Sulla Mia Pelle (2018)

Gevoelige en minitieuze verfilming van deze trieste gebeurtenis, die naar het schijnt nog niet volledig uit de actualiteit is.

Hoe dan ook, de caribinieri en eigenlijk ook justitie en gevangeniswezen komen hier niet ongeschonden uit deze film die, naast zijn knappe, boeiende opbouw, ook nog kan bogen op zeer behoorlijk acteerwerk.

Indrukwekkend en naargeestig

Grauwe donkere tinten en een ingetogen soundtrack ondersteunen de vertolking van deze tragische geschiedenis. Op een rustige wijze wordt je meegenomen in het verhaal en ik kreeg door de hele setting een gevoel van machteloosheid en claustrofobie.

Verschrikkelijk dat dit heeft kunnen gebeuren, of nog steeds gebeurd, Who knows. Voor zowel Stefano als de familie moet dit een hel zijn geweest. Politie-geweld, bureaucratie en de laksheid van de betrokken medici. Naar. Goed dat dit toch uiteindelijk aan de kaak is gesteld.

Schokkende reconstructie van de dood van een gevangene als gevolg van excessief politiegeweld, medische nalatigheid en bureaucratische onwil. Heftig, mede dankzij de beklemmende vertolking van Alessandro Borghi.

Sulla Mia Pelle is erg sober gefilmd, wat dan ook passend bij het beladen thema van deze biopic is. Als kijker kun je alleen maar machteloos toekijken hoe de eigenwijze Stefano Cucchi slachtoffer wordt van het Italiaanse systeem van buitensporig politiegeweld en Kafkaesque onverschilligheid. Alessandro Borghi vertolkt daarbij op knappe wijze de onrechtvaardige lijdensweg van Stefano. Om koude rillingen van te krijgen.

Wow... indrukwekkend. Een tijdje geleden dat een film me van het eerste moment tot de laatste scene heeft weten te boeien, en mijn aandacht geen moment verslapte.

Ontzettend goed geacteerd van begin tot eind.

En dus een echt gebeurde geschiedenis.

Tragisch en zeer triest inderdaad.

Ik zou de film aan iedereen aanraden.

4,5*

Ik was wat van mijn lood geslagen en op verkeerde gedachten gebracht door de meningen hier over de film. Pas op, zeer erg wat er gebeurd is met Stefano, zonder twijfel. Duidt er ook meteen op dat een ranselpartij in real life niet te vergelijken valt met wat je dikwijls in fictie ziet. Was ik dus ook wel wat vergeten...

Ik had het me erger voorgesteld in die zin dat ik veronderstelde dat het niet bij die ene keer zou gebleven zijn, bedreigingen zouden geuit worden of dat daadwerkelijke hulpkreten niet gehoord zouden worden in de gevangenis. Dat laatste viel dan toch mee. Hij werd gehoord, maar weigerde vaak zelf hulp of trok zijn verklaringen in. Schrijnend uiteraard om Stefano te zien lijden. En ook niet alle Carabinieri waren zoals dat crapuul. Tergend waren wel de emotieloze bureaucratische regelneverij dat zijn ouders hem niet konden zien, maar dat vond ik niet zo ongeloofwaardig. Deze isolatie kan ook als psychisch erg zwaar ervaren worden. Ik vond Stefano erg labiel en emotioneel ontregeld. Mede wellicht daardoor zijn wispelturige houding.

Verder prima gedaan van Borghi. De wanhoop kwam sterk naar voren. Ook de aftiteling vond ik frappant door het feit dat er zoveel mensen sterven in gevangenschap. En wellicht niet enkel in Italië in een soortgelijk land? Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Uitstekende film waarin een man wordt gearresteerd voor drugsbezit. Een schrijnend, waargebeurd verhaal over het falen van het systeem. Ondanks een indringende rol van Alessandro Borghi, krijg je toch niet geheel hoogte van het hoofdpersonage. Rauw in beeld gebracht en tegen het einde een aantal aangrijpende momenten.

Bizar portret over een intense zaak. Ingetogen in beeld gebracht, zonder opsmuk. Ook fijn dat zaken niet fraaier worden gemaakt dan ze zijn, zo ook Cucchi zelf. Wantrouwend en wanhopig als hij is. En daardoor ook niet altijd de beste keuzes makend. Sterke rol van de hoofdrolspeler.

3,5*