Holmes & Watson (2018)

Hmmmmmmmmmmmm… Ik heb na een uur de zaal verlaten, wat nog best lang is. Als dit komedie is, kan iedereen komedies maken, wat een cringefest, bedacht door een zieke geest. Wat een kinderachtige smakeloze grappen en dan ook nog die super lelijke decors en de camera die de helft van de tijd out of focus is. Dit heeft niks met Sherlock Holmes te maken, verspil hier geen geld aan aub.

Jemig waar heb ik naar zitten kijken?! Ferrell en Reilly zijn een leuk duo, maar in deze film slaat ze helaas de plank volledig mis! Ik vond de film ontzettend flauw en kinderachtig. Nergens werd de film echt leuk en origineel. Hier en daar een leuke verwijzing naar bijvoorbeeld Trump, maar echt hardop gelachen heb ik nergens. Echt een gemiste kans. Het enige pluspunt vond ik de kledij van de personages en de achtergronden, die waren mooi gemaakt. Gelukkig heb ik hier geen bioscoopkaartje voor gekocht, echt zonde geld....

Niet verrassend dat deze film een hoop Razzies gewonnen heeft. Dit soort flauwe humor is al een tijdje uit de mode in Amerika. Niet zo erg, moest er dan ook wat in de plaats gekomen zijn, maar qua pure comedies is er tegenwoordig amper keuze. Daarom niet verkeerd dat Cohen met een filmpje als dit komt.

Grappig om Reilly en Coogan weer op het scherm te zien, da's al de tweede keer deze week. Al is het dan met Coogan in een veel kleiner rolletje en in een film die een stuk minder subtiel is. En da's dan eigenlijk redelijk braaf uitgedrukt, want Reilly en Ferrell spelen hier de meest luidruchtige en overdreven versie van zichzelf.

Zeker niet alles is geslaagd, maar er zitten toch ook best wat leuke grappen tussen. Vooral de momenten dat Ferrell en Reilly een beetje freewheelen. Het is duidelijk dat de twee al eerder samen gespeeld hebben en dat ze als duo daarom ook goed weten werken. De rest van de cast is ook lollig, maar staan duidelijk meer op de achtergrond.

Het is flauw, het is lomp, het valt absoluut niet serieus te nemen, maar daarom is het ook gewoon verfrissend in het huidige comedy aanbod.

3.0*

Ik ben dan wel weer een fan van de komedies van Will Ferrell en John C. Reilly. Het is vaak plat en flauw, maar ze spelen hun rollen altijd met zoveel enthousiasme dat ik erg van kan genieten. Niet elke komedie hoeft van Monty Python niveau te zijn om te kunnen vermaken.

Maar ik ging wel wat sceptisch kijken, gezien de enorme lading shit die Holmes & Watson over zich heen kreeg. Wat op zich niet heel erg verschilt van de reviews die hun andere films meestal krijgen, maar dit was wel extremer. Nou is het eindresultaat ook niet zo heel goed geworden en staat deze vrij laag bij mij in vergelijking met andere titels van beiden zoals Step Brothers of Ron Burgundy.

Maar alsnog was dit nog best amusant en geeft het bij vlagen een leuke draai aan het uitgekauwde verhaal waar dit op is gebaseerd. Zo'n bloedserieuze serie als Sherlock die de afgelopen jaren te zien was vond ik ook niet helemaal mijn ding. Hier kon ik toch nog wel regelmatig een beetje gniffelen, zoals wanneer ze de koningin knock-out hebben gekregen. Maar ondanks dat beide mannen hun rollen best enthousiast spelen, is het wel te weinig voor een voldoende.

2,5*

Best vermakelijk hoor. Het is behoorlijk flauw maar tussen alle flauwe grapjes door zitten er ook grappige scènes in waarbij ik het lachen toch niet kon bedwingen. Ferrell vind ik meestal wel leuk en Reilly doet het ook gewoon goed. Eigenlijk vind ik de rest van de cast ook gewoon leuk spelen. Je moet hier misschien wel van houden maar ik heb me toch redelijk kunnen vermaken met deze film. Ik hang een beetje tussen 2,5 en 3 sterren maar omdat ik Ferrell zo leuk vind rond ik het af naar boven.

Vond hem leuk, grappig. Puristen die enorm fan zijn van Sherlock Homes kunnen dit beter overslaan, maar hé dit is een komedie. Dit is gewoon ongecompliceerde kolder, weinig subtiel allemaal, maar af en toe iets waar goed over is nagedacht. Plezierige lachfilm, af en toe erg flauw, soms best scherp. De droogkloot Ferrell is altijd wel goed in dit soort producties, Reilly een goede aangever, en veel bekende en met de hoofdrolspelers bevriende gezichten in de bijrollen. Doet wat hij moet doen deze film, beter dan de geforceerde schijtlol van de laatste Holmes films met Robert Downey jr. of zoiets banaals als Without a Clue, al zullen niet veel mensen dat met me eens zijn, denk ik.

Auwwww.... flauw en uitmuntend slecht!

Nope... niet voor mij. De grappen en grollen waren te gort-droog dat ze niet meer grappig waren...

Oordeel zelf!

Half sterretje voor de correcte ondertiteling!

Redelijke film waarin de detective Sherlock Holmes en zijn vriend dokter John Watson een schurk proberen te ontmaskeren. Een komische versie van het beroemde personage dat zich afspeelt in het Londen van 1881. Het plot doet er niet echt toe en de humor is belachelijk en stompzinnig waardoor je er toch wel vaak om moet lachen. Aardig wat bekende namen in bijrollen. Een nipte 3.0 sterren.

Deze film helaas gemist in de bioscoop en daarom afgelopen week aangeschaft en een paar dagen geleden bekeken.
Allereerst snap ik dat velen deze film niet goed vinden, want dat is ie feitelijk ook niet, maar...
Ferrell is wel iemand, die bij mij niet veel fout kan doen en wanneer hij al met zijn kop in beeld verschijnt een lach op mijn gezicht weet te toveren.
Sowieso weer samen met maatje Reilly (zie ook Step Brothers en Talladega Nights) werkt toch bij mij al snel op de lachspieren. Alleen al het begin met die scene met de mug en de bijen. Hahaha!

Film brengt ook precies wat je er van te voren van kunt verwachten:
de ene stompzinnige scene na de ander, met enorme foute grappen en uiteraard veel gênante ogenblikken, kortom : flauwe humor zonder enige pretenties.
En dan denk je alles wel gehad te hebben en begint er plotseling -uit het niets- en volkomen misplaatst een ongelooflijk clichématig musicalnummer. Hahaha!!

Leuke avond gehad, die ga ik binnenkort nog maar eens bekijken.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster!

Ik wilde de slechte ontvangst van deze film eerlijk gezegd niet geloven. Ik heb immers erg genoten van de vorige samenwerkingen tussen Will Ferrell en John C. Reilly: zowel Talladega Nights als Step Brothers vond ik erg grappig. De humor is van het flauwe soort, maar daardoor vaak ook erg droog en bovendien kan ik het van dit duo hebben wanneer ze luidruchtig zijn in hun spel; iets waar ik doorgaans bij veel andere komieken wat minder gek op ben.

Daarnaast wil het toeval ook nog dat ik wel enige affiniteit heb met de Sherlock Holmes franchise (zowel de boeken als de BBC en Granada series), dus ik keek ik hier best naar uit. Maar helaas moet ik me grotendeels bij de negatieve commentaren aansluiten. Ik was echt in de veronderstelling een volledige parodie voorgeschoteld te krijgen, en bij de beginscène in de rechtbank lijkt het er nog op dat ik die ook zou gaan krijgen, maar het blijft vervolgens allemaal nogal tam. De enige scènes die ik echt leuk vond, waren ook al in de trailer te zien (namelijk die met het geschreeuw, de bijen en de koningin die een bezoek brengt aan Baker Street). Van dat soort momenten had ik, zeker gezien de eerdere films waar dit duo in samenwerkte, er meer verwacht. Ik had het graag nog wat meer over de top gezien. Bij vlagen lijkt de film daadwerkelijk een serieuze Holmes-film te willen zijn, wat natuurlijk jammerlijk mislukt met deze cast.

Ik vond John C. Reilly misschien dan wel wat beter dan Will Ferrell; eigenlijk vond ik beiden dikwijls wat ongemakkelijk. Alsof ze zelf niet zo goed wisten wat ze met het materiaal aan moesten. Ik weet ook niet of die Britse accenten wel een goede keuze zijn geweest, want met name Ferrell lijkt er erg veel moeite mee te hebben om deftig te klinken. Talentvolle acteurs als Kelly Macdonald, Hugh Laurie en Ralph Fiennes worden daarnaast totaal niet benut, want ze voegen allemaal opmerkelijk weinig toe. Om maar met een positieve noot te eindigen: naast de (schaarse) grappige scènes komt het Victoriaanse Londen nog wel geloofwaardig uit de verf. Qua sfeer lagen de kaarten gunstig voor een geslaagde film.

Uiteindelijk vooral een onevenwichtige, fragmentarische komedie. Zo'n musicalnummer had heel grappig kunnen zijn, maar raakt nu kant noch wal. Op papier lijkt de stijl van Ferrell en de personages van Arthur Conan Doyle een geslaagde combinatie, maar ik vond de uitwerking helaas teleurstellend. Deze Holmes & Watson is niet dusdanig slecht dat er niet naar te kijken valt, maar voelt op het einde wel écht als een gemiste kans.

2*

Irritante idiote film. Will Ferrel moet met pensioen, kan hij geen films vergallen.

Wat een guilty pleasure is dit zeg. Toegegeven, het plot is wat stroperig en de pacing is niet al te vlotjes, waardoor de film iets te traag aanvoelt en de anderhalf uur ook echt niet langer had moeten duren. Maar alles wordt goedgemaakt door de 90 minuten lang pure onzin die Ferrell en Reilly tentoonspreiden.

Wat een hoop stompzinnigheid en idioot domme dialogen met domme gedragingen van Ferrell en Reilly. Gedragingen waar alleen zij mee wegkomen.

Ontzettend geflopt en voor 90% van de mensen niet om aan te gluren, maar deze debiele humor en krankzinnige typetjes van Ferrell en Reilly spreken mij ontzettend aan. Er worden tegenwoordig te weinig van deze komedies gemaakt, wellicht met een reden, maar ik kan er geen genoeg van krijgen.

De Titanic dialogen op het einde en de verkleedpartijen met de snor in het midden. Echt mijn humor.

3,0*

Normaal kan ik wel lachen om de flauwe humor van Will Ferrell, maar dat was hier zeker niet het geval. Zelfs zelden een glimlach... Tegenvaller!

Op alle fronten mislukte poging om een komische variant te maken op de verhalen van Sherlock Holmes. Will Ferrell [als Holmes] en John C. Reilly [als Watson] voelen zich genoodzaakt om een belabberd Brits accent ten gehore te brengen en verlagen zich tot een te grote hoeveelheid platvloerse grappen. Brydon en Fiennes hebben amper iets te doen als Lestrade en Moriarty in deze erbarmelijk geschreven komedie. Zelfs Steve Coogan en Hugh Laurie weten geen glimlach op je gezicht te toveren, maar deze rampzalige film komt vooral op het conto van regisseur/scenarist Cohen. Dieptepunt: Holmes en Watson die een musicalduet zingen. Maar daarover kunnen de meningen verschillen.

Vermakelijk.

Door velen kennelijk met de grond gelijk gemaakt, maar ik kan de humor er nog wel van inzien. Totaal idioot, zoveel is zeker, en heel erg flauw, dat is eveneens zeker. Maar af en toe kan ik dat wel hebben. De parodie lijkt me ook vooral op de Guy Ritchie-films, al ben ik geen kenner van andere interpretaties dus misschien heb ik nog het één en het ander gemist. De film duurt verder ook niet lang, dus als snel tussendoortje kan dit er m.i. mee door.

3

Flauw!