Notti Magiche (2018)

Je moet waarschijnlijk een expert zijn op het gebied van Italiaanse cinema om deze satirische komedie werkelijk op waarde te kunnen schatten, alhoewel ik zelf ook maar weinig kon met de verwijzingen naar Fellini en Pasolini. Centraal staat de dood van een Italiaanse filmproducer tijdens de halve finale van het WK voetbal in 1990 dat in Italie werd gehouden (Notti Magiche verwijst naar de slogan van dat WK). De politie arresteert en verhoort drie jonge scenaristen die eerder die avond zijn gefotografeerd tijdens een feestelijk etentje met het slachtoffer. Wat volgt is een wirwar van losse Ideeën waardoor het verhaal nauwelijks te volgen is. De cast heeft duidelijk veel plezier gehad in het maken van deze film, maar dat blijkt eens temeer geen garantie voor kijkplezier voor de onschuldige bioscoopbezoeker.

Magische nachten in Italië

Ik heb iets met Italiaanse films en vreemd genoeg situeert zich dat eigenlijk allemaal wat in het oudere werk. Ik heb volgens de zoekmachine van MovieMeter 104 films gezien met Italië als hoofdproducent en maar 14 (!) daarvan zijn van de laatste 30 jaar. Hoog tijd dus om dat eens te gaan aanpakken en waar dan beter te beginnen bij een film die nagenoeg alle checkboxen aftikt in wat ik graag zie in een film.

Namelijk: een nostalgische terugblik, een soort van coming of age en met veel knipogen naar het medium cinema op zich. Ik wist echter niet dat de film eigenlijk indirect een reden ging geven voor mijn eigen constatering dat ik van de latere Italiaanse cinema weinig gezien heb. De Italianen zelf lijken namelijk ook niet echt hoog op te lopen met wat ze in die periode hebben gemaakt en daar speelt regisseur Paolo Virzì lekker op in. Het resultaat is een film die bol staat van talloze verwijzingen naar cinema in het algemeen (al die filmposters, de knipogen naar Pasolini, Fellini, Mastroianni, ...) maar bovenal gewoon een erg fijn plot heeft waar je via een grote flashback te weten komt hoe filmproducent Saponaro aan zijn einde is gekomen. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van het WK voetbal dat in 1990 in Italië werd gespeeld en waarbij het gastland tegen Argentinië met penalty's onderuit ging in de halve finale. Het feit dat die wedstrijd meer betekent voor de omstaanders dan de dood van Saponaro zegt genoeg over hoe een impact dat heeft gehad.

Middenin al die chaos bevinden zich Antonino, Luciano en Eugenia die in Rome verzeild zijn geraakt doordat ze in de running zijn voor een prestigieuze scenarioprijs. Zij zien echter al snel hun dromen uiteen spatten - al hebben ze dat niet altijd door - en de invulling door respectievelijk Mauro Lamantia, Giovanni Toscano en Irene Vetere is heerlijk te noemen. Ze dragen met hun jeugdig enthousiasme de film volledig maar bijvoorbeeld ook de rol van Marina Rocco als maîtresse van Saponaro is gewoon genieten. Ook fijn dat Virzì een aantal grootheden van vroeger heeft weten te strikken. Zo was Giancarlo Giannini geen onbekende voor regisseurs als Luchino Visconti en Franco Zeffirelli en die doet het hier ook erg fijn als filmproducent Saponaro.

Ik moet precies een andere film dan de meesten hier hebben gezien, want ik snap echt niet waarom dit gemiddeld maar 2.5* krijgt. Vlot geregisseerd, een weliswaar voorspelbaar maar toch erg fijn verhaal en gewoon een erg tof sfeerbeeld. Virzì komt op het verlanglijstje om eens wat meer van te gaan zoeken, volgens mij heb ik Il Capitale Umano nog ergens rondslingeren dus dat zal wel de volgende worden.

4*