The Wind (2018)

Sfeerloos, meen je dat nou? Ik kan me uitstekend voorstellen dat je dit saai vind of niets hebt met de periode waar in het zich afspeelt. Binnen het genre zijn er ook al honderd keer meer imponerende films gemaakt. Maar een nagelbijtende sfeer als hier heerste kom je, als je geluk hebt, toch maar een keer of twee/drie per jaar tegen in een film. Ik vond hem wat vergelijkbaar met het recente Hagazussa en The VVitch, alleen dan in een Kleine Huis op de Prairie setting waar met bijtende chloor de christelijk moraal is uitgewassen, alsvorens het vredige stadje te bombarden en haar bewoners te deporteren. Een primitieve driehoekverhouding uitmondend in een paranoide koortsstuip doorspekt met agressieve stoten uit de vroege dagen van Polanski, zich op de achtergebleven kale grasvlake afspelend. Een perfect werkende locatie voor zo'n universeel ''alleen op de wereld'' gevoel, de onderhuidse beleving werd er zo alleen maar intenser op. Want al gaven ze me een miljoen toe, dan nog zou ik voor geen dag af willen reizen naar deze verstikkend sobere tijd. Nu begreep ik tussen de regels door dat ze daar als stel al zo'n goede acht jaar gewoond moeten hebben, maar ik zou binnen een maand al gillend gek geworden zijn. En dan ben ik een man. Plaatsvervangend kippenvel bekruipt me als ik me bedenk hoe het moet zijn geweest om in die tijd een vagina te hebben gehad. Grof, maar veel meer was je toch kennelijk ook niet waard toen? Een beetje de hele dag je man lopen te dienen, hakend in je schommelstoel op hem zitten te wachten en dan ook nog eens geen zinnig woord met hem kunnen wisselen als hij na een aantal weken eindelijk eens terug besloot te keren, met als enigste vorm van toenadering een ongemakkelijke vrijpartij waarna hij naderhand nog net niet walgend in een hoekje wegkruipt. Over je doodgeboren kind mag je het ook nog eens niet hebben. Geen wonder dat je verdrinkt in zwartgallige eenzaamheid en de ijzige stilte je naar de keel vliegt. Voor de kijker is het slechts een vezel van de pijn aan de poot van een vlieg op de muur, en het kan me achteraf niet eens zoveel schelen als mensen de hallucinaties als ''echte'' demonen interpreteerde, ik verwacht vooral dat dit een hele beklijvende ervaring gaat zijn. ''DE'' nieuwe stroming van horror, als je het mij vraagt. Dat er nog maar veel beginnelingen zo'n debuut af mogen leveren. Niche of niet. (4*)

Het westerngenre heeft in de loop van de jaren al heel veel films opgeleverd. Het is dan ook knap dat regisseuse Emma Tammi best verfrissend uit de hoek weet te komen. Lizzy leeft met haar man Isaac afgezonderd van de beschaving en ingesloten door het weidse landschap. Het leven van Amerikaanse pioniers was zwaar. Ditmaal zien we dit uit een min of meer feministisch oogpunt; we volgen de vrouwen die thuisblijven in plaats van de mannen die erop uittrekken. Dat wordt gecombineerd met folkloristische horror, waarbij suggestie belangrijker is dan werkelijkheid. Is er een demonische aanwezigheid op de prairie in het spel of creëert het isolement waanzin? De paar echte horror-elementen die er waren wisten me wel goed de rillingen te geven. Helaas werd er gebruik gemaakt van non-lineaire vertelstructuur, die de film onnodiger gecompliceerd maakte en mij soms ietwat wat uit de film haalde. Toch had de film een erg fijne verontrustende sfeer die mijn horror-hart wist te raken! Uiteraard waren de hoofdrollen ook weggelegd voor de dames zo zien we Caitlin Gerard (Insidious: The Last Key) die erg sterk voor de dag kwam en Julia Goldani Telles (Slender Man) Dit is geen film waar veel bloed en gore is te zien. Het is een film vol paranoia en het verliezen van de realiteit in een western-jasje.

Mwah.

Ik kan een goede slowburner op zijn tijd zeker wel pruimen. Maar daar waar een Oz Perkins me anderhalf uur aan het scherm gekluisterd kan houden, valt deze film meer in de categorie Hagazussa wat mij betreft. Vooral erg gemakzuchtig uitgewerkt allemaal. De geluidsband is te generisch en treedt ook weinig écht op de voorgrond, waardoor de verhoopte dreigende sfeer niet overkomt. Op visueel gebied vervalt de film te vaak in saaie, clichématige arthouse esthetiek. Al moet ik bekennen dat de setting mij überhaupt niet zo ligt.

Tammi weet bovenal ook weinig toe voegen ten opzichte van 'genre' genoten als The VVitch, waardoor de film in zijn geheel ook nogal voorspelbaar en veilig aanvoelt. Met een film als deze mag je toch best wat meer risico's nemen, beetje tamme bedoening al bij al. 1,5*.

Langdradig mysterieus verhaal waarin waanzin of het demonische kwaad de hoofdrol eist. Verwacht niet teveel horrorelementen in deze film waarin de sfeer, de locatie en de opbouw van het verhaal de troefkaarten vormen. Echter het verhaal maakt weinig indruk en de clou is teleurstellend. Acteerwerk is degelijk en de locatie van een isolement landschap is goed gekozen voor dit genre. Het werkt alleszins verfrissend. 5/10

Hier ben ik kort over: knap waardeloos! Ik werd al waanzinnig van dat geschakel tussen die tijdlijnen..

1,5 sterretje voor de "eerwaarde".

Een film die een niet-lineaire verteltrant kiest. De film begint met een verzameling van losstaande impressies, die de kijker eventjes confuus achter laten, maar die later in de film op hun plaats vallen. Al snel ontwikkelt zich gelukkig een soort van begrijpelijke voortgang, die als een verontrustende nachtmerrie aanvoelt. Tijdens de nachtmerrie glijdt de film afwisselend van verleden naar heden. Af en toe is het lastig om de chronologie te vatten, maar met een beetje doorzettingsvermogen en wat deductietalent lukt dat redelijk goed. Het is een film die in dat opzicht iets van de kijker vraagt.

Het is geen film met eenduidige antwoorden. Een horror-western waar je meervoudige interpretaties op kunt loslaten. Ook in dat opzicht wordt de kijker uitgedaagd. Zijn er daadwerkelijk demonische krachten aan het werk? Zorgt de eenzaamheid in het verre Westen voor gekte bij de vrouwelijke hoofdpersoon? Wat doet angst met een persoon? Is er verbeelding in het spel? Wie is echt en wie niet? Wat is echt en wat niet? Zomaar wat intrigerende vragen die op de kijker worden losgelaten. Veel plezier, kijker! Voor mij werd het een leuke en duistere rit waarbij ik soms de draad kwijt raakte, maar ik hem (voor mijn gevoel althans) ook telkens weer herontdekte.

The Wind is een film die met eenvoudige middelen een sfeer van verontrusting en dreiging oproept. Er zijn amper speciale effecten. Er is amper gewelddadige en bloederige actie. In plaats daarvan is er een fantastische beeldregie en is er uitstekend acteerwerk.

De personages hebben nauwelijks tekst. Dialogen zijn gereduceerd tot het hoogst noodzakelijke. Afleiding op dit gebied is er niet. De kijker kan zich volkomen op de onsamenhangende gebeurtenissen concentreren en zich laten meeslepen naar de wondere wereld waarin de vrouwelijke hoofdpersoon bivakkeert. Een wereld waarin de grenzen tussen realiteit en droom niet altijd even helder zijn.

Een fijne rol van Caitlin Gerard, die met haar performance de film grotendeels alleen draagt. In haar rol als de eenzame Lizzy, die gekweld door angst, droefenis en eenzaamheid geconfronteerd wordt met waanzinnige gebeurtenissen die heel sluimerend en sfeervol in beeld worden gebracht en een heus horrorgevoel opwekken, maakt zij indruk.

Een film die de kijker zonder een voortdurende bombardement van grandioze effecten en luidruchtige jumpscares een fijn horrorgevoel bezorgt. Ok, wel met wat filmhuis flair, maar allesbehalve erg pretentieus. De film verzandt niet in onbegrijpelijk gezwam en onbestemde zweverige (maar oh zo mooie) beelden. Het blijft allemaal redelijk ‘down to earth’.

Fijne film.

Aardig.

De redelijk negatieve geluiden rondom deze film deden me geloven dat er eigenlijk geen potentie in de film zat. Daar zat ik verkeerd in, The Wind bleek namelijk een erg competente horrorfilm te zijn die zijn zaken atmosferisch aanpakt. Dat betekent wel dat de nodige traagheid eraan verbonden zit, maar dat is niet perse slecht.

Het begint allemaal erg mysterieus, en de sfeer die de film uitstraalt is rustig te noemen. Ik was vooraf erg verrast om te zien dat de cast die hierin meespeelde vooral in slechte films heeft meegespeeld. Gerard en Telles in dit geval, maar ze laten hiermee zien dat ze wel degelijk thuishoren in de acteerwereld. Goede, beheerste rollen die de nodige charme bevatten.

Visueel ziet de film er aardig uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van de sound editing, die een onheilspellende setting mogelijk maakt. Camerawerk had iets minder statisch mogen zijn, en ik mis ook wat kwalitatieve cinematografie tijdens de spannende scenes. Spanning probeert de film regelmatig op te bouwen, maar het komt er niet echt van.

Verhaaltje is ietwat verwarrend en dat is soms jammer, want dit soort films hoeven niet perse zo ambitieus mogelijk te werk te gaan. The Wind kent wat taaie scenes tussendoor en het gebrek aan lef tijdens de horrorscenes is jammer. Het leunt nu op een redelijk droevige sfeer die wel zijn werk naar behoren doet, maar niet genoeg om de film echt sterk te maken.

Aparte film, ik vond hem wel beter dan dat ik had verwacht, maar een erg sterke film is dit dan weer niet. Plak er een A24-etikketje op en het online publiek gaat helemaal los. Ikzelf kon er in beperkte maten van genieten, maar de sfeer en het acteerwerk waardeer ik. Ik mis alleen de spanning, dreiging en horror. Verder best te doen dankzij de aparte sfeer die door de film heen wordt gecreëerd.

"I don't suspect God has much business out here.”

Dit is typisch een film die je moet liggen. Als het niet in je straatje past kun je er niks mee. Ik had het er ook wel moeilijk mee hoor, het is doorgaans niet mijn type film en ik moest er wel echt even voor gaan zitten om het leuker te gaan vinden maar gaandeweg heb ik me er zeker mee kunnen vermaken, een topper is het in mijn ogen niet. Er zat wel degelijk sfeer in daar hoefde je niet over te twijfelen maar, het was me wel iets té langzaam qua tempo, dat zat me eigenlijk wel tegen.

Het paranoïde idee en ook het verhaal daaromheen vond ik leuk, het kon me alleen niet altijd bekoren. De western setting vond ik zelf erg vermakelijk, ik vind dat soort films altijd wel leuk. Horror is het niet echt, het is meer psychologische horror dan gore, en dat is iets wat ik het leukste vind. Zoals ik al zei ben ik niet zo'n fan van het verhaal, ik kon er niet zoveel mee en het deed me ook niet zoveel. Het concept was geinig, al was dat ook niet heel bijzonder.

Dat zorgt er voor dat The Wind gewoon een Western/Horror film is die te doen is maar, nergens echt spectaculair werd of bijzonder. Niet echt iets voor mij.