Teen Spirit (2018)

Redelijke film waarin een tienermeisje die graag zingt meedoet met een talentenjacht. De film toont de wat minder glamoureuze kant achter de muzikale talentenjacht. Echter blijft het allemaal wat oppervlakkig (vooral de personages). Vlot gemonteerd en mede dankzij de muziek en fijne rol van Elle Fanning kijkt het wel gemakkelijk weg. Acteur Max Minghella neemt met dit debuut het regie-stokje over van zijn vader Anthony Minghella.

Toch wel een bijzondere film. De visuele stijl is met de vele neon verlichting overweldigend en met Elle Fanning in de hoofdrol is het moeilijk om niet aan The Neon Demon (2016) te denken. Qua thematiek heeft de film best wat gelijkenissen. Met name dat Fanning's personage iets mystieks heeft en iedereen ervoor valt. Ware het natuurlijk niet dat dit een versie is die geschikt is voor alle leeftijden. Het heeft niet die gruwelijke randjes van die film.

Dat maakt Teen Spirit ook wel een moeilijk te plaatsen film. Je wordt namelijk in het gevoel van Fanning's personage Violet meegezogen. Het is allemaal erg overweldigend en moeilijk te bevatten. Zo komt de film zelf ook over. Door deze stijl te kiezen wordt het verhaal naar de achtergrond gedreven en zal het voor veel mensen als oppervlakkig bestempeld kunnen worden. Dat begrijp ik volkomen. Maar de film is vooral een ervaring, een gevoel. En daarmee zal de film niet iedereen aanspreken.

Bijzonder om deze film eens gezien te hebben. Een op het oog simpel plotje dat al tig keer anders is verfilmd wordt door Minghella uiterst hypnotiserend en aanstekelijk in beeld gebracht.

3,5*

Heb deze gekeken omdat ik grote fan ben van Elle Fanning. Ook hier zet ze weer ijzersterke prestatie neer. En wordt je echt meegezogen door het personage v Violet. Ook fijn klank en lichtspel met momenten. Van genoten.

Enige emotie.

Het regiedebuut van acteur Max Minghella is twijfelachtig. De zoon van de beroemde regisseur Anthony Minghella begint zijn film op Isle of Wight, de geboorteplaats van zijn vader. Daar is nooit veel te doen en wanneer de talentenshow 'Teen Spirit' op het eiland neerstrijkt, grijpt muurbloempje Elle Fanning haar kans. Zij is vrijwel de belangrijkste reden om de film te blijven volhouden, al blijft vuurwerk uit.

De vorm is goed gekozen, maar kennen we inmiddels wel. De jaren 80 vieren hoogtij in de aankleding van deze tienervariant op A Star Is Born, die ook nog eens knipoogt naar Flashdance. Een vergelijking die wat kort door de bocht gaat, maar wel raak is. Het grote verschil zit hem hier echter in het feit dat je nauwelijks connectie voelt met de oude muzikant en dat daardoor enige emotie uitblijft.

Doordat de aan lager wal geraakte leermeester amper serieuze achtergrond of invulling meekrijgt, voel je er als kijker dus weinig bij. Het is ook niet zo dat het tweetal hoofdrolspelers veel onderlinge chemie hebben. Daarnaast is het verhaal wat simpel en voorspelbaar en blijft het allemaal wel erg braaf en aan de oppervlakte. Stijl zonder inhoud is het eindresultaat.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

"You sing, right?"

Een ambitieus debuut van Max Minghella.

Van tevoren kun je eigenlijk al aan je water voelen dat de platgetreden paden bewandeld zullen worden van films waarin een talentenjacht in de spotlight staat. Hier is dat niet anders, met de jonge Violet die met haar moeder net de eindjes aan elkaar kan knopen. Ze grijpt haar kans als een internationale zangwedstrijd haar eiland aandoet, gesteund door een dronkaard van de lokale pub die als manager fungeert.

De clichés worden al gauw aan elkaar geregen en er worden allerlei subplots geïntroduceerd. Echter blijft het hele gebeuren vrij vlak; in een noodgang wordt een heel seizoen van een talentenjacht erdoorheen gejaagd. Hierdoor blijft er weinig tijd over om de achtergrond van de personages mee te krijgen. Er speelt namelijk van alles, maar daar wordt jammer genoeg nooit dieper op ingegaan.

'Teen Spirit' is meer bezig met het etaleren van de hippe soundtrack als een videoclip overgoten met neonlicht. De vlotte en enigszins hypnotische montage zorgt ervoor dat je als kijker helemaal erin zit. Daarbij is het knap te noemen dat Elle Fanning alle zang voor haar rekening heeft genomen. Desondanks blijft het knagen dat het geheel weinig inhoud heeft.

Al met al een vermakelijke film, maar ik had liever gezien dat Minghella de tijd had genomen om zijn personages te belichten. Wellicht was er geen budget meer over om een langere speelduur te verantwoorden.

Dikke 2,5 sterren.

Violet [Elle Fanning] is een singer/songwriter die graag The Isle of Wight wil ontsnappen om een muzikale carrière na te jagen maar de grote sprong pas durft te wagen na aansporing van chauffeur Vlad [Payman Maadi], die haar help in de voorbereiding op een voorronde van de landelijke talentenjacht Teen Spirit. Elle Fanning doet niet meer dan bedrukt kijken en haar personage beschikt dan ook niet over voldoende charisma (of talent) om te overtuigen als een potentiële winnaar van dit type talentenshow. Het is dan ook moeilijk om sympathie voor Violet op te brengen, ook al toont Fanning aan in ieder geval over een verdienstelijke zangstem te beschikken.

Geen geheel originele film met een standaard verhaal en afloop over een talentvolle zangeresje die deelneemt aan een contest. Maar de film doet eigenlijk weinig mis. Het tempo zit goed en ook het acteerwerk is naar behoren.

Uiteraard ook hier een wat vreemde vogel als begeleider, Vlad voor de vrienden, maar duidelijk ook iemand met een rugzakje van het leven. De songs en de contest zelf hebben iets catchy, veel glamour en zijn bijgevolg flitsend. Prima in beeld gebracht dus al moeten we daar nu ook niet verwonderlijk over zijn.

Ondanks haar goede,stem vond ik ook Violet’s personage iets te weinig uitstraling hebben, maar dat is dan persoonlijk. Teen Spirit is een film die binnen de lijntjes kleurt en best vermakelijk is, niets meer, niets minder.

Vlakke film over een meisje dat meedoet aan een zangtalent wedstrijd. Emotieloos vlak geacteerd en bijrollen die ook ongeloofwaardig overkomen. Alsof iedereen een vreselijke voorgeschiedenis heeft, terwijl die verder maar aan je verbeelding moet doen spreken. Verhaallijntjes die slecht uitgewerkt zijn. En die dan naar een mislukt emotioneel hoogtepunt moeten toewerken. Kortom het is qua film eigenlijk allemaal erg slecht. De film moet het vooral hebben van de muziek en de clip-achtige snelle structuur die waarschijnlijk een hoop jongeren aanspreekt. En op dat laatste gebied scoort de film wel punten. Het ziet er allemaal wel gelikt uit.

Fijn filmpje, oppervlakkig.

De muziek klopt, en het liedje wat wint raakt. Fanning en Burić spelen prima, en voor zover het Fanning's eigen stem is? klinkt het ook allemaal best fijn. Wat meer kritiek op de genadeloos harde exploitatie van dit soort programma's had misschien wel op zijn plaats geweest. Ettelijke miljarden verdiend over de rug van precies dit soort mensen, en het merendeel ziet daar geen stuiver van. Te triest voor woorden, en dat zo iemand als Fanning daar dan nog dit soort slappe maatschappijkritiek over speelt maakt het eigenlijk alleen nog maar erger.

Op de rand te doen als je elke denkbare vorm van intelligentie uitschakelt. Het verdienmodel van vd Ende in een notendop.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Zoveel films, zo weinig tijd

Teen Spirit stond afgelopen juli al op mijn lijstje Bioscoopfilms waar ik naar uitkijk #6. Toch wist de film mij uiteindelijk niet naar de bioscoop te krijgen. Maar dit heeft vaak ook meer te maken met “zoveel films, zo weinig tijd”, en dan ga ikzelf sneller voor de echte blockbusters. Maar ik heb inmiddels de blu-ray (bevat helaas geen extra’s) bekeken en kan eindelijk een oordeel over deze film geven.

Meer voor filmhuisfans

Uiteindelijk ontdekte ik al snel dat dit eigenlijk niet echt mijn type film is. Ik verwachte echt een dramafilm met popmuziek zoals ze gemaakt worden in Hollywood. Dat is het echter niet. Alles aan deze film is alternatief. De manier van filmen. De manier van verhaal vertellen. Alles. Totaal niet het gevoel dat ik bij een landelijke wedstrijd als Teen Spirit had verwacht. De liedjes die ze zingt zijn af en toe wel hele bekende popliedjes, maar ook hier voel je een beetje dat alternatieve sfeertje. Filmhuisfans zullen deze film eerder positief beoordelen, dan fans van blockbusters. Voor mijn gevoel is dan wel weer typisch Brits. Dat associeer ik vaak met een film in deze stijl.

Wat ik miste

Het verhaal van Teen Spirit miste voor mijn gevoel wat diepgang. Veel stukken worden overgeslagen zodat je meteen bij het resultaat bent. Hierdoor vond ik het lastig om binding te krijgen met de situaties en de personages. Ook las ik achteraf dat Elle Fanning al deze muziek zelf heeft ingezongen. Toch komt dit op het beeld niet zo over. Wanneer ik haar zag zingen in beeld, had ik niet het gevoel dat zij daar stond te zingen. Of dit aan haar playback kunsten lag, of toch aan iets anders lag durf ik niet helemaal te zeggen. Haar stem vond ik overigens wél prachtig.

Van de makers van La La Land

Achteraf las ik in Bioscoopfilms waar ik naar uitkijk #6 terug dat deze film van dezelfde makers is als La La Land. La La Land was op sommige manieren ook anders dan andere films. Echter, La La Land vond ik wel fantastisch. Helaas wist Teen Spirit voor mij niet hetzelfde niveau te halen. Waar ik de stem van Elle Fanning overigens echt prachtig vond, vond ik de kwaliteit van de overige deelnemers in de competitie wat tegenvallen voor finalisten. De film is daarnaast niet echt spannend op een kleine twist na.

Conclusie

Teen Spirit was helaas niet helemaal de dramafilm vol popmuziek die ik had verwacht. Het is wel een dramafilm met popmuziek, maar ik had het meer hollywoodachtig verwacht. De film voelt alternatief en heel erg Brits. Hiermee valt de film eigenlijk niet helemaal in mijn straatje. Ik denk dat filmhuis liefhebbers deze film leuker zullen vinden. Ikzelf had graag nog wat meer interactie gezien met de andere deelnemers van Teen Spirit. Ik miste nog wat meer diepgang in het verhaal. Bijpersonages zijn bijna onbelangrijk gemaakt – op een enkeling na – en richt zich volledig op Violet. En toch ook niet genoeg. Haar stem is echter prachtig, en daar heb ik echt van genoten.

Een vermakelijke maar verder weinig opzienbarende film over de tiener Violet die droomt van een carrière als zangeres. Een tiener uit een saai provinciaal stadje op het Britse Isle of Wight die haar zangtalent wil gebruiken om aan het perspectiefloze leven op het eiland te kunnen ontsnappen. Een film geregisseerd en geschreven door Max Minghella die de film in beginsel een bepaalde eigen flair meegeeft voordat hij de film laat verzinken in bekende taferelen die we kennen uit talloze feelgoodfilms.

Violet wordt in het eerste deel van de film heel treffend en aangrijpend als een talent neergezet. Als iemand die meer in haar mars heeft dan The Isle of Wight aankan. In enkele fraaie scènes wordt Violet geportretteerd als een eenling en als iemand die van haar omgeving geen enkele steunbetuiging ontvangt bij haar streven om zangeres te worden. Zelfs het publiek in de bijna lege en sfeerloze kroeg waar ze een paar liedjes zingt, interesseert het helemaal niets. Terwijl de kijker zich bewust wordt van haar talent, is het lusteloze publiek alleen maar bezig om het eigen bewustzijn met drank te verdoven.

Elle Fanning is goed als Violet. Ik las dat ze haar zangpartijen zelf heeft ingezongen. Bewonderenswaardig. Het andere belangrijke personage in de film is Vlad. Een naam die associaties oproept met vleermuisachtige wezens uit een ander type film. De Vlad in deze film is echter meer aards van karakter. Een alcoholist en ex-operazanger die Violet tegen het lijf loopt en voorziet van tips en begeleiding. Twee outsiders die in beginsel onwennig met elkaar omgaan, maar in de loop van de film steeds meer de gemene deler weten te vinden. De interacties tussen beiden zijn zowel ontroerend als humorvol.

Als de twee elkaar eenmaal hebben gevonden is de fut meteen uit de film verdwenen. Er gebeuren vervolgens enkel nog dingen die nauwelijks noemenswaardig zijn. Het verloop is erg voorspelbaar. De film raakt de eigen flair kwijt en raakt verzand in een betekenisloos feelgood scenario. Heel jammer. Een aantal goede scènes en het interessante tweetal Violet en Vlad bood hoop op meer eigenzinnigheid en verrassing.