Greta (2018)

Frances McCullen [Chloë Grace Moretz] is een studente die net van Boston naar New York is verhuisd. Tijdens een metrorit vindt ze een tas en omdat Gevonden Voorwerpen als gesloten is besluit ze de tas persoonlijk af te geven bij de eigenaar. Greta Hidge [Isabelle Huppert] is dolblij en nodigt Frances uit om een kop koffie te drinken. Frances heeft het verlies van haar moeder nog niet verwerkt en Greta heeft geen contact meer met haar dochter. Dat zorgt voor een band tussen de twee die de basis vormt voor een vriendschap, die echter al snel obsessieve vormen begint aan te nemen.

Een ouderwetse thriller in de beste zin van het woord. Prachtig gefilmd door Seamus McGarvey zonder computereffecten, maar met een aantal zeer effectieve schrikmomenten. Huppert is briljant gecast in de titelrol en het acteerwerk van Moretz en Maika Monroe (als huisgenote Erica) is prima. Het plot is bepaald niet waterdicht, maar regisseur Neil Jordan weet de spanning zo op te voeren dat je die plotgaten gemakkelijk vergeet, en zo niet, dan zijn ze toch zeker te vergeven.

Prima.

3,5* was in overweging genomen, maar ik rond het toch naar beneden af als het begint te bezinken. Ik was al een tijdje lang best benieuwd naar het filmpje. Door verschillende mensen aangeraden, en als dat niet zo was had ik hem wel voor Moretz gekeken.

Huppert is weer goed bezig. Een prima actrice, waar ik tot mijn spijt nog weinig van heb gezien. Het is ook dat ik niet al te veel Franse arthouse heb gezien, maar ik haar veel in zie rondlopen. Maar dit is een Amerikaanse film, en dat doet ze eigenlijk ook gewoon goed.

Ook best wel kracht uit Moretz. Het is wel jammer dat ze een beetje het slachtoffer lijkt te worden van typecasting. Ook hier weer de meest onschuldige vrouw die je maar tegen kan komen. Monroe (ook niet slecht) is ook weer de "bitchy vriendin" die we ook al vaak hebben gezien.

Het begin is wat stroef, wat saai. Maar de inleiding duurt gelukkig niet te lang, en dat was ook niet nodig geweest. Eenmaal de obsessie aan komt draven begint de film uitstekend paranoia op te bouwen die de film best voor een deel vastgrijpen. Hier en daar op het randje van geloofwaardigheid, maar in het algemeen blijf je de dreiging van Huppert voelen.

Het is dan ook jammer dat Jordan de film niet op een goed einde kan brengen met het laatste half uur dat het sfeervolle eerste uur ten onder doet gaan. Het zijn vooral die schoonheidsfoutjes en iets te opvallende wegdenkertjes (Ze maakte eerder foto's van Monroe, hoe herkend ze haar niet met die pruik? Moretz rent rond met een deegroller in haar hand maar slaat geen ramen in?)

Wel jammer, want het was wel een interessant laatste uur. Voor de rest is het een prima, soms goed sfeervolle film met goed acteerwerk.

Aardige thriller, meer niet. Helaas af en toe wat voorspelbaar. Chloe Grace Moretz is een leuke verschijning en draagt de film goed. Isabelle Huppert had van mij nog wel wat verder mogen gaan als psycho/stalker, maar dan was de film ws meer horror geworden.

Degelijk thrillertje. Eerste helft is best aardig. Stalker concept vind ik altijd wel leuk en het sfeertje zit er aardig in. Helaas gaat het al vrij snel de verwachte richting uit en krijg je een jammerlijk saaie tweede helft voorgeschoteld. Beetje flauw captive gedoe dat weinig toe weet te voegen en opgescheept zit met van die typische saaie filler (scene met de detective). Ze proberen het nog een soort ludiek te maken door Huppert wat lollige dansjes te laten doen, maar ook daar blijft het wat te braaf allemaal. Niet slecht, maar hier viel best wat meer uit te halen. 2,5*.

Hooggespannen verwachtingen natuurlijk met Isabelle Huppert. De film startte uitstekend met een mooi gegeven, dat van de 'verloren' tas. Deed me denken aan een motief uit de Romantiek, maar dan verplaatst naar het heden. Maar halverwege de film al teleurstelling na teleurstelling. De verhaallijn werd steeds gammeler en deed me denken aan de vele Amerikaanse teenagerfilms met thrillerelementen.

En Isabelle, bleef ze overeind in dit puberale scenario? Eilaas! En hoe goed was in La Dentellière. Daar speelde ze ingetogen de sterren van de hemel. Nu speelde ze op de te automatische piloot met gekke maniertjes en een aanstellerige manier van kijken.

Vroeger was niet alles beter, maar La Dentellière bewijst het tegendeel. Oordeel zelf maar. Houd je van Huppert, sla deze film dan over. Toch drie sterren. Gewoon omdat Huppert in de film zit.

De immer eigenzinnige Jordan, meestal uitblinkend als hij zich focust op gruwelijke sprookjes(zelfs zijn prachtige hoogtepunt, The Crying Game, had wel iets van een verzonnen fabel), levert met Greta voor zijn doen een zeer toegankelijke film. Ogenschijnlijk een rechttoe rechtaan thriller, volgepropt met de bekende cliché 's, totdat het ongeveer op de helft zo lekker over the top gaat dat je het nauwelijks nog serieus kan nemen. Jordan probeert een beetje de spot te drijven met het filmgenre op de manier zoals Scream dat ooit deed met de horrorfilm. Greta is enerzijds een heuse thriller, anderzijds ook een persiflage hierop en als je dit tijdig herkent heb je een leuke zit. Huppert geeft hier een variatie op haar glansrol in La Pianiste(een filmische knipoog heet dit dan) aangevuld met een vleugje Elle. Moretz doet het verrassend goed als het onschuldige, weerloze slachtoffer en sidekick Monroe is even mooi als naamgenote Marilyn. Iedere goede film heeft een gedenkwaardige scène, en hoewel Greta zeker niet vlekkeloos is, is daar ook hier sprake van: Het dansje van Huppert als ze detective Rea heeft verslagen is onvergetelijk. Niet Jordans beste film al met al, maar zeker de moeite waard.

Tussen regisseur Neil Jordans laatste en deze zaten 6 jaren, het is dan ook best verwonderlijk dat deze stalker-thriller niet beter is geworden. Het verhaal is te mager, gemakzuchtige plotwendingen, onbegrijpelijke beslissingen van eendimensionale personages en een net iets te geforceerde reeks van toevalligheden. Nee, dit leek meer dertien-in een dozijn en dat viel best tegen! De lol van de film zit ’m in de ietwat droogkomische uitvoering en wonderlijke combinatie van actrices Chloë Grace Moretz en Isabelle Huppert. Beide actrices doen het ontzettend goed en spelen overtuigend. Daarnaast ziet de film er netjes uit. Vooruit ik ben gul en geef het een iets hoger rating, omwille van de twee sterke actrices.

Ouderwets leuke thriller met een simpel maar doeltreffend verhaal en een prima spelende cast. De spanning zit er al vrij vroeg in en dat wordt tot het eind redelijk vastgehouden. Misschien niet al te origineel allemaal maar toch weet het wel voldoende te boeien om de aandacht constant vast te houden. Een mooi rol van Huppert.

Prachtig stuk werk met goed acteerspel waarbij de film de kijker(s) regelmatig op het puntje van de stoel kan krijgen. Tenminste als je van dit soort van films houdt.

Naar de reviews kijkend schijnt dat wel het geval te zijn en ook wij hebben van dit verhaal genoten.

Isabelle Huppert is nog sterk overkomend als een lieftallige "Franse" dame die een argeloze jonge meid nog gemakkelijker om een vinger wind dan ik het kon. Nadat de reis in de tram achter de rug is en de tas retour wordt gebracht, gaat de thriller tempo maken (voor de ongeduldige onder ons) en wordt de kijker het verhaal in gesleurd met een aardig tempo. We mogen gerust stellen dat "Greta" een verrassing was!

Wel te verstaan: een positieve verrassing!

Onze waardering is een 8!

“I think there's something you need to know about Greta.”

Het begin van Greta is ijzersterk, en Moretz, Huppert en Monroe vormen een sterk trio. Het is sfeervol, met een sluimerende en onderhuidse spanning die op ieder moment kan exploderen. Dat is ook gelijk het probleem van de film, want als Greta zich ontpopt tot psychopaat wordt het allemaal wel heel voorspelbaar en inspiratieloos. Greta ontwikkelt zich tot het standaard stalker/kidnap verhaal, en het is aan de drie actrices te danken dat het allemaal nog een beetje genietbaar blijft.

Heerlijke ouderwetse thriller die kan bogen op een sterk trio, een goed opgebouwd verhaal waarbij de spanning naarmate de film vordert alsmaar in stijgende lijn gaat. Hier en daar zullen zeker mankementen zijn op gebied van geloofwaardigheid en plotwendingen, maar door het akelige gegeven, het goede acteerwerk, de sluimerende sfeer en de goed gekozen slotscène verwateren de negatieve puntjes.

Isabelle Huppert is weer in haar sas en zit in haar personage als gegoten. Top acteerwerk, maar ook Chloë Grace Moretz en Maika Monroe spelen hun rollen op overtuigende wijze. 7,5/10

Goeie film waarin een jonge vrouw een tas in een metro vindt en deze retourneert naar de eigenaresse. Qua opzet wellicht niet de meest originele psychologische thriller, maar het kijkt allemaal wel gemakkelijk weg. Het plot zit goed genoeg in elkaar en er gebeurd genoeg. Een prima cast met uiteraard een prima Isabelle Huppert.

I have been in this well of loneliness, this black hole.

Maybe it drove me a little mad.

We were meant for love, Frances,

not this terrible isolation.

Kom je deze tegen op je favoriete streaming platform of ergens op één of andere VOD-netwerkdienst, dan is het zeker geen slechte keuze om anderhalf uur mee op te vullen. De film an sich is zeker niet baanbrekend of adembenemend vernieuwend. Deze Hitchcock-achtig thriller zorgt voor tijdelijk vertier waarbij het acteerwerk vooral hetgeen is dat je zal bijblijven. Spijtig genoeg wordt al heel vroeg aan het begin van de film een onthulling gedaan waardoor het wel enorm evident is welke richting het uitgaat.

Laat ik met de deur in huis vallen. Isabelle Huppert is gewoonweg fantastisch als Greta. Een vriendelijk ogende weduwe, woonachtig ergens in New York in een lieftallig huisje dat tussen flatgebouwen is geplet, die haar eenzame dagen doorbrengt met alledaagse dingen. Haar man is overleden en haar dochter studeert aan een conservatorium in Frankrijk. De andere hoofdrol wordt ingepalmd door Chloë Grace Moretz. Zij speelt Frances. Een jong volwassene die als serveerster werkt in een chique restaurant en een zorgeloos leventje leidt samen met haar beste vriendin Erica (Maika Monroe). Een levenslustig en doodbraaf kind die geniet van het leven. En net als Greta moet ze omgaan met het verdriet na het verlies van een naast familielid. Haar moeder is het jaar ervoor overleden aan kanker.

Als ze op een avond een handtas vindt op de metro is ze de eerlijkheid zelve en beslist ze om het kostbare item aan de rechtmatige eigenares terug te bezorgen. Ondanks het luid protest van haar vriendin Erica ( “Okay, this is Manhattan. You find a bag, you call bomb squad”) die liever een wellness-weekendje wil bekostigen met het gevonden geld. Frances beseft echter niet dat ze weldra in een spiraal van psychologische intimidatie en regelrechte stalking terecht zal komen. Een gekmakende, onleefbare situatie die haar wel zal overtuigen om de volgende keer als ze nog eens zo’n achtergelaten handtas tegenkomt, deze met een parmantige trap de Upper Bay in te sjotten. Wat start als een innige vriendschap tussen twee lotgenoten die gezellig samen een wandeling maken, een hond aanschaffen en wat kokkerellen, lijkt naderhand niets anders dan een schertsvertoning te zijn. Een scenario ontsproten aan het krankzinnige brein van Greta.

Het is het acteerwerk van beide actrices dat de film net boven het gemiddelde tilt. De verhaallijn daarentegen scheert niet echt hoge toppen. Qua stijl is het niet al te origineel en volgt de film het aangelegde pad door meerdere films uit het verleden. Zelfs de poging om je op het verkeerde been te zetten op het uiteinde was niet snugger genoeg. Verwacht dus niet een thriller à la “Single white female”, maar eerder aan een psychologisch steekspel tussen de twee hoofdpersonages. Schitterend om te zien hoe zo’n lieftallige, oude dame kan veranderen in een ijskoud, geschift sadistisch vrouwmens. Zonder dat er ook maar iets aan haar gelaatstrekken verandert. Alleen al daarvoor is het de moeite om deze doorsnee film een kans te geven.

2.5

Greta (2018) is een film met een bijster leuk verhaal wat ontzettend sfeervol is neergezet met idem goed acteerwerk. Heb er kostelijk van genoten. Dit soort filmpjes mogen ze meer maken.

Klassieke clichés.

Dat Neil Jordan een beroemde regisseur is zal niemand betwisten, maar of het een goede regisseur is misschien wel. Veel van zijn films zijn vermakelijk maar niet heel sterk. Zijn grootste successen kende hij uiteraard met The Crying Game en Interview with the Vampire, twee van zijn betere films. Van dat niveau is deze Greta allerminst.

Een ieder die de klassiekers van het subgenre der stalkerfilms kent, weet dat dit slechts een aftreksel is. En een redelijk voorspelbare. Toegegeven, mocht je Single White Female, Fatal Attraction of Fear en alle klonen nog niet kennen dan zal het wellicht best spannend worden met Greta. Voor de rest is het vooral een clichématige tijd doder, voorzien van een mooie soundtrack.

Het begint overigens best aardig met mooi camerawerk en stijlvolle settings waarbij je heel even denkt aan Brian De Palma of diens grote voorbeeld - wiens naam eigenlijk niet in dit verband mag worden genoemd - de meester der suspense. Maar hoe scheef je een camera ook laat hangen, wat is geweest is geweest. Hoe jammer dat ook is.

Aan het einde van deze doorsnee thriller heeft men gelukkig nog wel wat smerige scènes in petto voor de kijker én de volledig op de auto-pilot bijrollende Stephen Rea. Uit loyaliteit naar zijn vaste regisseur wellicht. Isabelle Huppert houdt het nog een klein beetje draaglijk en Chloë Grace Moretz is een mooie meid, maar daar is het dan ook wel mee gezegd.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Film begint goed. Twee vrouwen die beiden behoefte hebben aan gezelschap en genegenheid en stilaan hechte vriendinnen worden, tot één feit aanleiding geeft tot een totale ommekeer en we richting moorddadige, psychopatische acties overgaan en daar beleef ik toch teveel "déjà vu"-gevoel aan, en zo valt het verder verloop van het verhaal ook uit, zonder dat er aan het waanzinnig gedrag enige aanvaardbare uitleg wordt gegeven.
Cineast vijzelt het wel op om een thrillerallure en veel spankracht te bekomen, maar dat is het dan ook.
Isabelle Huppert, op wie alle ogen toch gericht zijn, brengt ook deze ongezellige rol tot een goed einde.
Het mooie triest-romantische "Where are You" vind ik niet in het plaatje passen.

Met zijn drieën begonnen we met veel zin aan deze film, maar we hebben hem met veel moeite uitgekeken. Tenenkrommend slecht gewoon. Wij ergerden ons dood aan de hoofdpersonages en de belachelijke, onlogische keuzes die zij maakten. Vooral naar het einde toe werd het slechter en slechter. Zoveel zaken kloppen gewoon niet en zijn zo cliché, bah. Ik snap werkelijk waar niet hoe sommige mensen voor deze film hoger dan 3 sterren kunnen geven, echt onbegrijpelijk.

Als ik hier als regisseur van de film naar had moeten kijken tijdens de première was ik er halverwege (waarschijnlijk eerder) met het schaamrood op de kaken vandoor gegaan.

Van ons krijgt deze film dan ook een dikke halve ster. Niet te verwarren met de bruine ster.

Deze film is een grote reis bergafwaarts, cliché na cliché, voorspelbaarheid ten top, onrealistische keuzes en veel te veel losse eindjes. Waarom wordt zo'n script geaccepteerd en komt een film als deze in godsnaam in de bioscoop? A-lijst actrices kunnen het verhaal dan ook niet redden van de onvermijdelijke teleurstelling die deze film is. Op het eind is nog geprobeerd een plot twist te maken, maar zelfs die zie je van mijlenver aankomen. tenenkrommend en frustrerend om naar te kijken.

De enige reden dat de film niet is afgezet is omdat er ergens nog de hoop is dat de film nog iets nieuws ten tafel brengt. Nou, dat gebeurt dus niet.

Kortom, als je iemand bent die niet van verassingen houdt, aan zelfkastijding doet of gewoon wat achtergrond geluid wilt bij het uitbeitelen van de vloer in je woning. Dan is deze film helemaal voor jou.

Het zal aan mij liggen, maar bah nee, het is weer de zoveelste film waarin Huppert precies dezelfde rol speelt. Het verhaal is misschien anders, maar de hoofdrol is steeds Huppert - de wannabe Grande Dame met een tik. Granted, die is wel elke keer anders, maar ze speelt ‘m wel het zelfde en precies dat is het probleem. Is het nog acteren, of is ze gewoon zelf zo. Is het acteren, of is het steeds hetzelfde trucje want-het-werkte-in-die-film-in-1981. Laat haar een rol spelen waar ze een normaal en gelukkig mens is, en die film is meteen een meesterwerk, zo komt het langzamerhand over. Want, begrijp me goed, de titel van Grande Dame heeft ze allang verdiend, drie keer. Maar ondanks deze rol, niet dankzij.

Ohja, er was nog een film. Chopin in de soundtrack yayy. Damn wat is die Maika Monroe een mooie meid. En CGM, jij komt er wel - als je er niet allang was, maar dan liever met een betere film en een beter script. En mijd Huppert liever, dat plakt maar.

Weinig nieuws te bekoren . Zat me ook een tijdje te ergeren aan het gebrek aan originaliteit .

Maar het spel van beide dames is uitstekend . En de regie niet gek, dus ik gaf me er aan over , en wat dan over blijft is een leuke film avond . Met een prima einde .

Net niet duister of origineel genoeg voor een 3,5 maar een 3 * is zeker op zijn plaats .

Een steengoede thriller.

Met een fenomenale Chloë Grace Moretz en Isabelle Hupert.

Ook Maike Moroe speelt erg goed.

Knap acteer werk en racend spannend

Naarmate de film vordert wordt hij steeds beter.

Het einde zal de één fantastisch vinden en de ander niet.

Deze film heeft de kwaliteit van de spanning van de classic wereld beroemde film Fatal atrraction.

Deze doet niet onder.

Onderhoudende film, dat nog wel. Maar deze mist toch net echt die spanning. Mooie opnames van New York. Plus daarbij drie goede actrices en een eenvoudig plot onderhouden je anderhalf uur. De film bevat net wat teveel stommiteiten, onnozelheden en wenkbrauw fronzen. Maar goed, scenario was oke alsmede de soundtrack.

Het kijken wel waard. Maar weet niet of ik deze prent nog keer wil zien.

Huppert acteert weer erg goed als creepy geestesziekte vrouw in deze thriller. Les: breng gevonden voorwerpen altijd bij het loket met dezelfde naam of bij de politie.

Ik vond deze erg flauw. Vond de 2 hoofdrolspeelsters keigoed acteren, dat dan weer wel (Hupert speelt eigenlijk nooit slecht)

Alleen de film zelf vond ik echt niks aan. Het was voorspelbaar vanaf het begin, gevolgd door uiteraard veel stommiteiten, zoals in elke matige thriller of horror.

En daarom kan ik dit soort films echt geen voldoende meer geven, al is het acteerwerk nog zo goed.