Drømmeland (2019)

Wie de wetten van de mens afwijst, houdt alleen de natuur nog over als bondgenoot. Het mag uiteindelijk geen drempel heten voor de zestigjarige Nils Leidal, die aan het begin van het bescheiden filmportret Drømmeland zijn paspoort aan de vlammen toevertrouwt. In een beknopte YouTube-tirade worden overheid, banken en corporaties in hun meest algemene zin aan de schandpaal genageld.

De Nederlandse documentairemaker Joost van der Wiel (Het Kind is Groot) kreeg de kans om Leidal een geruime periode te volgen tijdens zijn zelfverkozen voortbestaan into the wild. Ergens in de Noorse bergen zijn we getuige van een man die zijn rigoureuze afwijzing van maatschappij en samenzijn aan de lopende band tegenspreekt. Eenmaal gestationeerd in een berghut blijkt het verlangen naar wereld en WiFi regelmatig groter dan het regime van zijn eigen declamaties. Het is precies wat van der Wiel aantrok in het verhaal van Leidal. In een podcastinterview geeft hij aan dat Drømmeland uiteindelijk ontsprong uit de spanning tussen Nils’ wens om alleen te zijn en zijn zo mogelijk nog sterkere verlangen naar menselijk contact.

verder lezen

Dapper besluit van Nils om afstand te nemen van de samenleving en afgezonderd te leven. Interessant om zijn tegenstrijdigheden en innerlijke conflict te zien. Zijn behoefte aan menselijk contact is duidelijk aanwezig en ik had de hele tijd het idee dat hij niet gelukkig is. Misschien wil hij vooral een statement maken en/of zich afzetten tegen de moderne maatschappij, op het gebruik van mobiele telefonie na. Natuurlijker leven zou ik wel willen, het trekt mij wel, maar er zijn ook dingen die ik niet zou willen missen en dieren slachten is niks voor mij. Ik eet sowieso geen vlees en vis en beelden van opengesneden dieren vind ik nooit prettig om te zien. De dood van het paard vind ik verdrietig. Ik vind het een mooie film die aan het denken zet en na een voor mij moeizame start, vond ik het interessant. Mooi uitgewerkt. 3,5*