Dachra (2018)

Een horror van Tunesische afkomst, dat zie je niet zo vaak. Niet dat dat de film nou heel erg beïnvloed lijkt te hebben, want hoewel de film zich wel gewoon aldaar afspeelt en de film in het Arabisch is, zou het qua verhaal en plot net zo goed waar dan ook vandaan kunnen komen. Het basisverhaal is dan ook heel bekend: een klein groepje outsiders (drie journalistiek-studenten in dit geval) komen terecht in een afgelegen gemeenschap, en die doen rare dingen. In dit geval: het is een kannibalistische sekte.

Het is vooral heel erg traag, met pogingen tot sfeeropbouw die bij mij niet helemaal werkten. Qua cinematografie best oke, en zo tegen het einde komen er ook nog wel een paar aardige stukjes gore en narigheid voorbij als sommige van de studenten te grazen worden genomen, maar toch kon de film me niet echt meeslepen. Jammer, want van te voren had ik hier wel hogere verwachtingen van.

Deze kondig men aan als de eerste horrorfilm uit Tunesië. (al schare sommige de film Junun (2006) er ook onder) Op zichzelf voldoende aanbeveling om de film te zien. Maar afgezien van dat feit, is de film nou niet heel opvallend. Het neemt de basiselementen uit de horror en verweeft dit met wat Tunesische overlevering. De film van regisseur Abdelhamid Bouchnak is duidelijk beïnvloed door de westerse horrorcinema. Je volg drie kibbelende journalistiekstudenten die uiteindelijk belanden in een afgelegen dorp midden in een bos. Tja de film zou baat gehad hebben bij een strakkere montage; het komt erg langzaam op gang en niet alles wat je ziet is bijzonder relevant. De drie acteurs zijn eigenlijk ook maar heel gewoontjes, en ook niet de meest sympathieke. Yasmine verandert plots ook van een pittige tante naar een krijsende dame in nood. De conclusie wordt daarnaast te ver doorgevoerd wat helaas zorgt voor een frustrerende film.

Tunesie is geen land dat als filmland bekend staat. Laat staan als horrorfilmland. Zeer benieuwd dus naar deze exotische horrorfilm van regisseur Abdelhamid Bouchnak. De film was in Tunesië een groot succes en zorgde voor lange rijen wachtenden en uitverkochte filmzalen. Ik was niet erg onder de indruk.

Het scenario voor de film is niet uniek. Met een afgelegen bos, drie studenten, een filmcamera en een legende over een heks zijn alle ingrediënten voor een Noord-Afrikaanse variant op The Blair Witch Project (1999) aanwezig. De overeenkomsten tussen beide films zijn verbluffend. Er zijn wat geringe afwijkingen. Niet voldoende om de overeenkomsten weg te poetsen. Ik noem ze even. Om te beginnen speelt Dachra zich uiteraard af in een compleet andere cultuur. Een ander afwijkend detail is dat het trio niet eindeloos door de bossen wandelt. Het Tunesische trio begint daar wel heel enthousiast mee, maar stuit op zeker moment op een gemeenschap alwaar ze blijven hangen. Een derde afwijking is het ontbreken van een heftig heen en weer bewegende camera. Het zijn helaas geen afwijkingen die de gedachte aan The Blair Witch Project doen verdwijnen en het zijn tevens geen afwijkingen die de film beter maken dan het matige The Blair Witch Project.

Het verhaal is in eerste instantie enigszins interessant, maar verliest al snel aan zeggingskracht. Er is weinig verhalende ontwikkeling. Het is niet spannend. De verschijning van een curieuze gemeenschap biedt hoop. Een spannend gegeven. Oh nee, toch niet. Het is de kijker meteen duidelijk dat de leden van de gemeenschap niet te vertrouwen zijn. En daar stokt het verhaal weer. De personages hebben meer tijd nodig om dat in te zien. Veel te veel tijd. Die tijd wordt gevuld met niets dat als noemenswaardig kan worden betiteld. Tenzij je het product van een continu werkende rookmachine zijnde een permanente nevel in het bos als noemenswaardig wilt betitelen. Het is saai. Het is vervelend.

Het einde is eveneens niet noemenswaardig maar is erg welkom. Het einde brengt eindelijk de verlossing waarop ik de hele film al zit te wachten. Fijn dat het voorbij is.