Drømmeland (2019)

Vanaf 28 maart 2019 in de bioscoop (Amstelfilm)

Wie de wetten van de mens afwijst, houdt alleen de natuur nog over als bondgenoot. Het mag uiteindelijk geen drempel heten voor de zestigjarige Nils Leidal, die aan het begin van het bescheiden filmportret Drømmeland zijn paspoort aan de vlammen toevertrouwt. In een beknopte YouTube-tirade worden overheid, banken en corporaties in hun meest algemene zin aan de schandpaal genageld.

De Nederlandse documentairemaker Joost van der Wiel (Het Kind is Groot) kreeg de kans om Leidal een geruime periode te volgen tijdens zijn zelfverkozen voortbestaan into the wild. Ergens in de Noorse bergen zijn we getuige van een man die zijn rigoureuze afwijzing van maatschappij en samenzijn aan de lopende band tegenspreekt. Eenmaal gestationeerd in een berghut blijkt het verlangen naar wereld en WiFi regelmatig groter dan het regime van zijn eigen declamaties. Het is precies wat van der Wiel aantrok in het verhaal van Leidal. In een podcastinterview geeft hij aan dat Drømmeland uiteindelijk ontsprong uit de spanning tussen Nils’ wens om alleen te zijn en zijn zo mogelijk nog sterkere verlangen naar menselijk contact.

verder lezen

Noorwegen ken ik op mijn duimpje: kom er al heel lang en regelmatig en ken het nog vanuit de tijd dat het arm was, dus nog voor de olie- en gaswinningen, het toerisme. Ik spreek ook Noors en heb met passie en verbazing gekeken. Er is mooi en sober gedraaid, het land is van zichzelf al zo prachtig.

De goeie man heeft Oppland uitgekozen, een streek in het midden van Noorwegen. altijd stervenskoud in de winter, de kinderen kunnen er wekenlang niet naar school: het vriest te hard en veel te veel sneeuw. Hij gaat daar wonen, is de bureaucratische en financiële wereld spuugzat en heeft toch altijd zijn telefoon binnen handbereik. Ik zou nog wel veel andere mooie plekken in Noorwegen weten, waar het wat minder afzien is in de winter, met uitzicht op zee. Ik vind het sober en dus mooi gefilmd, precies die tegenstrijdigheden bevattend die in het leven van de man spelen.

Heb nog even de doodsoorzaak van zijn paard gegoogeld en het lijkt darmkoliek, dat inderdaad riskant is.

Ik vroeg me al die tijd al af of het paard goed verzorgd werd, want het staat lange tijd buiten in kou en sneeuw zonder enige beschutting en bescherming.

Overlaten na zijn dood aan de elementen en wilde dieren is geen respectvol einde voor dit prachtige, trouwe dier, ondanks dat de man op veel zaken zijn eigen redenaties en "rechtvaardigingen" heeft.

Duidelijk is dat hij vooral grote aandachtsbehoefte heeft, die hij vooral richt op de buitenwereld.

Dapper besluit van Nils om afstand te nemen van de samenleving en afgezonderd te leven. Interessant om zijn tegenstrijdigheden en innerlijke conflict te zien. Zijn behoefte aan menselijk contact is duidelijk aanwezig en ik had de hele tijd het idee dat hij niet gelukkig is. Misschien wil hij vooral een statement maken en/of zich afzetten tegen de moderne maatschappij, op het gebruik van mobiele telefonie na. Natuurlijker leven zou ik wel willen, het trekt mij wel, maar er zijn ook dingen die ik niet zou willen missen en dieren slachten is niks voor mij. Ik eet sowieso geen vlees en vis en beelden van opengesneden dieren vind ik nooit prettig om te zien. De dood van het paard vind ik verdrietig. Ik vind het een mooie film die aan het denken zet en na een voor mij moeizame start, vond ik het interessant. Mooi uitgewerkt. 3,5*

Volgens mij kan hij gewoon niet aarden in de maatschappij vanwege zijn moeilijke en eigenwillige karakter.

Ja, dat kan ook.