absurd en wordt het opeens zo over the top dat alle subtiliteit ver weg valt. En dat boet enorm voor de kwaliteit van deze film. Want het begin is boeiend en er zitten echt leuke ideeën in.

Mijn vermoedens zijn, als dit een onafhankelijk project was geweest, zou dit mogelijks erg interessant hebben kunnen uitdraaien. Ook naar verhaal en diepgang toe. Want zo zag ik zelfs een toffe knipoog naar het werk van Philip K. Dick.

Ze hadden dan tijd en zo dus ook meer moeite erin kunnen steken. Meer beeldmateriaal draaien, boeiendere keuzes maken, vooral ook subtielere keuzes. Niet alleen uitwerkend naar een goed of slecht einde, maar ook meer grote consequenties doorheen het verloop van het verhaal.

Dit had in vele opzichten één van de meest boeiende netflix projecten ooit kunnen zijn. Eindelijk een film die alleen maar kan thuis afgespeeld worden. Maar ze laten te veel steken vallen.

Een nipte 3*

Mjehh... gimmicky. Het is geen verrassing dat het in een film zo knullig overkomt, terwijl het in games al lang en breed tot in de perfectie is uitgewerkt (Walking Dead, Life is Strange, Until Dawn...). Het medium film leent zich er duidelijk niet voor. Zal mij ook verbazen als dit een nieuwe trend start, want Bandersnatch's selling point is meteen de grootste zwakte: je keuzes doen er nauwelijks toe. Daarnaast verwijst de film veel te direct terug naar de kijker en door het doorbreken van die muur, voel je je toch niet volledig serieus genomen binnen het concept. Alsof de makers zelf ook nog niet met volle overgave en serieux zoiets aandurven.

Buiten dat ook gewoon weer typisch Black Mirror; tikkeltje saai en braaf. Wel een fijn einde met die Laurie Anderson track, echt een briljante fit.

Op zich een leuk concept en vrij vernieuwend. Maar toch niet helemaal mijn ding en dus met een kleine ontgoocheling achtergebleven. Niet in het minst omdat ik het verhaal zelf niet zo bijzonder vond. Te weinig boeiend om ook nog naar het einde toe er ee volle aandacht aan te schenken. Mogelijks heeft dit te maken met de vele loops die je voorgeschoteld krijgt wanneer je een “foute” keuze maakt. Alsof je net als Stefan niet de vrijheid hebt en je gewoonweg gestuurd wordt zoals Bandersnatch. Die loops maakten de film erg vervelend. De gemaakte keuzes en loops leidden me te veel af van reeds rommelige verhaal.

Aan de andere kant lever ik me ook liever over aan de creativiteit en de visie van een regisseur om me te verrassen welke kant een film opgaat. Op zich een leuk experiment, maar de uitwerking noch het verhaal van deze Bandersnatch overtuigden me om er wild van te worden. Ik blijf sceptisch, maar schrijf de idee nog niet volledig af. Op naar en beter scenario en beter keuzemenu. Een puzzelfilm zoals Memento bvb zou met dit idee wel kunnen werken.

Beetje gemengde gevoelens over deze interactieve Black Mirror-film. Ik denk dat ik toch liever had gekeken zonder allerlei keuzes te hoeven maken. Het resultaat voelt nu wat onbevredigend, alsof ik van alles heb gemist. Wat natuurlijk ook zo is, want er is veel meer content dan je in één keer kunt bekijken. Maar ja, om nog een keer te gaan kijken en andere keuzes te maken... nee, daar is de plot net niet boeiend genoeg voor.

"You know, like a game."

Het maken van keuzes in een medium is niets nieuws meer, gezien bedrijven als Telltale en Quantic Dream hier al tijden succesvol mee bezig zijn.

Een film kijken beschouw ik als iets passief, dus ik heb er expres voor gekozen om geen keuzes te maken. Op deze wijze worden de keuzes voor jou gemaakt, waardoor ik hoopte iets van een visie te zien van de makers. Helaas moet je daar goed naar zoeken wil je deze vinden. Aan de basis staat hiervoor een jonge programmeur die zijn eerste game wil uitbrengen.

Zoals ik vooraf verwachtte word je in een bepaalde richting gestuurd; als er geopteerd wordt voor een andere richting (dood punt) krijg je vanzelf weer een zetje in de juiste weg. Het grappige is dat je als passieve kijker uiteindelijk in dezelfde loop terechtkomt waar je volgens mij alle eindes ziet. Uiteindelijk kreeg ik de volgende eindes voorgeschoteld: de abrupte, vijf sterren, de bloederige, meta en de trein. Bij laatstgenoemde heb ik voor het eerst een keus gemaakt om daar te stoppen, omdat dit het meest passende slot is.

Op zich zitten er wel een aantal intrigerende ideeën verwerkt in 'Bandersnatch', maar de potentie wordt jammer genoeg nooit waargemaakt. Zo lijkt het concept van vrije wil op een meta manier besproken te willen worden, echter ontbreekt het lef om daadwerkelijk daarop in te gaan. Voor mijn gevoel is er geen duidelijke pay-off. Hierdoor is het geheel vrij vlak en niets meer dan een gimmick.

Al met al een leuk experiment, maar te mager uitgewerkt om te slagen. Als ik keuzes wil maken, pak ik wel een game op.

Kleine 2,5 sterren.

Levenskeuzes

Gek op games zoals The Walking Dead van Telltale? Dan kun je je geluk op bij Bandersnatch. Zou je denken.. want hoewel deze Black Mirror productie (waarom word deze als afzonderlijke film gereleaset trouwens?), aanvankelijk imponeert, is de frisheid er al gauw af.

Neemt niet weg dat Netflix hier een indrukwekkende prestatie heeft neergezet. Dit is een erg gaaf experiment wat een enorme impact op het medium kan gaan hebben in de toekomst. Wel staat deze nieuwe vorm van kijken overduidelijk nog in de kinderschoenen, want de verschillende eindes en zijpaden ten spijt: je moet steeds wel heel veel zelfde scènes doorspitten, waardoor de zin om andere eindes en zijpaden te bekijken al snel verdwijnt. En wat hebben alle verschillende eindes dan nog voor zin? Daarnaast kreeg ik ook vaak het gevoel dat ik een bepaalde richting in gedwongen werd, en de nieuwe beelden die verschillende zijpaden me opleverden, waren vaak te minimaal om mij geboeid te houden.

Wellicht heb ik nog niet voldoende met Bandersnatch geëxperimenteerd, maar nadat ik na twee keer kijken voor 90% dezelfde beelden voorgeschoteld kreeg, was ik er al snel klaar mee. En ik heb daarbij toch echt de focus op zoveel mogelijk verschillende keuzes proberen te leggen. Tot slot is het verhaal vergelijkbaar met een van de middelmatigere afleveringen van de serie, wat ook niet bijdraagt om het verhaal meerdere keren te doorlopen.

Alle kritische noten even terzijde: want voor een eerste poging pakt Bandersnatch helemaal niet zo verkeerd uit. Ook de makers konden niet voorzien hoe dit experiment uit ging pakken, getuige het feit dat zelfs zij niet alle eindes vrij kunnen spelen. En hoewel ik in de serie betere verhalen voorbij heb zien komen, kwamen er ook zeker episodes voorbij die minder boeiend waren dan dat ik hier gezien heb. Hopelijk is dit dan ook het startschot voor meer interactieve producties, die mij hopelijk niet weer steeds voor 90% dezelfde film laten zien.

Wat zal ik morgen als avondeten nemen trouwens? Wordt het pasta of toch lasagne?

3,0*

Leuk idee, maar in een film als deze werkt dit vooralsnog voor geen meter.

Hartstikke leuk dat je keuzes mag maken, maar als ze steeds en vrij minimaal qua impact zijn en je geregeld door de film gedwongen wordt de boel terug te draaien omdat je schijnbaar iets hebt gekozen dat niet bij het verhaal past, dan ben ik er wel weer snel klaar mee. Ik vond het dan ook een lange, oninteressante en vermoeiende zit. Ik ging ook steeds meer de gekste opties kiezen, zoals pa vermoorden en in stukken hakken of je collega designer vermoorden. Voor mijn gevoel kwam het einde ook maar moeilijk in zicht. Volgens mij heb ik die game-criticus mijn game alle ratings zien geven, van de laagste score tot een gemiddelde score tot de maximale 5 uit 5. Maar toen was ik er wel weer klaar mee. Alleen dat absurde gevecht met je dokter vond ik wel geestig. Wel een beetje spijt dat ik hem niet met zijn moeder mee heb laten gaan, ben toch wel benieuwd hoe die keuze dan was afgelopen.

Het verhaal pakte me niet, maar nog erger: het maken van een keuze was niet nuttig. Je voelt de impact niet, het is nergens hartverscheurend moeilijk. Vergelijk dat eens met een briljante game als Life is Strange waar je gewoon afschuwelijk zware keuzes moest maken die nog een aardige tijd na wisten te zinderen en echt van grote invloed op je verdere verhaal waren. Wat dat betreft lopen games lichtjaren voor op dit soort films qua interactiviteit van een doorlopend verhaal dat je mag beeninvloeden. Van mij hoeft dit bij films en series dan ook niet een trend te worden. Leuk project, maar niet goed uitgewerkt.

2*

Gelukkig zijn ze bij Black Mirror weer teruggekeerd naar de zwartgallige insteek, na het tegenvallende vierde seizoen. Bandersnatch heeft een fijn sfeertje en is lekker fatalistisch. Leuk ook hoe het meta-concept van ‘pac man in een doolhof’ is uitgewerkt door dat ventje zelf in een doolhof rond te laten dolen door middel van de controlling.

De een zal deze film een grandioos psychodelic meesterwerk vinden, terwijl de ander niet in the flow zal komen en hem waardeloos zal achten.

Wat mij betreft een meesterwerkje in mystery films. Ik hou er wel van als een film anders is dan doorsnee en dat je je hersenen wat mag gebruiken. De film bevat meerdere sporen, net als het leven zelf meen ik en op welk tijdspoor je ook zit.. de bestemming is niet belangrijk.. geniet van de weg!

Goed idee, aardig uitgewerkt. De recensies over Bandersnatch die voorbij komen vind ik bijvoorbeeld geinig. Wat minder kunnen mij de toch wat vele herhalingen bekoren maar voor een eerste kennismaking leuk om gezien.

“The past is immutable, Stefan. No matter how painful it is, we can't change things. We can't choose differently with hindsight. We all have to learn to accept that.”

Aardig experiment. In Black Mirror: Bandersnatch mag je als kijker keuzes maken die het verhaal, en de dingen die de hoofdrolspeler doet, een bepaalde richting op sturen. Leuk bedacht, maar het grootste probleem van de film is dat je uiteindelijk toch weer terugkeert bij een bepaalde situatie.

Op deze manier krijg je uiteindelijk het hele verhaal, maar repeterend en saai is het wel. En vechtpartij tussen Stefan en zijn therapeute is leuk, maar na twee of drie keer had ik het wel gezien. De sfeer is donker, het acteerwerk is sterk, en dat Netflix zelf nog terugkomt in het verhaal is een leuke vondst. Maar laat de kijker de volgende keer bepaalde en bepalende keuzes maken, zodat je bijna twee films krijgt. Want nu is het toch een beetje een gemiste kans.

Het concept is leuker dan de uitwerking. Een gamedesigner in de jaren tachtig (Fionn Whitehead) probeert een illuster SF-boek over parallelle universa te vertalen naar een computergame, maar gaat twijfelen of hij zelf nog de controle heeft over zijn levensbeslissingen. De grap is dat wij als Netflix-consument steeds keuzes krijgen voorgeschoteld over het pad dat de jongeman kiest. Waar begint zijn vrije wil als onafhankelijk denkend mens en waar zet onze goddelijke aanwezigheid de impulsen in werking die hem vormen? Of (heel meta) worden wij aan het lijntje gehouden en is er geen ontkomen aan het vooraf afgelegde pad dat steeds weer terugkomt bij hetzelfde? Vormen wij technologie of vormt de technologie ons? Maar 'Bandersnatch' (2018) gaat nooit écht onder de huid zitten, omdat het met haar game-opzet steeds terugkeert naar een restart en onze gemaakte keuzes irrelevant maakt. In lijn met de dieperliggende boodschap, maar tegelijkertijd mist hierdoor de psychologische ontwikkeling van het hoofdpersonage elke gravitas of tragiek. En qua stijl en sfeer (los van de heerlijk obscure jaren '80 muziek) wordt weinig toegevoegd aan dit matig uitgewerkte meta-uitgangspunt.

Brak.

Geen idee of men er in kan slagen om deze opzet interessant te maken, maar vanaf de eerste keuze had ik er eigenlijk al weinig zin in. Ik ga geen film kijken om te kiezen welke ontbijtgranen het hoofdpersonage moet eten of welke kutmuziek hij wenst te luisteren.

Verder ook teveel scenarios waarbij je gewoon vast komt te zitten en stukjes opnieuw door moet. Dat voelt erg onaf aan. Vervelender is nog dat ze het nog proberen verklaren binnen de film zelf, met wat flauwe filosofische voetnootjes. Had die tijd besteedt aan het beter uitwerken van de keuzes en opties.

De film zelf is ook eerder goedkoop, met wat referenties naar andere BM series, want tegenwoordig kan je niks meer doen zonder naar alles moeten refereren natuurlijk. Altijd leuk voor de fans. Acteerwerk was ook erg matig, het plot, althans het stuk dat ik ervan gezien heb, wist gewoon niet te boeien.

Ik wil het idee na 1 experiment nog niet afschrijven, maar ze zullen met serieus wat beter moeten komen om hier iets werkbaars van te maken. Wat een vervelend en irritant gebeuren was me dit.

0.5*

Origineel en innovatief idee natuurlijk, zoals te verwachten van Black Mirror, maar wat mij betreft komt het niet helemaal uit de verf. Het jaren 80 sfeertje is aardig getroffen en er zitten een paar leuke grapjes in, maar je wordt als sturende kijker toch wel erg in een bepaalde richting gedwongen door de regisseur. Veel herhaling, foute keuze is terug naar af. Afijn, daardoor had ik het gevoeld dat ik het verhaal niet echt een eigen richting op kon sturen. Maar ach, misschien wordt ik wel gestuurd en denk ik alleen maar dat ik zelf keuzes mag maken.

Vond het wel eens een originele aparte filmervaring. Inhoudelijk is er niet veel aan, maar heb nog nooit een film gezien die je zelf wat kan aansturen. Heb er een drietal uur mee bezig geweest om de meeste verhaallijnen te teste. Wat je niet weet, is of je ze allemaal hebt gehad, maar deze die ik heb gezien, waren voldoende. Was toch telkens een compleet ander einde, wat ik wel geslaagd vind. Er zat zelfs een heuse tijdreis einde in... Verhaal en grafisch maar een 2*, maar omwille van de unieke ervaring waar ik wel voor open sta, geef ik hem toch 3,5 *. Kan mij wel inbeelden dat dit niet voor iedereen zal werken. Maar ik heb al zoveel gezien van films, dat dit wel eens iets compleet anders is...

Hm, het concept interactieve film.... is een knap vervelende technische gimmick. De hele film is een ‘pick and choose’ aflevering van Black mirror waarin je als kijker dus de mogelijkheid krijg om keuzes te maken voor hoofdpersoon Stefan. Maak een verkeerde keuze en je moet terug naar een eerder moment om het dan anders te doen. Ook krijg de kijker de keuze om naar de end credits te gaan, of een andere cruciale keuze te maken. Maar meerdere keren hetzelfde stukje film kijken, ervaar ik niet als iets goeds! Het verhaal speelt zich af in de jaren '80 (Goh in 1984, George Orwell iemand?) Dit was de tijd dat Point-and-Click Adventure Games uitkwamen en eveneens Fighting Fantasy single-player role-playing gameboeken dus vermoedelijk was het idee om in alles eighties te zijn...oké prima. Alleen ik kan er niet veel mee! Ik weet dus niet zo goed wat ik moet denken van het interactieve film-concept; een gemiddeld oude game levert volgens mij meer spanning op en als ik film kijk, wil ik niet de hele tijd keuzes maken of teruggeleid te worden naar wat ik al zag!

De regie van David Slade helpt deze unieke combinatie tussen videospel en kijkfilm een geheel eind op weg, maar het inhoudelijke schrijfwerk is te slordig en onafgemaakt. Zeker richting het einde (dat letterlijk door de kijker wordt gekozen) beginnen de plotgaten tot aan het storende af op te vallen. Fionn Whitehead is daarnaast onovertuigend als naïeve hoofdrolspeler en wordt regelmatig overklast door de bijrollen. Bandersnatch bevat wat geslaagde vormen van humor en de interactieve communicatie met de liefhebber zorgt voor de benodigde kijkaandacht, maar daarbuiten komt het toch ietwat teleurstellend uit de hoek.