Mijn Bijzonder Rare Week met Tess (2019)

Prachtige film,

vanaf het allereerste ogenblik wordt je meegenomen. In dat prachtige zomergevoel op dit eiland, de vrijheid, de mooie karakters met allemaal een eigen wil.

Die vooral doorgaan en nieuwsgierig blijven. Om elkaar geven, niet loslaten tot de climax op het einde.

Veel humor afgewisseld met mooie momenten van ontroering en stilstaan..

Knap gemaakt en vooral van gaan genieten, zeker de moeite waard!

Het is een jeugdfilm waarvan het acteerwerk niet altijd van topniveau is en waarvan het eerste deel de jeugd ook meer zal kunnen aanspreken dan volwassenen maar het verhaal over Sam, Tess en haar vader ontwikkelt zich zo boeiend en de thematiek is zo sterk en volwassen (over de dood en dat je je het best voorbereid op eenzaamheid door veel herinneringen van samen zijn te sparen) dat de film moeiteloos ook volwassenen boeit, aangrijpt en ontroert. De film wordt steeds spannender en aangrijpender; knappe volwassene die de eindstreep zonder tranen haalt.

Kortom, een prachtige film die zelfs als volwassenenfilm een hele dikke vier sterren waard is.

Wat een mooie film is dit. Een sterk verhaal, op een prachtige manier uitgewerkt. Ik vind het fijn dat de film echt ergens over gaat. Het is niet oppervlakkig. Ik denk dat kinderen, maar ook volwassenen, er een waardevolle boodschap van kunnen meekrijgen, en het is geen film die je ongeroerd laat. Mij in ieder geval niet. Erg goed gespeeld, en een fijne vakantiesfeer. Een 8. 4*

Meer dan uitstekend. Subtiel scenario, cameravoering, acteurs: allemaal erg sterk.

4,5*

Op goed geluk deze eens bekeken en het was niet mis. Heel overtuigd geacteerd van de kinderen en verder een leuk verhaal. Nog een korte speelduur, maar was voldoende. Een zomerse film die zeker het bekijken waard is.

Alweer zo'n fijne lowbudget film (Kauwboy - kapsalon Romy) voor jong en oud die boeit door het goede verhaal en de puike acteertalenten.

Sommige jeugdfilms kennen geen leeftijd van de kijkers. Mijn Bijzonder Rare Week is daar absoluut zeker één van. Bijna 24 uur nadat ik deze film had aanschouwd zit ik hier nog met een glimlach en een traan achter het toetsenbord.

Terschelling, daar waar deze film zich afspeelt tijdens de snikhete zomer van 2018 (toen hij was opgenomen). Ik herinner het me nog goed, Het schoolkamp van groep 8 van de Jenaplanschool in 2002; enkele weken na mijn overplaatsing van de katholieke school. Ik herkende in de film meteen de loopplanken van de veerboot in het stadje West-Terschelling terwijl de rest van de locaties al aardig langs me heen is gegaan. We kampeerden in de Wierschuur, ik zat in een overgang van een verknipt rotjochie naar een sober mens; een gigantische confrontatie. Maar naast de locaties was op mijn 12 jarige leeftijd ook vrijwel veel langs me heengegaan als een droom, waarbij ik me heden ten dagen afvraag hoe ik tussen de hectische schooljaren zo'n wonderbaarlijk jaar heb meegemaakt op de Jenaplanschool? Je zou haast zeggen dat je met Sam en Tess-achtige figuren in de klas zat en nu pas merk je wat je hebt gemist en zou je nog voor een keer willen terugreizen om het nog één keer goed te begrijpen. Ik herinner me bonte avond nog, daar waar de jongens met de meisjes schuifelden en ik slechts als die ene lompe boerenlul van de katholieke school lacherig, patserig en dom kon doen, met de meegenomen medegedachte dat meisjes stom waren en jongens stoer. Wat moest ik nou met meisjes? Met hun kleffe en zoetsappige gedoe?
Deze film bevestigd weer eens dat dat een van de stomste blunders is geweest. Want als je er later zo op terugkijkt denk je ook maar: wat is er nou mooier dan een jeugdliefde of een sterke vriendschap tussen een jongen en een meisje?

Ik denk dat jeugdliefdes de mooiste thema's zijn die er in boeken en films voortkomen. Gecombineerd met de zon, warmte, geuren en kleuren dat je als jongeling, ondanks de tegenslagen, het idee doet geven dat elke dag een verrassing kan zijn. Maar helaas is het zeldzaam om, zeker op die leeftijd, iets bijzonders te vinden en is het vaak niet veel meer dan een heimwee naar je jeugd, de gedachtes dat je iets gemist hebt en dat een kalverliefde de sleutel had moeten zijn als start voor een nog lange en prille toekomst. En als ik vele literatuur lees en sommige films mag bekijken ben ik volgens mij ook lang niet de enige die daar zo over denkt.

Maar Sonny Coops en Josephine Arendsen mogen als Sam en Tess, zoal geacteerd als gefigureerd, hier wel de zomer van hun leven meemaken. Twee heerlijke eigenzinnige types die je niet zo snel tussen die grauwe schoolbanken-scenes en de smartphone jeugd zal plaatsen. Sam is met zijn ouders op vakantie op Terschelling en vanaf dag 1 beginnen de problemen al. Sams broer Jorre verongelukt op het strand en breekt zijn been, de vakantie dreigt in de soep te lopen en er heerst eventjes reuring in het gezin. Jorre moet met de boot over om in het ziekenhuis nagekeken te worden. Maar een geluk heeft een ongeluk als Sam de chaos eventjes ontvlucht en daarbij in een tuin het meisje Tess treft. Na een moeilijk begin, met de nodige vreemde vragen van dien, staan ze te salsadansen en begint er al heel snel een buitengewone vriendschap. Het zijn personages waar je als kijker gewoon enorm van gaat houden en hoopt dat je later als vader zulke kinderen mag op gaan voeden.

Echter loopt dit niet altijd volgens het leien dakje, want na een woordenwisseling laten ze elkaar in de steek, om vervolgens de volgende dag elkaar toch weer te treffen. Ondertussen is Sams broer terug en verwijt hij hem van het ongeluk, waardoor het gezinsleven nog wel een beetje benauwend blijft. En dan is Tess een prima uitvlucht, want de scenes tussen die twee zijn, zoals je al kan raden, om in te lijsten. Mede omdat het minimalistisch, gevoelig en echt blijft. De fietstochten door de duinwegen, de scene op het strand, de absurdistische trekjes die de film hier en daar heeft, de vreemde trekjes van die twee, de Guus Kuijer-achtige dialogen en dan ook voornamelijk die gedachtestem en die opmerkelijke rituelen en gedachtengoed van Sam. De film vloeit van de energie en de creativiteit en de uitgebreide gids over Terschelling is de kers op de taart, waarbij je bijna meteen in een vakantiesfeer wordt getrokken en ook zelfs zin hebt om die braderie eens op te zoeken.

Ook die Hille (wat een verrassing dat dat Hans Dagelet was) is een prachtige personage en zeker die vakantiegangers Hugo en Elise zijn een merkwaardig duo.
Maar... de uiteindelijke uitwerking is nog wel een gevoelig dingetje als blijkt dat Hugo de vergeten vader van Tess blijkt te zijn.

Wat misschien wel een klein beetje minder is, en zo ging dat ook in het boek is het laconieke gebaar van Elise na de bekentenis. Maarja, het is ook een jeugdfilm die je niet al te zwaar moet beladen. De automatische piloot op het einde weet zelfs nog zo sympathiek en hoopvol mee te werken. En waarom lukt dat bij vele verhalen niet en bij deze wel? Om dan over de eindshot te zwijgen... gepaard met die innerlijke spreuk waarin je kan meedenken. Dit is een herinnering voor het leven.

Ja, woorden schieten mij tekort. Dit is echt een familiefilm voor jong en oud en een bewijs dat Nederland het wat jeugdfilms betreft nog niet is verleerd. Sinds De Tasjesdief, Krassen in het Tafelblad en Minoes is dit er na jaren eentje waar ik mijn petje voor af doe. Het boek was al een mooie voorsprong (echter wel afspelend op Texel ipv Terschelling + met minder sfeer en locatieomschrijvingen) maar de film maakt het plaatje volledig af.

Klasse film. Een terechte internationale hit. Om in te lijsten. Wat kan ik er nog meer over zeggen?

5,0*

Goeie film over een jongen die met zijn familie op vakantie is op Terschelling en daar een meisje ontmoet. Het duurt misschien wat lang voordat het geheim van het meisje duidelijk wordt, en in dat opzicht is de tweede helft dan ook het beste met vooral een mooie finale. Het zomerse Terschilling vormt een prima decor en zoals het een goede jeugdfilm betaamt is deze evengoed voor volwassenen bestemt.

De VVV Terschelling kan zich in zijn handen wrijven met dit jeugddrama waarin de timide Sam [Sonny van Utteren] zich realiseert dat hij ooit waarschijnlijk zijn ouders en zijn broer zal verliezen en alleen zal achterblijven. Om te wennen aan het leven zonder zijn directe familie gaat hij op alleenzijnstraining. Maar dan ontmoet hij de vrolijke, maar ook wat wispelturige Tess [Josephine Arendsen] met wie hij al gauw veel tijd doorbrengt en ‘bijzonder rare’ dingen meemaakt. Dit is Terschelling zoals je zou willen dat het was en Wouterlood maakt goed gebruik van de pittoreske locaties. Arendsen overtuigt het meest en het gebrek aan sentiment maakt dit tot meer dan acceptabel tijdverdrijf voor het hele gezin.

Leuke, geschakeerde jeugdfilm over een prille kalverliefde tijdens de zomervakantie gevoed door nieuwsgierigheid op het moment dat je voor het eerst “last” begint te krijgen van je hormonen (zonder het op dat moment te beseffen). Achteraf bezien een gedenkwaardige episode in je leven.

Een warm verhaal, prima aanschouwelijk gemaakt door de jeugdige protagonisten. Erg mooi.

Leuke jeugdfilm met een grappig verhaallijntje en leuke acteerprestaties. Geen heel bijzondere of speciale jeugdfilm, maar gewoon goed.

De film geeft een optimistische en energieke inkijk in de wereld van de adolescente Sam die met zijn familie vakantie viert op het Waddeneiland Terschelling. De film naar het jeugdboek van Anna Woltz verliest zich daarbij niet in ideaalbeelden maar is duidelijk meer dan een prettige wegkijkfilm voor het adolescente publiek. Naast prettige vakantiegebeurtenissen, worden in de film ook serieuze thema’s als het gebroken gezin, de dood en eenzaamheid aangeraakt.

Uiteraard krijgen die thema’s uiteindelijk een positieve draai. En waarom ook niet. De jeugdige doelgroep hoeft immers niet nu al geconfronteerd te worden met indringende hopeloosheid. Dus is de film in de basis prettig optimistisch van toon. Een beetje wrijving tussen de personages is in zo’n opwekkende atmosfeer toelaatbaar zonder dat het psychosomatisch doorslaat, want daar is het de film gewoon niet naar.

Twee leuke personages dragen de film. Sam en Tess. Gespeeld door Sonny van Utteren en Josephine Arendsen. En zij doen dat best goed. De dialogen klinken behoorlijk naturel uit hun mond. Hun uitstraling is geanimeerd en fleurig, De omringende entourage die uit volwassenen bestaat is niet hinderlijk aanwezig, maar heeft een dienende rol. De wereld der volwassen infecteert de droomachtige, sprookjesachtige beleving van Tess en Sam slechts druppelsgewijs. Zo blijft de wereld van de volwassenen grotendeels gescheiden van de bijzondere wereld waarin Tess en Sam bivakkeren. Dat werkt uitstekend.

Het is leuk om samen met Sam en Tess een weekje vakantie te vieren. Het verhaal over twee ongewone kinderen is zo sprankelend en innemend dat je er als volwassene veel plezier aan kunt beleven. Ik kon dat.

Best leuk,

Echter had de film helaas zoveel meer dan dat kunnen zijn. De scènes met Tess zijn echt geweldig, ze is heerlijk eigenzinnig en schets een behoorlijk realistisch meisje. Sam is leuk, maar wel iets te mooi/dromerig neergezet wat mij betreft. Dat is ook direct het probleempje van deze film. Tegen het einde werd het wel heel moralistisch waardoor ik een flink bittere nasmaak aan dit filmpje over heb gehouden (het verzamelen van herinneringen en die vader van Tess).

Het was beter geweest als Wouterlood zich meer had gefocust op het coming of age drama/relatie tussen Sam en Tess. Tijdens deze scènes straalt de film echt plezier uit, geen vervelende "logica" storrytelling elementen (zo is het erg fijn dat die vader het gewoon prima vind dat Sam bij Tess/dit random meisje blijft die hij nog maar net kent terwijl zij naar het ziekenhuis moeten).

Helaas heeft Wouterlood ook een boodschap die hij graag kwijt wil en hoewel het qua storytelling nog best aardig is geïmplementeerd, haalt het op dat moment wel alle luchtigheid uit de film. Dat is enkel een beetje jammer want verder is het echt een ideaal filmpje voor op een warme zomerdag.

3.5*

Heerlijke film met goed acteerwerk en met name ook erg fraaie beelden. Mooi coming of age verhaal met af en toe een diepere laag herinneringen maken, geen tijd verspillen. Vanavond samen met onze meiden van 7 en 10 naar gekeken en we hebben er van genoten.

Mooie, kleine film over opgroeiende kinderen, waarbij de eerste tekenen van de puberteit zichtbaar worden. Leuke chemie tussen de kids, waarbij Arendsen wel de show steelt. Ook op het gebied van acteren heeft zij een streepje voor. Het luchtige verhaal in combinatie met de setting (en de herkenbaarheid van de twee ruziënde broers) zorgt voor een leuk filmpje voor jong en oud. En door de heerlijke beelden van Terschelling krijg ik spontaan zin om in de auto te stappen richting het noorden.